ਕੂਰ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍

ਅਗ੍ਨਯੇ ਕਵ੍ਯਵਾਹਨਾਯ ਸ੍ਵਧੇਤਿ ਜੁਹੁਯਾਤ੍ ਤਤਃ

ਫਿਰ, ਉਹ ਅੱਗ ਨੂੰ ਕਵ੍ਯਵਾਹਨ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ 'ਸਵਧਾ' ਕਹਿ ਕੇ ਆਹੁਤੀ ਦੇਵੇ।

ਮਹਾਦੇਵਾਨ੍ਤਿਕੇ ਵਾਥ ਗੋष੍ਠੇ ਵਾ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ

ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ, ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ,

ਗੋਮਯੇਨੋਪਤਿਪ੍ਯੋਰ੍ਵੋਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸੈਕਤਮ੍

ਜਮੀਂ ਤੇ ਗੋ-ਮੈ ਨਾਲ ਲਗਾ ਕੇ, ਰੇਤ ਵਾਲਾ ਥਾਂ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਏ,

ਤ੍ਰਿਰੁਲ੍ਲਿਖੇਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯਂ ਦਰ੍ਭੇਣੈਕੇਨ ਚੈਵ ਹਿ

ਉਸ ਥਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਦਰਬ ਘਾਹ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ ਖਿੱਚੇ,

ਤ੍ਰੀਨ੍ ਪਿਣ੍ਡਾਨ੍ ਨਿਰ੍ਵਪੇਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਹਵਿਃ ਸ਼ੇषਾਤ੍ਸਮਾਹਿਤਃ

ਉਥੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਹਵਿ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਪਿੰਡੇ ਚੜ੍ਹਾਏ,

ਤਦਨ੍ਨਂ ਤੁ ਨਮਸ੍ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਪਿਤॄਨੇਵ ਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍

ਉਸ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰ ਅਨੁਸਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ,

ਅਵਜਿਘ੍ਰੇਚ੍ਚ ਤਾਨ੍ ਪਿਣ੍ਡਾਨ੍ ਯਥਾਨ੍ਯੁਪ੍ਤਾਨ੍ ਸਮਾਹਿਤਃ

ਉਹ ਪਿੰਡੇ, ਜਿਵੇਂ ਰੱਖੇ ਹਨ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁੰਘੇ,

ਮਾਂਸਾਨ੍ਯਪੂਪਾਨ੍ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਕृਸਰਪਾਯਸਮ੍

ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦਾ ਮਾਸ, ਪੂਪ, ਕ੍ਰਿਸਰ ਅਤੇ ਖੀਰ ਚੜ੍ਹਾਏ,

ਅਨ੍ਨਂ ਚੈਵ ਯਥਾਕਾਮਂ ਵਿਵਿਧਂ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਪੇਯਕਮ੍

ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੀ,

ਧਾਨ੍ਯਾਂਸ੍ਤਿਲਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ ਸ਼ਰ੍ਕਰਾ ਵਿਵਿਧਾਸ੍ਤਥਾ

ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਨਾਜ, ਤਿਲ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀ ਚੀਨੀ ਵੀ,

ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਫਲਮੂਲੇਭ੍ਯਃ ਪਾਨਕੇਭ੍ਯਸ੍ਤਥੈਵ ਚ

ਫਲ, ਜੜ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ,

ਨ ਪਾਦੇਨ ਸ੍ਪृਸ਼ੇਦਨ੍ਨਂ ਨ ਚੈਤਦਵਧੂਨਯੇਤ੍

ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਨਾ ਛੂਹੇ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਇਸ ਨੂੰ ਹਿਲਾਏ,

ਯਾਤੁਧਾਨਾ ਵਿਲੁਮ੍ਪਨ੍ਤਿ ਜਲ੍ਪਤਾ ਚੋਪਪਾਦਿਤਮ੍

ਜਦੋਂ ਭੋਜਨ ਬਣਾਉਂਦੇ ਸਮੇਂ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰੀਏ, ਯਾਤੁਧਾਨ ਉਸ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਚੁਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ,

ਤਦ੍ਰੂਪਾਃ ਪਿਤਰਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਯਾਨ੍ਤਿ ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਵਃ

ਉਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਪਿਤਰ ਉਥੇ ਭੁੱਖੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ,

ਨ ਚਾਯਸੇਨ ਪਾਤ੍ਰੇਣ ਨ ਚੈਵਾਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਪੁਨਃ

ਲੋਹੇ ਦੇ ਬਰਤਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਵੀ ਨਹੀਂ,

ਦਤ੍ਤਮਕ੍ਸ਼ਯਤਾਂ ਯਾਤਿ ਖਡ੍ਗੇਨ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ

ਜੋ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਖੁੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ,

ਸ ਯਾਤਿ ਨਰਕਂ ਘੋਰਂ ਭੋਕ੍ਤਾ ਚੈਵ ਪੁਰੋਧਸਃ

ਜੋ ਪੂਰੋਧਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਤੇ ਪੁਜਾਰੀ ਦੋਵੇਂ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ,

ਯਾਚਿਤਾ ਦਾਪਿਤਾ ਦਾਤਾ ਨਰਕਾਨ੍ ਯਾਨ੍ਤਿ ਦਾਰੁਣਾਨ੍

ਜੋ ਮੰਗਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਦਿਵਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਡਰਾਉਣੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ,

ਤਾਵਦ੍ਧਿ ਪਿਤਰੋ ऽਸ਼੍ਨਨ੍ਤਿ ਯਾਵਨ੍ਨੋਕ੍ਤਾ ਹਵਿਰ੍ਗੁਣਾਃ

ਪਿਤਰ ਉਤਨਾ ਹੀ ਖਾਂਦੇ ਹਨ ਜਿੰਨਾ ਸਮੇਂ ਹਵਿ ਦੀਆਂ ਖਾਸੀਅਤਾਂ ਨਹੀਂ ਦੱਸੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ,

ਬਹੂਨਾਂ ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਸੋ ऽਜ੍ਞਃ ਪਙ੍ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਹਰਤਿ ਕਿਲ੍ਬਿषਮ੍

ਜੋ ਅਗਿਆਨੀ ਵਿਅਕਤੀ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਕਤਾਰ ਵਿੱਚ ਖਾਣਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਨ ਮਾਂਸਂ ਪ੍ਰਤਿषੇਧੇਤ ਨ ਚਾਨ੍ਯਸ੍ਯਾਨ੍ਨਮੀਕ੍ਸ਼ਯੇਤ੍

ਉਹ ਮਾਸ ਖਾਣ ਤੋਂ ਰੋਕੇ ਨਾ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਖਾਣੇ ਨੂੰ ਤੱਕੇ ਨਾ।

ਸ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਪਸ਼ੁਤਾਂ ਯਾਤਿ ਸਂਭਵਾਨੇਕਵਿਂਸ਼ਤਿਮ੍

ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਪਸ਼ੂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਇਕਵੀਹ ਵਾਰੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਇਤਿਹਾਸਪੁਰਾਣਾਨਿ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਲ੍ਪਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ੋਭਨਾਨ੍

ਇਤਿਹਾਸ, ਪੁਰਾਣੇ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੀਆਂ ਸੁਭ ਮਰਯਾਦਾਵਾਂ,

ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਤृਪ੍ਤਾਃ ਸ੍ਥ ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਤृਪ੍ਤਾਨਾਚਾਮਯੇਤ੍ ਤਤਃ

‘ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ?’ ਪੁੱਛ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਏ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾਏ।

ਸ੍ਵਧਾਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਚ ਤਂ ਬ੍ਰੂਯੁਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ੍ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍

ਫਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੁਰੰਤ ਕਹਿ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ‘ਸਵਧਾ ਤੁਹਾਡੀ ਹੋਵੇ।’

ਯਥਾ ਬ੍ਰੂਯੁਸ੍ਤਥਾ ਕੁਰ੍ਯਾਦਨੁਜ੍ਞਾਤਸ੍ਤੁ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜੈਃ

ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਗਿਆ ਦੇਣ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ ਉਹੀ ਕਰੇ।

ਸਂਪਨ੍ਨਮਿਤ੍ਯਭ੍ਯੁਦਯੇ ਦੈਵੇ ਰੋਚਤ ਇਤ੍ਯਪਿ

ਉਹ ਕਹੇ, ‘ਸਭ ਕੁਝ ਹੋ ਗਿਆ’ ਜਾਂ ‘ਇਸ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਕਿਰਪਾ ਹੋਵੇ।’

ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਿਸ਼ਮਾਕਾਙ੍ ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਯਾਚੇਤੇਮਾਨ੍ ਵਰਾਨ੍ ਪਿਤॄਨ੍

ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਚੰਗੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਕਰੇ।

ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਚ ਨੋ ਮਾ ਵ੍ਯਗਮਦ੍ ਬਹੁਦੇਯਂ ਚ ਨੋਸ੍ਤ੍ਤ੍ਵਿਤਿ

ਉਹ ਕਹੇ, ‘ਸਾਡੀ ਸ਼ਰਧਾ ਕਦੇ ਘਟੇ ਨਾ, ਸਾਡੀ ਭੇਟ ਵਧੀਕ ਹੋਵੇ।’