ਭਾਰਂ ਮੈਥੁਨਮਧ੍ਵਾਨਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕृਦ੍ ਵਰ੍ਜਯੇਜ੍ਜਪਮ੍
ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਭਾਰੀ ਕੰਮ, ਮਿਲਾਪ, ਯਾਤਰਾ ਅਤੇ ਜਪ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰੇ।
ਸ ਯਾਤਿ ਨਰਕਂ ਘੋਰਂ ਸੂਕਰਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਾਯਾਤਿ ਚ
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੂਰ ਦਾ ਜਨਮ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਸ ਤਸ੍ਮਾਦਧਿਕਃ ਪਾਪੀ ਵਿष੍ਠਾਕੀਟੋ ऽਭਿਜਾਯਤੇ
ਉਹ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਪਾਪੀ ਹੋ ਕੇ, ਗੰਦ ਵਿੱਚ ਕੀੜਾ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨੌ ਚ ਜਾਯਤੇ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਭਵਨ੍ਤਿ ਪਿਤਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਂ ਮਾਸਂ ਪਾਂਸ਼ੁਭੋਜਨਾਃ
ਉਸ ਮਹੀਨੇ ਉਸਦੇ ਪਿਤਰ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਭੋਜਨ 'ਤੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਹਨ।
ਭਵਨ੍ਤਿ ਤਸ੍ਯ ਤਨ੍ਮਾਸਂ ਪਿਤਰੋ ਮਲਭੋਜਨਾਃ
ਉਸ ਮਹੀਨੇ ਉਸਦੇ ਪਿਤਰ ਗੰਦ ਖਾ ਕੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਹਨ।
ਅਕ੍ਰੋਧਨਃ ਸ਼ੌਚਪਰਃ ਕਰ੍ਤਾ ਚੈਵ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਫ਼ਾਈ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਮੂਲਾਨਾਹਰੇਦ੍ ਵਾਰਿ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਗ੍ਰਾਨ੍ ਸੁਨਿਰ੍ਮਲਾਨ੍
ਉਹ ਪਾਣੀ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਜੜਾਂ ਸਮੇਤ ਲੈਵੇ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ਼ ਹੋਇਆ ਪਾਣੀ ਚੁਣੇ।
ਸ਼ੁਚਿਂ ਦੇਸ਼ਂ ਵਿਵਿਕ੍ਤਂ ਚ ਗੋਮਯੇਨੋਪਲੇਪਯੇਤ੍
ਉਹ ਸਾਫ਼ ਅਤੇ ਇਕਾਂਤ ਥਾਂ ਨੂੰ ਗੋਮੈ ਨਾਲ ਲਗਾ ਦੇਵੇ।
ਵਿਵਿਕ੍ਤੇषੁ ਚ ਤੁष੍ਯਨ੍ਤਿ ਦਤ੍ਤੇਨ ਪਿਤਰਃ ਸਦਾ
ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕਾਂਤ ਥਾਂ 'ਤੇ ਦਿੱਤੀ ਭੇਟ ਪਸੰਦ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਵਾਮਿਭਿਸ੍ਤਦ੍ ਵਿਹਨ੍ਯੇਤ ਮੋਹਾਦ੍ ਯਤ੍ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਨਰੈਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿੱਚ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਲਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯਸ੍ਵਾਮਿਕਾਨ੍ਯਾਹੁਰ੍ਨ ਹਿ ਤੇषੁ ਪਰਿਗ੍ਰਹਃ
ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਮਾਲਕ ਨਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਨਹੀਂ ਬਣਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਅਸੁਰੋਪਹਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤਿਲੈਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਤ੍ਯਜੇਨ ਵਾ
ਜੋ ਕੁਝ ਅਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਬੂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਿਲਾਂ ਜਾਂ ਸ਼ੁੱਧ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਚੋष੍ਯਪੇਯਸਮृਦ੍ਧਂ ਚ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਯੇਤ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਪੀਣ ਅਤੇ ਚੁਸਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਤਿਆਰ ਕਰੇ।
ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਯਥਾਮਾਰ੍ਗਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛੇਦ੍ ਦਨ੍ਤਧਾਵਨਮ੍
ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਦੰਦ ਸਾਫ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਲੱਕੜੀ ਭੇਟ ਕਰੇ।
ਪਾਤ੍ਰੈਰੌਦੁਮ੍ਬਰੈਰ੍ਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਵੈਸ਼੍ਵਦੈਵਤ੍ਯਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਉਹ ਊਦੁੰਬਰ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੇ ਬਰਤਨ ਵਰਤ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਰੀਤ ਕਰਕੇ ਭੇਟ ਦੇਵੇ।
ਪਾਦ੍ਯਮਾਚਮਨੀਯਂ ਚ ਸਂਪ੍ਰਯਚ੍ਛੇਦ੍ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਉਹ ਪੈਰ ਧੋਣ ਅਤੇ ਚੁਸਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਠੀਕ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਭੇਟ ਕਰੇ।
ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖਾਨ੍ਯਾਸਨਾਨ੍ਯੇषਾਂ ਤ੍ਰਿਦਰ੍ਭੋਪਹਿਤਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਅਸਨ ਲਗਾਏ, ਹਰ ਇੱਕ ਅਸਨ 'ਤੇ ਤਿੰਨ ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਰੱਖੇ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਗ੍ਰੈਕਦਰ੍ਭਾਣਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਿਤਾਨਿ ਤਿਲੋਦਕੈਃ
ਦਰਭਾ ਘਾਹ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਟਿੱਪ ਰੱਖ ਕੇ, ਤਿਲਾਂ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕੇ ਜਾਣ।
ਆਸਧ੍ਵਮਿਤਿ ਸਂਜਲ੍ਪਨ੍ ਆਸਨਾਸ੍ਤੇ ਪृਥਕ੍ ਪृਥਕ੍
‘ਬੈਠੋ’ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਸੱਦਾ ਦੇਵੇ, ਅਤੇ ਅਸਨ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੱਖੇ।
ਏਕੈਕਂ ਵਾ ਭਵੇਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਮਾਤਾਮਹੇष੍ਵਪਿ
ਉਥੇ ਹਰ ਇੱਕ ਲਈ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਅਸਨ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇਲਾਹੀ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਲਈ ਵੀ।
ਪਞ੍ਚੈਤਾਨ੍ ਵਿਸ੍ਤਰੋ ਹਨ੍ਤਿ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨੇਹੇਤ ਵਿਸ੍ਤਰਮ੍
ਇਹ ਪੰਜ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਧੇਰੇ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਵਧੇਰੇ ਤਿਆਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਸ਼੍ਰੁਤਸ਼ੀਲਾਦਿਸਂਪਨ੍ਨਮਲਕ੍ਸ਼ਣਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਉਹ ਗਿਆਨ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ।
ਦੇਵਤਾਯਤਨੇ ਚਾਸ੍ਮੈ ਨਿਵੇਦ੍ਯਾਨ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਯੇਤ੍
ਦੇਵੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਭੇਟ ਕਰੇ ਅਤੇ ਫਿਰ ਹੋਰ ਕਾਰਜ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੇ।
ਤਸ੍ਮਾਦੇਕਮਪਿ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸਂ ਭੋਜਯੇਦ੍ ਦ੍ਵਿਜਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਇੱਕ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੀ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਉਪਵਿष੍ਟੇषੁ ਯਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਕਾਮਂ ਤਮਪਿ ਭੋਜਯੇਤ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਵਿਚ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚੋਂ ਭੋਜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਖਾਣਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਾਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧੇषੁ ਪੂਜ੍ਯਾ ਹ੍ਯਤਿਥਯੋ ਦ੍ਵਿਜੈਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਸਮੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਆਦਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਾਕਯੋਨਿਂ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤ੍ਯੇਤੇ ਦਾਤਾ ਚੈਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਦਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਕਾਂ ਦੀ ਜਾਤੀ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਦਾਨੀ ਵੀ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਕੁਕ੍ਕੁਟਾਃ ਸ਼ੂਕਰਾਃ ਸ਼੍ਵਾਨੋ ਵਰ੍ਜ੍ਯਾਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇषੁ ਦੂਰਤਃ
ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਸਮੇਂ ਮੁਰਗੇ, ਸੂਰ ਅਤੇ ਕੁੱਤੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨੀਲਕਾषਾਯਵਸਨਂ ਪਾषਣ੍ਡਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਨੀਲੇ ਜਾਂ ਕੇਸਰੀ ਰੰਗ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸਹੀਨ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੋ।