ਸਪਿਣ੍ਡੀਕਰਣਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਦੇਵਪੂਰ੍ਵਂ ਵਿਧੀਯਤੇ
ਸਪਿੰਡੀਕਰਨ ਦਾ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭੇਟ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਰਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਤੁ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਪृਥਕ੍ ਪਿਣ੍ਡਂ ਪਿਤृਹਾ ਸੋ ऽਭਿਜਾਯਤੇ
ਜੋ ਵੱਖਰਾ ਪਿੰਡ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਹੰਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਚਾਨ੍ਨਂ ਸੋਦਕੁਮ੍ਭਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਪ੍ਰੇਤਧਰ੍ਮਤਃ
ਮ੍ਰਿਤਕ ਦੇ ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ ਸਮੇਤ ਭੋਜਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਿਸਂਵਤ੍ਸਰਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਿਧਿਰੇष ਸਨਾਤਨਃ
ਇਹ ਸਦੀਵੀ ਰਸਮ ਹਰ ਸਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪਤ੍ਨੀ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਸੁਤਾਭਾਵੇ ਪਤ੍ਨ੍ਯ ਭਾਵੇ ਸਹੋਦਹਃ
ਜੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਪਤਨੀ ਕਰੇ; ਪਤਨੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਭਰਾ ਕਰੇ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਦਾਨਾਦਿਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਯੁਕ੍ਤਃ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਸਾਰੇ ਦਾਨ ਆਦਿ ਕਰ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਇਕਾਗਰਤਾ ਨਾਲ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਤੁ ਭਰ੍ਤृਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾ ਧਰ੍ਮੋ ਨਾਨ੍ਯ ਇਹੇष੍ਯਤੇ
ਇਸ ਲੋਕ ਵਿਚ, ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਹੀ ਇਕੱਲਾ ਧਰਮ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤਤ੍ ਪਰਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਵੇਦਵਾਦਿਭਿਃ
ਇਸ ਸੇਵਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਵੋਹ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।
ਦਰ੍ਸ਼ੇਨ ਚੈਵ ਪਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਪੌਰ੍ਣਮਾਸੇਨ ਚੈਵ ਹਿ
ਹਰ ਪੱਖ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਅਤੇ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਦੇ ਦਿਨ,
ਪਸ਼ੁਨਾ ਤ੍ਵਯਨਸ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਸਮਾਨ੍ਤੇ ਸੌਮਿਕੈਰ੍ਮਖੈਃ
ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਪਸ਼ੂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਰੁੱਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਨਰਮ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ,
ਨਵਾਨ੍ਨਮਦ੍ਯਾਨ੍ਮਾਂਸਂ ਵਾ ਦੀਰ੍ਘਮਾਯੁਰ੍ਜਿਜੀਵਿषੁਃ
ਜੋ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਵਾਂ ਅਨਾਜ, ਸ਼ਰਾਬ ਜਾਂ ਮਾਸ ਨਹੀਂ ਖਾਏ।
ਪ੍ਰਾਣਾਨੇਵਾਤ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਨਵਾਨ੍ਨਾਮਿषਗृਦ੍ਧਿਨਃ
ਜੋ ਨਵੇਂ ਅਨਾਜ ਜਾਂ ਮਾਸ ਲਈ ਲਾਲਚੀ ਹਨ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦਗੀ ਚਲਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਪਿਤॄਂਸ਼੍ਚੈਵਾष੍ਟਕਾਸ੍ਵਰ੍ਚਨ੍ ਨਿਤ੍ਯਮਨ੍ਵष੍ਟਕਾਸੁ ਚ
ਅਸ਼ਟਕਾ ਅਤੇ ਹਰ ਵਾਰੀ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਅਨਵਸ਼ਟਕਾ ਰੀਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਤਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਯਾਣਾਮਿਹ ਵਰ੍ਣਾਨਾਂ ਗृਹਸ੍ਥਾਸ਼੍ਰਮਵਾਸਿਨਾਮ੍
ਇਥੇ ਤਿੰਨ ਵਰਗਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਜੋ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ,
ਯਜੇਤ ਵਾ ਨ ਯਜ੍ਞੇਨ ਸ ਯਾਤਿ ਨਰਕਾਨ੍ ਬਹੂਨ੍
ਜੇ ਉਹ ਯਜਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੁਮ੍ਭੀਪਾਕਂ ਵੈਤਰਣੀਮਸਿਪਤ੍ਰਵਨਂ ਤਥਾ
ਕੁੰਭੀਪਾਕ, ਵੈਤਰਨੀ ਅਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ।
ਅਨ੍ਤ੍ਯਜਾਨਾਂ ਕੁਲੇ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਯੋਨੌ ਚ ਜਾਯਤੇ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਉਹ ਅੰਤਜਨ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਆਧਾਯਾਗ੍ਨਿਂ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਯਜੇਤ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਗ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਨਾਲ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦਾਰਾਧਯੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਮਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰੇਣ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪੂਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸੋ ऽਸੌ ਮੂਢੋ ਨ ਸਂਭਾष੍ਯਃ ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਨਾਸ੍ਤਿਕੋ ਜਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੂਰਖ, ਗੱਲ ਕਰਨ ਯੋਗ ਨਹੀਂ; ਨਾਸਤਿਕ ਵਿਅਕਤੀ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਅਧਿਕਂ ਚਾਪਿ ਵਿਦ੍ਯੇਤ ਸ ਸੋਮਂ ਪਾਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਜੇ ਉਹ ਹੋਰ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੋਮ ਪੀਣ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਹੈ।
ਸੋਮੇਨਾਰਾਧਯੇਦ੍ ਦੇਵਂ ਸੋਮਲੋਕਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਸੋਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੇਵਤੇ, ਸੋਮ ਲੋਕ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ।
ਸਮੋ ਵਾ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸੋਮੇਨਾਭ੍ਯਰ੍ਚਯੇਤ੍ ਪਰਮ੍
ਜੇ ਉਹ ਬਰਾਬਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸੋਮ ਨਾਲ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮੋ ਵਿਮੁਕ੍ਤਯੇ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਚ੍ਛ੍ਰੌਤਃ ਸ੍ਮਾਰ੍ਤੋ ਦ੍ਵਿਧਾ ਪੁਨਃ
ਧਰਮ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਸਿੱਧਾ ਹੈ; ਸ਼੍ਰੌਤ ਅਤੇ ਸਮ੍ਰਿਤਿ ਰੀਤਾਂ ਇਸ ਦੇ ਦੋ ਰੂਪ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰੇਯਸ੍ਕਰਤਮਃ ਸ਼੍ਰੌਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛ੍ਰੌਤਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਲਾਭ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ ਵੈਦਿਕ ਕਰਮ, ਇਸ ਲਈ ਵੈਦਿਕ ਕਰਮ ਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿष੍ਟਾਚਾਰਸ੍ਤृਤੀਯਃ ਸ੍ਯਾਚ੍ਛ੍ਰਤਿਸ੍ਮृਤ੍ਯੋਰਲਾਭਤਃ
ਜੇ ਵੇਦ ਤੇ ਸਿਮ੍ਰਿਤੀ ਉਪਲਬਧ ਨਾ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੀ ਚਲਣ ਤੀਸਰਾ ਮਾਪਦੰਡ ਹੈ।
ਤੇ ਸ਼ਿष੍ਟਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਨਿਤ੍ਯਮਾਤ੍ਮਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਉਹ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਨ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੰਦਰੂਨੀ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸ ਧਰ੍ਮਃ ਕਥਿਤਃ ਸਦ੍ਭਿਰ੍ਨਾਨ੍ਯੇषਾਮਿਤਿ ਧਾਰਣਾ
ਸੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਧਰਮ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਧਰਮ ਹੈ; ਹੋਰਾਂ ਦਾ ਨਹੀਂ — ਇਹੀ ਸਮਝ ਹੈ।
ਏਕਸ੍ਮਾਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਾਨਂ ਤਥੈਕਤਃ
ਇੱਕ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਵੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਇੱਕ ਹੀ ਸਰੋਤ ਤੋਂ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪੁਰਾਣਂ ਤਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜ੍ਞਾਨੇ ਪਰਾ ਪ੍ਰਮਾ
ਧਰਮਸ਼ਾਸਤਰ ਤੇ ਪੁਰਾਣਾ, ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮਾਪਦੰਡ ਹਨ।