ਕੂਰ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍

ਸ੍ਤ੍ਰਗ੍ਦਾਮਭਿਃ ਸ਼ਿਰੋਵੇष੍ਟੈਰ੍ਧੂਪਵਾਸੋ ऽਨੁਲੇਪਨੈਃ

ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਪੱਗ, ਧੂਪ ਅਤੇ ਲੇਪ ਨਾਲ,

ਉਦਙ੍ਮੁਖੋ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾਸ ਇਤ੍ਯृਚਾ

ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਨਿਯਮ ਹੈ, 'ਵਿਸ਼ਵ ਦੇਵਾਂ' ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ,

ਸ਼ਂ ਨੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਜਲਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ੍ਵਾ ਯਵੋ ऽਸੀਤਿ ਯਵਾਂਸ੍ਤਥਾ

'ਸ਼ੰ ਨੋ ਦੇਵਿਆ' ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਤੇ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੌ ਵੀ,

ਪ੍ਰਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਗਨ੍ਧਮਾਲ੍ਯਾਨਿ ਧੂਪਾਦੀਨਿ ਚ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ

ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਧੂਪ ਆਦਿ ਚੜ੍ਹਾਏ।

ਆਵਾਹਨਂ ਤਤਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦੁਸ਼ਨ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵੇਤ੍ਯृਚਾ ਬੁਧਃ

ਫਿਰ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ 'ਉਸ਼ੰਤਸਤਵ' ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਆਵਾਹਨ ਕਰੇ।

ਸ਼ਂ ਨੋ ਦੇਵ੍ਯੋਦਕਂ ਪਾਤ੍ਰੇ ਤਿਲੋ ऽਸੀਤਿ ਤਿਲਾਂਸ੍ਤਥਾ

'ਸ਼ੰ ਨੋ ਦੇਵਿਆ' ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਪਾਤਰ ਵਿਚ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਤੇ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਲ ਵੀ,

ਪਿਤृਭ੍ਯਃ ਸ੍ਥਾਨਮੇਤੇਨ ਨ੍ਯੁਬ੍ਜਂ ਪਾਤ੍ਰਂ ਨਿਧਾਪਯੇਤ੍

ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ, ਇਸ ਰੀਤ ਨਾਲ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਉਲਟਾ ਰੱਖੇ।

ਕੁਰੁष੍ਵੇਤ੍ਯਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤੋ ਜੁਹੁਯਾਦੁਪਵੀਤਵਾਨ੍

'ਕਰੋ' ਕਹਿ ਕੇ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਨੇਊ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਆਹੁਤੀ ਦੇਵੇ।

ਪ੍ਰਾਚੀਨਾਵੀਤਿਨਾ ਪਿਤ੍ਰ੍ਯਂ ਵੈਸ਼੍ਵਦੇਵਂ ਤੁ ਹੋਮਵਤ੍

ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਜਨੇਊ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਦੇਵ ਦੀ ਰੀਤ ਹੋਮ ਵਾਂਗ ਕਰੀਦੀ ਹੈ।

ਪਿਤृਣਾਂ ਪਰਿਚਰ੍ਯਾਸੁ ਪਾਤਯੇਦਿਤਰਂ ਤਥਾ

ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ, ਉਹ ਹੋਰ ਭੇਟ ਵੀ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਵੇ।

ਅਗ੍ਨਯੇ ਕਵ੍ਯਵਾਹਨਾਯ ਸ੍ਵਧੇਤਿ ਜੁਹੁਯਾਤ੍ ਤਤਃ

ਫਿਰ, ਉਹ ਅੱਗ ਨੂੰ ਕਵ੍ਯਵਾਹਨ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ 'ਸਵਧਾ' ਕਹਿ ਕੇ ਆਹੁਤੀ ਦੇਵੇ।

ਮਹਾਦੇਵਾਨ੍ਤਿਕੇ ਵਾਥ ਗੋष੍ਠੇ ਵਾ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ

ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ, ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ,

ਗੋਮਯੇਨੋਪਤਿਪ੍ਯੋਰ੍ਵੋਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸੈਕਤਮ੍

ਜਮੀਂ ਤੇ ਗੋ-ਮੈ ਨਾਲ ਲਗਾ ਕੇ, ਰੇਤ ਵਾਲਾ ਥਾਂ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਏ,

ਤ੍ਰਿਰੁਲ੍ਲਿਖੇਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯਂ ਦਰ੍ਭੇਣੈਕੇਨ ਚੈਵ ਹਿ

ਉਸ ਥਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਦਰਬ ਘਾਹ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ ਖਿੱਚੇ,

