ਮਧ੍ਯਮਂ ਤੁ ਤਤਃ ਪਿਣ੍ਡਮਦ੍ਯਾਤ੍ ਪਤ੍ਨੀ ਸੁਤਾਰ੍ਥਿਨੀ
ਫਿਰ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਪਿੰਡ ਦਾ ਮੱਧ ਭਾਗ ਖਾਏ।
ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ ਸ੍ਵਯਂ ਚ ਪਤ੍ਨੀਭਿਃ ਸ਼ੇषਮਨ੍ਨਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਖਾਏ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਭਵੇਤਾਂ ਤੁ ਦਮ੍ਪਤੀ ਰਜਨੀਂ ਤੁ ਤਾਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਉਸ ਰਾਤ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਨ।
ਮਹਾਰੌਰਵਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕੀਟਯੋਨਿਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ਪੁਨਃ
ਵੱਡੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਕੀੜੇ ਦੀ ਯੋਨੀ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਂ ਚ ਤਥਾਧ੍ਵਾਨਂ ਕਰ੍ਤਾ ਭੋਕ੍ਤਾ ਚ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਉਹ ਪਾਠ, ਯਾਤਰਾ, ਕਰਨਾ ਤੇ ਖਾਣਾ-ਪਾਣਾ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਛੱਡ ਦੇਵੇ।
ਮਹਾਪਾਤਿਕਿਭਿਸ੍ਤੁਲ੍ਯਾ ਯਾਨ੍ਤਿ ਤੇ ਨਰਕਾਨ੍ ਬਹੂਨ੍
ਉਹ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਕਈ ਨਰਕਾਂ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਆਮੇਨ ਵਰ੍ਤਯੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਮੁਦਾਸੀਨੋ ऽਥ ਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਤ੍
ਜੋ ਸਚ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਦਾਸੀਨਤਾ ਨਾਲ ਜੀਵੇ।
ਤੇਨਾਗ੍ਨੌ ਕਰਣਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਪਿਣ੍ਡਾਂਸ੍ਤੇਨੈਵ ਨਿਰ੍ਵਪੇਤ੍
ਉਸੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਅੱਗ ਵਿਚ ਕਰਮ ਕਰੇ ਤੇ ਪਿੰਡ ਚੜ੍ਹਾਏ।
ਵ੍ਯਪੇਤਕਲ੍ਪषੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਯੋਗਿਨਾਂ ਵਰ੍ਤਤੇ ਪਦਮ੍
ਜੋਗੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਕਾਰਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਆਰਾਧਿਤੋ ਭਵੇਦੀਸ਼ਸ੍ਤੇਨ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਸਨਾਤਨਃ
ਉਸ ਰਾਹੀਂ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸਚੀ ਉਪਾਸਨਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਤਿਲੋਦਕੈਸ੍ਤਰ੍ਪਯੇਦ੍ ਵਾ ਪਿਤॄਨ੍ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਇੱਕਾਗਰ ਹੋ ਕੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਤਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯੇषਾਂ ਵਾਪਿ ਪਿਤਾ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਤੇषਾਂ ਚੈਕੇ ਪ੍ਰਚਕ੍ਸ਼ਤੇ
ਕਈ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਹੀ ਇਹ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਦੇਣ।
ਯੋ ਯਸ੍ਯ ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਤਸ੍ਮੈ ਦੇਯਂ ਨਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਤੇਨ ਤੁ
ਜਿਸ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਮਰ ਗਿਆ ਹੋ, ਉਸ ਲਈ ਹੀ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਨਹੀਂ।
ਨ ਜੀਵਨ੍ਤਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਦਦਾਤਿ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ
ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿਚ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੀਉਂਦੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ऋਕ੍ਯਾਦਰ੍ਧਂ ਸਮਾਦਦ੍ਯਾਨ੍ਨਿਯੋਗੋਤ੍ਪਾਦਿਤੋ ਯਦਿ
ਜੇ ਨਿਯੋਗ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਦਿਆ-ਹਿੱਸੇ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹੱਕ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਬੀਜਿਨੇ ਪਿਣ੍ਡਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਿਣੇ ਤੁ ਤਤੋ ऽਨ੍ਯਥਾ
