ਬਹੂਨਾਂ ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਸੋ ऽਜ੍ਞਃ ਪਙ੍ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਹਰਤਿ ਕਿਲ੍ਬਿषਮ੍
ਜੋ ਅਗਿਆਨੀ ਵਿਅਕਤੀ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਕਤਾਰ ਵਿੱਚ ਖਾਣਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਮਾਂਸਂ ਪ੍ਰਤਿषੇਧੇਤ ਨ ਚਾਨ੍ਯਸ੍ਯਾਨ੍ਨਮੀਕ੍ਸ਼ਯੇਤ੍
ਉਹ ਮਾਸ ਖਾਣ ਤੋਂ ਰੋਕੇ ਨਾ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਖਾਣੇ ਨੂੰ ਤੱਕੇ ਨਾ।
ਸ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਪਸ਼ੁਤਾਂ ਯਾਤਿ ਸਂਭਵਾਨੇਕਵਿਂਸ਼ਤਿਮ੍
ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਪਸ਼ੂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਇਕਵੀਹ ਵਾਰੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿਹਾਸਪੁਰਾਣਾਨਿ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਲ੍ਪਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ੋਭਨਾਨ੍
ਇਤਿਹਾਸ, ਪੁਰਾਣੇ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੀਆਂ ਸੁਭ ਮਰਯਾਦਾਵਾਂ,
ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਤृਪ੍ਤਾਃ ਸ੍ਥ ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਤृਪ੍ਤਾਨਾਚਾਮਯੇਤ੍ ਤਤਃ
‘ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ?’ ਪੁੱਛ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਏ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾਏ।
ਸ੍ਵਧਾਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਚ ਤਂ ਬ੍ਰੂਯੁਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ੍ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਫਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੁਰੰਤ ਕਹਿ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ‘ਸਵਧਾ ਤੁਹਾਡੀ ਹੋਵੇ।’
ਯਥਾ ਬ੍ਰੂਯੁਸ੍ਤਥਾ ਕੁਰ੍ਯਾਦਨੁਜ੍ਞਾਤਸ੍ਤੁ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜੈਃ
ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਗਿਆ ਦੇਣ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ ਉਹੀ ਕਰੇ।
ਸਂਪਨ੍ਨਮਿਤ੍ਯਭ੍ਯੁਦਯੇ ਦੈਵੇ ਰੋਚਤ ਇਤ੍ਯਪਿ
ਉਹ ਕਹੇ, ‘ਸਭ ਕੁਝ ਹੋ ਗਿਆ’ ਜਾਂ ‘ਇਸ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਕਿਰਪਾ ਹੋਵੇ।’
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਿਸ਼ਮਾਕਾਙ੍ ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਯਾਚੇਤੇਮਾਨ੍ ਵਰਾਨ੍ ਪਿਤॄਨ੍
ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਚੰਗੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਕਰੇ।
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਚ ਨੋ ਮਾ ਵ੍ਯਗਮਦ੍ ਬਹੁਦੇਯਂ ਚ ਨੋਸ੍ਤ੍ਤ੍ਵਿਤਿ
ਉਹ ਕਹੇ, ‘ਸਾਡੀ ਸ਼ਰਧਾ ਕਦੇ ਘਟੇ ਨਾ, ਸਾਡੀ ਭੇਟ ਵਧੀਕ ਹੋਵੇ।’
ਮਧ੍ਯਮਂ ਤੁ ਤਤਃ ਪਿਣ੍ਡਮਦ੍ਯਾਤ੍ ਪਤ੍ਨੀ ਸੁਤਾਰ੍ਥਿਨੀ
ਫਿਰ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਪਿੰਡ ਦਾ ਮੱਧ ਭਾਗ ਖਾਏ।
ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ ਸ੍ਵਯਂ ਚ ਪਤ੍ਨੀਭਿਃ ਸ਼ੇषਮਨ੍ਨਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਖਾਏ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਭਵੇਤਾਂ ਤੁ ਦਮ੍ਪਤੀ ਰਜਨੀਂ ਤੁ ਤਾਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਉਸ ਰਾਤ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਨ।
ਮਹਾਰੌਰਵਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕੀਟਯੋਨਿਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ਪੁਨਃ
ਵੱਡੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਕੀੜੇ ਦੀ ਯੋਨੀ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਂ ਚ ਤਥਾਧ੍ਵਾਨਂ ਕਰ੍ਤਾ ਭੋਕ੍ਤਾ ਚ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਉਹ ਪਾਠ, ਯਾਤਰਾ, ਕਰਨਾ ਤੇ ਖਾਣਾ-ਪਾਣਾ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਛੱਡ ਦੇਵੇ।
