ਦਾਤਾਰੋ ਨਿਯਮੀ ਚੈਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣੌ
ਦਾਨੀ, ਨਿਯਮ ਪਾਲਣ ਵਾਲੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ,
ਰਾਜਾ ਚੈਵਾਭਿषਿਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਣਸਤ੍ਰਿਣ ਏਵ ਚ
ਰਾਜਾ, ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ, ਤੇ ਪ੍ਰਾਣਸੱਤ੍ਰ ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ,
ਸਦ੍ਯਃ ਸ਼ੌਚਂ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਦੁਰ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ੇ ਚਾਪ੍ਯੁਪਦ੍ਰਵੇ
ਕਲੇਸ਼ ਜਾਂ ਅਕਾਲ ਵਿੱਚ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਦ੍ਯਃ ਸ਼ੌਚਂ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਸਰ੍ਪਾਦਿਮਰਣੇ ਤਥਾ
ਸੱਪ ਜਾਂ ਹੋਰ ਐਸੀਆਂ ਮੌਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਰ੍ਥੇ ਚ ਸਂਨ੍ਯਸ੍ਤੇ ਸਦ੍ਯਃ ਸ਼ੌਚਂ ਵਿਧੀਯਤੇ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਖਾਤਰ ਸੰਨਿਆਸ ਲੈਣ 'ਤੇ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਨਾਸ਼ੌਚਂ ਕੀਰ੍ਤ੍ਯਤੇ ਸਦ੍ਭਿਃ ਪਤਿਤੇ ਚ ਤਥਾ ਮृਤੇ
ਜੋ ਗਿਰ ਚੁੱਕੇ ਜਾਂ ਮਰੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸਤਪੁਰਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ।
ਨ ਚਾਸ਼੍ਰੁਪਾਤਪਿਣ੍ਡੌ ਵਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਦਿ ਕਙ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਜੋ ਆਂਸੂ ਨਾਲ ਮਰੇ ਜਾਂ ਪਿੰਡ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਜਾਂ ਹੋਰ ਰਸਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਵਿਹਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਨਾਸ਼ੌਚਂ ਨਾਗ੍ਨਿਰ੍ਨਾਪ੍ਯੁਦਕਾਦਿਕਮ੍
ਉਸ ਲਈ ਨਾਂ ਤਾਂ ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ, ਨਾਂ ਅੱਗ, ਨਾਂ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਲੋੜੀਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਸ਼ੌਚਂ ਵਿਧਾਤਵ੍ਯਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਚੈਵੋਦਕਾਦਿਕਮ੍
ਉਸ ਲਈ ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ ਦੇ ਰਿਵਾਜ਼ ਮਨਾਏ ਜਾਣ, ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਆਦਿ ਦੀ ਭੇਟ ਵੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਹਿਰਣ੍ਯਧਾਨ੍ਯਗੋਵਾਸਸ੍ਤਿਲਾਨ੍ਨਗੁਡਸਰ੍ਪਿषਾਮ੍
ਸੋਨਾ, ਅਨਾਜ, ਗਾਂ, ਕਪੜੇ, ਤਿਲ, ਪਕਾ ਹੋਇਆ ਚਾਵਲ, ਗੁੜ ਅਤੇ ਘੀ—
ਆਸ਼ੌਚਿਨਾਂ ਗृਹਾਦ੍ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਂ ਸ਼ੁष੍ਕਾਨ੍ਨਂ ਚੈਵ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਘਰੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁੱਕਾ ਖਾਣਾ ਲਿਆ ਜਾਵੇ।
ਅਨਾਹਿਤਾਗ੍ਨਿਰ੍ਗृਹ੍ਯੇਣ ਲੌਕਿਕੇਨੇਤਰੋ ਜਨਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਅਗਨਿ ਨਾ ਜਲਾਈ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਘਰੇਲੂ ਜਾਂ ਆਮ ਅੱਗ ਵਰਤੇ, ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੀ ਇਉਂ ਹੀ ਕਰਣ।
ਦਾਹਃ ਕਾਰ੍ਯੋ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਸਪਿਣ੍ਡੈਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾਨ੍ਵਿਤੈਃ
ਚਿਤਾ ਦੀ ਰਸਮ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਸਪਿੰਡੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਦਸ਼ਾਹਂ ਬਾਨ੍ਧਵੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਰ੍ਵੇ ਚੈਵਾਰ੍ਦ੍ਰਵਾਸਸਃ
ਦਸ ਦਿਨ ਤੱਕ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਨਮੀ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਣ।
ਪ੍ਰੇਤਾਯ ਚ ਗृਹਦ੍ਵਾਰਿ ਚਤੁਰ੍ਥੇ ਭੋਜਯੇਦ੍ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍
ਚੌਥੇ ਦਿਨ, ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ, ਮ੍ਰਿਤਕ ਲਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਵਂ ਤੁ ਭੋਜਯੇਦ੍ ਵਿਪ੍ਰਾਨਯੁਗ੍ਮਾਨ੍ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਸ਼ੁਚੀਨ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਯੁਗ੍ਮਾਨ੍ ਭੋਜਯੇਦ੍ ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ ਨਵਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਤੁ ਤਦ੍ਵਿਦੁਃ