ਪਿੰਡ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਖੇਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ।
ਕੀਰ੍ਤਯੇਦਥ ਚੈਕਸ੍ਮਿਨ੍ ਬੀਜਿਨਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਿਣਂ ਤਤਃ
ਇੱਕ ਵਾਰ ਜਨਮ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈਣਾ, ਫਿਰ ਖੇਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦਾ।
ਅਸ਼ੌਚੇ ਸ੍ਵੇ ਪਰਿਕ੍ਸ਼ੀਣੇ ਕਾਮ੍ਯਂ ਵੈ ਕਾਮਤਃ ਪੁਨਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੁੜ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਵਤ੍ਸਰ੍ਵਮੇਵ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਯਵੈਃ ਕਾਰ੍ਯਾ ਤਿਲਕ੍ਰਿਯਾ
ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਤਿਲਾਂ ਦੀ ਰਸਮ ਜੌ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਨਾਨ੍ਦੀਮੁਖਾਸ੍ਤੁ ਪਿਤਰਃ ਪ੍ਰੀਯਨ੍ਤਾਮਿਤਿ ਵਾਚਯੇਤ੍
ਉਹ ਇਹ ਉਚਾਰਨ ਕਰੇ: 'ਸੁਭ-ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਪਿਤਰ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ।'
ਤਤੋ ਮਾਤਾਮਹਾਨਾਂ ਤੁ ਵृਦ੍ਧੌ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਤ੍ਰਯਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਮਾਤਾ-ਪੱਖੀ ਦਾਦਿਆਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਮੌਕੇ ਤੇ ਤਿੰਨ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਨ ਦੀ ਰੀਤ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖੋ ਨਿਰ੍ਵਪੇਤ੍ ਪਿਣ੍ਡਾਨੁਪਵੀਤੀ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਜਨੇਉ ਖੱਬੇ ਕੰਧੇ ਤੇ ਪਾ ਕੇ, ਇੱਕਾਗਰ ਹੋ ਕੇ ਪਿੰਡ ਚੜ੍ਹਾਉਣ।
ਸ੍ਥਣ੍ਡਿਲੇषੁ ਵਿਚਿਤ੍ਰੇषੁ ਪ੍ਰਤਿਮਾਸੁ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿषੁ
ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੌਕਾਂ ਤੇ, ਮੂਰਤੀਆਂ ਤੇ ਜਾਂ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ।
ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਮਾਤृਗਣਂ ਕੂਰ੍ਯਾਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧਤ੍ਰਯਂ ਬੁਧਃ
ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਪੂਜ ਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤਿੰਨ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰੇ।
ਤਸ੍ਯ ਕ੍ਰੋਧਸਮਾਵਿष੍ਟਾ ਹਿਂਸਾਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਮਾਤਰਃ
ਜੇ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮਾਤਾਵਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਮृਤੇषੁ ਵਾਥ ਜਾਤੇषੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਮਰੇ ਹੋਏ ਜਾਂ ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ ਹੋਏ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚ—
ਨਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਵਿਹਿਤਂ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਂ ਮਨਸਾਪਿਚ
ਕੋਈ ਵੀ ਨਿਯਤ ਕਰਮ ਨਾ ਕਰੇ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਵਾਧਿਆਇ ਪੜ੍ਹੇ।
ਸ਼ੁष੍ਕਾਨ੍ਨੇਨ ਫਲੈਰ੍ਵਾਪਿ ਵੈਤਾਨਂ ਜੁਹੁਯਾਤ੍ ਤਥਾ
ਉਹ ਵੈਤਾਨ ਯਜਨ ਸੁੱਕੀ ਰੋਟੀ ਜਾਂ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਕਰੇ।
ਚਤੁਰ੍ਥੇ ਪਞ੍ਚਮੇ ਵਾਹ੍ਨਿ ਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਃ ਕਥਿਤੋ ਬੁਧੈਃ
ਚੌਥੇ ਜਾਂ ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਕਰਨਾ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਸੂਤਕਂ ਸੂਤਿਕਾਂ ਚੈਵ ਵਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਨृਣਾਂ ਪੁਨਃ
ਜਨਮ ਜਾਂ ਜਣੇ ਦੀ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਹੋਰ ਸਾਰੀਆਂ ਅਸ਼ੁਧਤਾਵਾਂ ਫਿਰ ਮੁਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।