ਮਹਾਪਾਤਿਕਿਭਿਸ੍ਤੁਲ੍ਯਾ ਯਾਨ੍ਤਿ ਤੇ ਨਰਕਾਨ੍ ਬਹੂਨ੍
ਉਹ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਕਈ ਨਰਕਾਂ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਆਮੇਨ ਵਰ੍ਤਯੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਮੁਦਾਸੀਨੋ ऽਥ ਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਤ੍
ਜੋ ਸਚ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਦਾਸੀਨਤਾ ਨਾਲ ਜੀਵੇ।
ਤੇਨਾਗ੍ਨੌ ਕਰਣਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਪਿਣ੍ਡਾਂਸ੍ਤੇਨੈਵ ਨਿਰ੍ਵਪੇਤ੍
ਉਸੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਅੱਗ ਵਿਚ ਕਰਮ ਕਰੇ ਤੇ ਪਿੰਡ ਚੜ੍ਹਾਏ।
ਵ੍ਯਪੇਤਕਲ੍ਪषੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਯੋਗਿਨਾਂ ਵਰ੍ਤਤੇ ਪਦਮ੍
ਜੋਗੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਕਾਰਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਆਰਾਧਿਤੋ ਭਵੇਦੀਸ਼ਸ੍ਤੇਨ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਸਨਾਤਨਃ
ਉਸ ਰਾਹੀਂ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸਚੀ ਉਪਾਸਨਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਤਿਲੋਦਕੈਸ੍ਤਰ੍ਪਯੇਦ੍ ਵਾ ਪਿਤॄਨ੍ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਇੱਕਾਗਰ ਹੋ ਕੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਤਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯੇषਾਂ ਵਾਪਿ ਪਿਤਾ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਤੇषਾਂ ਚੈਕੇ ਪ੍ਰਚਕ੍ਸ਼ਤੇ
ਕਈ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਹੀ ਇਹ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਦੇਣ।
ਯੋ ਯਸ੍ਯ ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਤਸ੍ਮੈ ਦੇਯਂ ਨਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਤੇਨ ਤੁ
ਜਿਸ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਮਰ ਗਿਆ ਹੋ, ਉਸ ਲਈ ਹੀ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਨਹੀਂ।
ਨ ਜੀਵਨ੍ਤਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਦਦਾਤਿ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ
ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿਚ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੀਉਂਦੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ऋਕ੍ਯਾਦਰ੍ਧਂ ਸਮਾਦਦ੍ਯਾਨ੍ਨਿਯੋਗੋਤ੍ਪਾਦਿਤੋ ਯਦਿ
ਜੇ ਨਿਯੋਗ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਦਿਆ-ਹਿੱਸੇ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹੱਕ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਬੀਜਿਨੇ ਪਿਣ੍ਡਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਿਣੇ ਤੁ ਤਤੋ ऽਨ੍ਯਥਾ
ਪਿੰਡ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਖੇਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ।
ਕੀਰ੍ਤਯੇਦਥ ਚੈਕਸ੍ਮਿਨ੍ ਬੀਜਿਨਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਿਣਂ ਤਤਃ
ਇੱਕ ਵਾਰ ਜਨਮ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈਣਾ, ਫਿਰ ਖੇਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦਾ।
ਅਸ਼ੌਚੇ ਸ੍ਵੇ ਪਰਿਕ੍ਸ਼ੀਣੇ ਕਾਮ੍ਯਂ ਵੈ ਕਾਮਤਃ ਪੁਨਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੁੜ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਵਤ੍ਸਰ੍ਵਮੇਵ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਯਵੈਃ ਕਾਰ੍ਯਾ ਤਿਲਕ੍ਰਿਯਾ
ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਤਿਲਾਂ ਦੀ ਰਸਮ ਜੌ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਨਾਨ੍ਦੀਮੁਖਾਸ੍ਤੁ ਪਿਤਰਃ ਪ੍ਰੀਯਨ੍ਤਾਮਿਤਿ ਵਾਚਯੇਤ੍
ਉਹ ਇਹ ਉਚਾਰਨ ਕਰੇ: 'ਸੁਭ-ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਪਿਤਰ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ।'