ਤ੍ਰੀਨ੍ ਪਿਣ੍ਡਾਨ੍ ਨਿਰ੍ਵਪੇਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਹਵਿਃ ਸ਼ੇषਾਤ੍ਸਮਾਹਿਤਃ

ਉਥੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਹਵਿ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਪਿੰਡੇ ਚੜ੍ਹਾਏ,

ਤਦਨ੍ਨਂ ਤੁ ਨਮਸ੍ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਪਿਤॄਨੇਵ ਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍

ਉਸ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰ ਅਨੁਸਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ,

ਅਵਜਿਘ੍ਰੇਚ੍ਚ ਤਾਨ੍ ਪਿਣ੍ਡਾਨ੍ ਯਥਾਨ੍ਯੁਪ੍ਤਾਨ੍ ਸਮਾਹਿਤਃ

ਉਹ ਪਿੰਡੇ, ਜਿਵੇਂ ਰੱਖੇ ਹਨ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁੰਘੇ,

ਮਾਂਸਾਨ੍ਯਪੂਪਾਨ੍ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਕृਸਰਪਾਯਸਮ੍

ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦਾ ਮਾਸ, ਪੂਪ, ਕ੍ਰਿਸਰ ਅਤੇ ਖੀਰ ਚੜ੍ਹਾਏ,

ਅਨ੍ਨਂ ਚੈਵ ਯਥਾਕਾਮਂ ਵਿਵਿਧਂ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਪੇਯਕਮ੍

ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੀ,

ਧਾਨ੍ਯਾਂਸ੍ਤਿਲਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ ਸ਼ਰ੍ਕਰਾ ਵਿਵਿਧਾਸ੍ਤਥਾ

ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਨਾਜ, ਤਿਲ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀ ਚੀਨੀ ਵੀ,

ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਫਲਮੂਲੇਭ੍ਯਃ ਪਾਨਕੇਭ੍ਯਸ੍ਤਥੈਵ ਚ

ਫਲ, ਜੜ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ,

ਨ ਪਾਦੇਨ ਸ੍ਪृਸ਼ੇਦਨ੍ਨਂ ਨ ਚੈਤਦਵਧੂਨਯੇਤ੍

ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਨਾ ਛੂਹੇ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਇਸ ਨੂੰ ਹਿਲਾਏ,

ਯਾਤੁਧਾਨਾ ਵਿਲੁਮ੍ਪਨ੍ਤਿ ਜਲ੍ਪਤਾ ਚੋਪਪਾਦਿਤਮ੍

ਜਦੋਂ ਭੋਜਨ ਬਣਾਉਂਦੇ ਸਮੇਂ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰੀਏ, ਯਾਤੁਧਾਨ ਉਸ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਚੁਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ,

ਤਦ੍ਰੂਪਾਃ ਪਿਤਰਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਯਾਨ੍ਤਿ ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਵਃ

ਉਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਪਿਤਰ ਉਥੇ ਭੁੱਖੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ,

ਨ ਚਾਯਸੇਨ ਪਾਤ੍ਰੇਣ ਨ ਚੈਵਾਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਪੁਨਃ

ਲੋਹੇ ਦੇ ਬਰਤਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਵੀ ਨਹੀਂ,

ਦਤ੍ਤਮਕ੍ਸ਼ਯਤਾਂ ਯਾਤਿ ਖਡ੍ਗੇਨ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ

ਜੋ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਖੁੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ,

ਸ ਯਾਤਿ ਨਰਕਂ ਘੋਰਂ ਭੋਕ੍ਤਾ ਚੈਵ ਪੁਰੋਧਸਃ

ਜੋ ਪੂਰੋਧਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਤੇ ਪੁਜਾਰੀ ਦੋਵੇਂ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ,

ਯਾਚਿਤਾ ਦਾਪਿਤਾ ਦਾਤਾ ਨਰਕਾਨ੍ ਯਾਨ੍ਤਿ ਦਾਰੁਣਾਨ੍

ਜੋ ਮੰਗਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਦਿਵਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਡਰਾਉਣੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ,

ਤਾਵਦ੍ਧਿ ਪਿਤਰੋ ऽਸ਼੍ਨਨ੍ਤਿ ਯਾਵਨ੍ਨੋਕ੍ਤਾ ਹਵਿਰ੍ਗੁਣਾਃ

ਪਿਤਰ ਉਤਨਾ ਹੀ ਖਾਂਦੇ ਹਨ ਜਿੰਨਾ ਸਮੇਂ ਹਵਿ ਦੀਆਂ ਖਾਸੀਅਤਾਂ ਨਹੀਂ ਦੱਸੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ,