ਆਰਾਧਯੇਦ੍ ਦ੍ਵਿਜਮੁਖੇ ਨ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਪੁਨਰ੍ਭਵਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਦੇ ਮੂੰਹ ਰਾਹੀਂ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਪਾਦਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਨਾਦਿਭਿਃ
ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ,
ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਮਾਵਾਸ੍ਯਾਯਾਂ ਭਕ੍ਤੈਸ੍ਤੁ ਪੂਜਨੀਯਸ੍ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਃ
ਅਮਾਵੱਸ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਣੈਣੀ ਨੂੰ ਭਗਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਰ੍ਚਯੇਦ੍ ਬਾਹ੍ਮਣਮੁਖੇ ਸ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਮੂੰਹ ਰਾਹੀਂ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਮਾਰਾਧਯੇਦ੍ ਦੇਵਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਉਸ ਦਿਨ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਜਨਾਰਦਨ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਦੀਯਤੇ ਵਿष੍ਣਵੇ ਵਾਪਿ ਤਦਨਨ੍ਤਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਉਹ ਦਿਨ ਜੋ ਕੁਝ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਨੰਤ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ ਪੂਜਯੇਦ੍ ਯਤ੍ਨਾਤ੍ ਸਤਸ੍ਯਾਂ ਤੋषਯੇਤ੍ ਤਤਃ
ਉਸ ਦਿਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪੂਜ੍ਯਨ੍ਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਲਾਭੇ ਪ੍ਰਤਿਮਾਦਿष੍ਵਪਿ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾ ਮਿਲਣ, ਤਾਂ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਮੂਰਤੀਆਂ ਆਦਿ ਰਾਹੀਂ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਜੇषੁ ਦੇਵਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪੂਜਨੀਯਾ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਵਿਚ, ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਪੂਜਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਰ੍ਚਸਕਾਮਸ੍ਤੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਕਾਮੁਕਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਚਮਕ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ; ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਹੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ,
ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਕਾਮਸ੍ਤੁ ਪੂਜਯੇਦ੍ ਵੈ ਵਿਨਾਯਕਮ੍
ਜੋ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਫਲਤਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਨਾਇਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵਸਂਸਾਰਾਤ੍ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨਾਰ੍ਚਯੇਦ੍ਧਰਿਮ੍
ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਸੋਰ੍ऽਚਯੇਦ੍ ਵੈ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨੇਸ਼੍ਵਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਵਿਰੂਪਾਖ, ਸਭ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਤੇ ਪੂਜਯਨ੍ਤਿ ਭੂਤੇਸ਼ਂ ਕੇਸ਼ਵਂ ਚਾਪਿ ਭੋਗਿਨਃ
ਜੋ ਭੋਗਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਿਲਪ੍ਰਦਃ ਪ੍ਰਜਾਮਿष੍ਟਾਂ ਦੀਪਦਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ੁਰੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜੋ ਤਿਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨਚਾਹੀ ਸੰਤਾਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਦੀਵਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਨੈਣ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਗृਹਦੋ ऽਗ੍ਰ੍ਯਾਣਿ ਵੇਸ਼੍ਮਾਨਿ ਰੂਪ੍ਯਦੋ ਰੂਪਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜੋ ਘਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਵਸਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਚਾਂਦੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣਾ ਰੂਪ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨਡੁਦਃ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਪੁष੍ਟਾਂ ਗੋਦੋ ਵ੍ਰਧ੍ਨਸ੍ਯ ਵਿष੍ਟਪਮ੍
ਜੋ ਬਲਦ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਖੂਬ ਦੌਲਤ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਗਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵ੍ਰਧਨ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਵਸਦਾ ਹੈ।
ਧਾਨ੍ਯਦਃ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਸੌਖ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਾਤ੍ਮ੍ਯਤਾਮ੍
ਜੋ ਅਨਾਜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵੇਦਵਿਤ੍ਸੁ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟੇषੁ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਸਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਜੋ ਵੈਦਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੁਰਗ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਧਨਾਨਾਂ ਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਦੀਪ੍ਤਾਗ੍ਨਿਰ੍ਜਾਯਤੇ ਨਰਃ
ਇੰਧਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਅੰਦਰ ਤੇਜ ਅੱਗ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਸ੍ਤੁ ਮੁਦਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਸਦਾ ਭਵੇਤ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਸਚੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦਦਾਨੋ ਰੋਗਰਹਿਤਃ ਸੁਖੀ ਦੀਰ੍ਘਾਯੁਰੇਵ ਚ
ਦਾਨੀ ਮਨੁੱਖ ਰੋਗ ਰਹਿਤ, ਸੁਖੀ ਤੇ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੀਵ੍ਰਿਤਾਪਂ ਚ ਤਰਤਿ ਛਤ੍ਰੋਪਾਨਤ੍ਪ੍ਰਦੋ ਨਰਃ
ਛਤਰੀ ਜਾਂ ਜੁੱਤੀਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਭਾਰੀ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਤਦ੍ ਗੁਣਵਤੇ ਦੇਯਂ ਤਦੇਵਾਕ੍ਸ਼੍ਯਮਿਚ੍ਛਤਾ
ਹਰ ਦਾਨ ਉਸ ਦੇ ਯੋਗ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਫਲ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸਂਕ੍ਰਾਨ੍ਤ੍ਯਾਦਿषੁ ਕਾਲੇषੁ ਦਤ੍ਤਂ ਭਵਤਿ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਆਦਿ ਸਮਿਆਂ 'ਤੇ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਦੀषੁ ਚ ਵਨੇषੁ ਚ
ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਅਟੱਲ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਾਯ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭਿਃ
ਇਸ ਲਈ, ਦੁਜਾਤੀ ਨੂੰ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ੁਣਾ ਚ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਸ੍ਤਥਾਨ੍ਵਹਮ੍
ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਾ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਵੇ।
ਨਿਵਾਰਯਤਿ ਪਾਪਾਤ੍ਮਾ ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ਤੁ ਸਃ
ਜੋ ਦਾਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਰੋਕਦਾ ਹੈ, ਪਾਪੀ ਹੋ ਕੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਜਾਤੀ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।