ਫਿਰ, ਜੋੜੇ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਨਵਾਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਏਕਂ ਪਵਿਤ੍ਰਮੇਕੋਰ੍ऽਘਃ ਪਿਣ੍ਡਪਾਤ੍ਰਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਚੀਜ਼, ਇੱਕ ਪਾਣੀ ਦਾ ਪਾਤਰ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਦੀ ਭੇਟ ਲਈ ਪਾਤਰ।
ਸਪਿਣ੍ਡੀਕਰਣਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਪੂਰ੍ਣੇ ਸਂਵਤ੍ਸਰੇ ਪੁਨਃ
ਸਪਿੰਡੀਕਰਨ ਦੀ ਰਸਮ, ਇੱਕ ਸਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋਣ 'ਤੇ ਮੁੜ ਕਰਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰੇਤਾਰ੍ਥਂ ਪਿਤृਪਾਤ੍ਰੇषੁ ਪਾਤ੍ਰਮਾਸੇਚਯੇਤ੍ ਤਤਃ
ਮ੍ਰਿਤਕ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਪਾਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਭੇਟ ਪਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸਪਿਣ੍ਡੀਕਰਣਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਦੇਵਪੂਰ੍ਵਂ ਵਿਧੀਯਤੇ
ਸਪਿੰਡੀਕਰਨ ਦਾ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭੇਟ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਰਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਤੁ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਪृਥਕ੍ ਪਿਣ੍ਡਂ ਪਿਤृਹਾ ਸੋ ऽਭਿਜਾਯਤੇ
ਜੋ ਵੱਖਰਾ ਪਿੰਡ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਹੰਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਚਾਨ੍ਨਂ ਸੋਦਕੁਮ੍ਭਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਪ੍ਰੇਤਧਰ੍ਮਤਃ
ਮ੍ਰਿਤਕ ਦੇ ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ ਸਮੇਤ ਭੋਜਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਿਸਂਵਤ੍ਸਰਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਿਧਿਰੇष ਸਨਾਤਨਃ
ਇਹ ਸਦੀਵੀ ਰਸਮ ਹਰ ਸਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪਤ੍ਨੀ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਸੁਤਾਭਾਵੇ ਪਤ੍ਨ੍ਯ ਭਾਵੇ ਸਹੋਦਹਃ
ਜੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਪਤਨੀ ਕਰੇ; ਪਤਨੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਭਰਾ ਕਰੇ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਦਾਨਾਦਿਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਯੁਕ੍ਤਃ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਸਾਰੇ ਦਾਨ ਆਦਿ ਕਰ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਇਕਾਗਰਤਾ ਨਾਲ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਤੁ ਭਰ੍ਤृਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾ ਧਰ੍ਮੋ ਨਾਨ੍ਯ ਇਹੇष੍ਯਤੇ
ਇਸ ਲੋਕ ਵਿਚ, ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਹੀ ਇਕੱਲਾ ਧਰਮ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤਤ੍ ਪਰਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਵੇਦਵਾਦਿਭਿਃ
ਇਸ ਸੇਵਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਵੋਹ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।
ਦਰ੍ਸ਼ੇਨ ਚੈਵ ਪਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਪੌਰ੍ਣਮਾਸੇਨ ਚੈਵ ਹਿ
ਹਰ ਪੱਖ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਅਤੇ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਦੇ ਦਿਨ,
ਪਸ਼ੁਨਾ ਤ੍ਵਯਨਸ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਸਮਾਨ੍ਤੇ ਸੌਮਿਕੈਰ੍ਮਖੈਃ
ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਪਸ਼ੂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਰੁੱਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਨਰਮ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ,