ਕੂਰ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍

ਅਸਂਬਨ੍ਧੀ ਚ ਵਿਜ੍ਞੇਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਪਙ੍ਕ੍ਤਿਪਾਵਨਃ

ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਭੋਜਨ ਦੀ ਕਤਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਅਲਾਭੇ ਨੈष੍ਠਿਕਂ ਦਾਨ੍ਤਮੁਪਕੁਰ੍ਵਾਣਕਂ ਤਥਾ

ਜੇ ਕੋਈ ਉਪਰੋਕਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਨੈਸ਼ਠਿਕ, ਸੰਯਮੀ ਜਾਂ ਉਪਕੁਰਵਾਣ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਸਰ੍ਵਾਲਾਭੇ ਸਾਧਕਂ ਵਾ ਗृਹਸ੍ਥਮਪਿ ਭੋਜਯੇਤ੍

ਜੇ ਕੋਈ ਵੀ ਉਪਲਬਧ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਘਰ-ਵਾਲਾ ਜੋ ਸਾਧਨਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਫਲਂ ਵੇਦਵਿਦਾਂ ਤਸ੍ਯ ਸਹਸ੍ਰਾਦਤਿਰਿਚ੍ਯਤੇ

ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਫਲ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਦਾਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਭੋਜਯੇਦ੍ ਹਵ੍ਯਕਵ੍ਯੇषੁ ਅਲਾਭਾਦਿਤਰਾਨ੍ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍

ਜੇ ਉਪਰੋਕਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹਵਨ ਤੇ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਅਨੁਕਲ੍ਪਸ੍ਤ੍ਵਯਂ ਜ੍ਞੇਯਃ ਸਦਾ ਸਦ੍ਭਿਰਨੁष੍ਠਿਤਃ

ਇਹ ਬਦਲੀ ਵਿਧੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਅਮਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਦੌਹਿਤ੍ਰਂ ਵਿਟ੍ਪਤਿਂ ਬਨ੍ਧੁਮृਤ੍ਵਿਗ੍ਯਾਜ੍ਯੌ ਚ ਭੋਜਯੇਤ੍

ਦੋਹਿਤਾ, ਵਾਕ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਯਜਮਾਨ ਤੇ ਯਜਕ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਪੈਸ਼ਾਚੀ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਸਾ ਹਿ ਨੈਵਾਮੁਤ੍ਰ ਫਲਪ੍ਰਦਾ

ਉਹ ਦੱਖਣੀ ਦਾਨ ਪੈਸ਼ਾਚੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ।

ਦ੍ਵਿषਤਾ ਹਿ ਹਵਿਰ੍ਭੁਕ੍ਤਂ ਭਵਤਿ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਨਿष੍ਫਲਮ੍

ਵੈਰੀ ਵੱਲੋਂ ਖਾਧਾ ਹੋਇਆ ਹਵਨ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਤਸ੍ਮੈ ਹਵ੍ਯਂ ਨ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਨ ਹਿ ਭਸ੍ਮਨਿ ਹੂਯਤੇ

ਉਸ ਨੂੰ ਹਵਨ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ।

ਤਥਾਨृਚੇ ਹਵਿਰ੍ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਨ ਦਾਤਾ ਲਭਤੇ ਫਲਮ੍

ਜਿਵੇਂ ਜੋ ਰਿਚ ਨਹੀਂ ਪੜ੍ਹਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਵਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਦਾਤਾ ਨੂੰ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।

ਤਾਵਤੋ ਗ੍ਰਸਤੇ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਦੀਪ੍ਤਾਨ੍ ਸ੍ਥੂਲਾਂਸ੍ਤ੍ਵਯੋਗੁਡਾਨ੍

ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਰਤੂਆਂ ਦੇ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਜਲਦੇ ਹੋਏ ਮੋਟੇ ਗੋਲੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।

ਯਤ੍ਰੈਤੇ ਭੁਞ੍ਜਤੇ ਹਵ੍ਯਂ ਤਦ੍ ਭਵੇਦਾਸੁਰ ਦ੍ਵਿਜਾਃ

ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਲੋਕ ਹਵਨ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਦੁਜਾਤੀਓ, ਉਹ ਥਾਂ ਅਸੁਰ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਸ ਵੈ ਦੁਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਨਾਰ੍ਹਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਦਿषੁ ਕਦਾਚਨ

ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਮਾੜਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਦੇ ਵੀ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਜਾਂ ਹੋਰ ਰਸਮਾਂ ਲਈ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।

ਬਧਬਨ੍ਧੋਪਜੀਵੀ ਚ षਡੇਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਬਨ੍ਧਵਃ

ਜੋ ਕਤਲ ਜਾਂ ਬੰਨ੍ਹਣ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜਾਰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਛੇ ਬਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਬੰਧੂ ਹਨ।

ਵੇਦਵਿਕ੍ਰਾਯਿਣੋ ਹ੍ਯੇਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਦਿषੁ ਵਿਗਰ੍ਹਿਤਾਃ

ਜੋ ਵੇਦ ਵੇਚਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਆਦਿ ਰਸਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿੰਦਿਤ ਹਨ।

ਅਸਮਾਨਾਨ੍ ਯਾਜਯਨ੍ਤਿ ਪਤਿਤਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ

ਜੋ ਅਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਯਾਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਤਿਤ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਅਧੀਯਤੇ ਤਥਾ ਵੇਦਾਨ੍ ਪਤਿਤਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ

ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਅਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਪਤਿਤ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਕਾਪਾਲਿਕਾਃ ਪਾਸ਼ੁਪਤਾਃ ਪਾषਣ੍ਡਾ ਯੇ ਚ ਤਦ੍ਵਿਧਾਃ

ਕਾਪਾਲਿਕ, ਪਾਸ਼ੁਪਤ, ਪਾਸ਼ੰਡ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਰਗੇ ਹੋਰ ਲੋਕ—

ਨ ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਭਵੇਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਚੇਹ ਫਲਪ੍ਰਦਮ੍

ਉਸ ਲਈ, ਉਹ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਨਾ ਇੱਥੇ ਨਾ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਫਲ ਦਿੰਦਾ।

ਮਿਥ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮੀ ਚ ਤੇ ਵਿਪ੍ਰਾ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾਃ ਪਙ੍ਕ੍ਤਿਦੂषਕਾਃ

ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਝੂਠੀ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪੰਕਤਿ ਨੂੰ ਮਾੜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਵਿਦ੍ਧਪ੍ਰਜਨਨਸ਼੍ਚੈਵ ਸ੍ਤੇਨਃ ਕ੍ਲੀਬੋ ऽਥ ਨਾਸ੍ਤਿਕਃ

ਜੋ ਵਿਧਵਾ ਨਾਲ ਸੰਤਾਨ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ, ਚੋਰ, ਨਪੁੰਸਕ ਜਾਂ ਨਾਸਤਿਕ—

ਆਗਾਰਦਾਹੀ ਕੁਣ੍ਡਾਸ਼ੀ ਸੋਮਵਿਕ੍ਰਯਿਣੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ

ਘਰ ਸਾੜਨ ਵਾਲਾ, ਕੁੰਡ ਵਿੱਚ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਸੋਮਾ ਵੇਚਣ ਵਾਲੇ ਦੁਜਾਤੀ—

ਪੌਨਰ੍ਭਵਃ ਕੁਸੀਦੀ ਚ ਤਥਾ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਕਃ

ਪੁਨਰਵਿਵਾਹ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਸੁਦਖੋਰ ਅਤੇ ਨਕਸ਼ਤਰ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ—

ਹੀਨਾਙ੍ਗਸ਼੍ਚਾਤਿਰਿਕ੍ਤਾਙ੍ਗੋ ਹ੍ਯਵਕੀਰ੍ਣਿਸ੍ਤਥੈਵ ਚ

ਜਿਸ ਦਾ ਅੰਗ ਘੱਟ ਜਾਂ ਵੱਧ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਬੀਜ ਵਿਅਰਥ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ—

ਮਿਤ੍ਰਧ੍ਰੁਕ੍ ਪਿਸ਼ੁਨਸ਼੍ਚੈਵ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਾਰ੍ਯਾਨੁਵਰ੍ਤਕਃ

ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਚੁਗਲਖੋਰ, ਅਤੇ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਤਨੀ ਦੇ ਆਗਿਆ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—

ਗੋਤ੍ਰਭਿਦ੍ ਭ੍ਰष੍ਟਸ਼ੌਚਸ਼੍ਚ ਕਾਣ੍ਡਸ੍ਪृष੍ਟਸ੍ਤਥੈਵ ਚ

ਗੋਤ ਤੋੜਨ ਵਾਲਾ, ਸ਼ੁਚਿਤਾ ਗੁਆ ਚੁੱਕਾ, ਜਾਂ ਜੌ ਜਾਂ ਦੂਬ ਦੀ ਡੰਡੀ ਛੂਹਣ ਵਾਲਾ—

ਸਮੁਦ੍ਰਯਾਯੀ ਕृਤਹਾ ਤਥਾ ਸਮਯਭੇਦਕਃ

ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਵਾਅਦੇ ਤੋੜਦਾ ਹੈ—

ਦ੍ਵਿਜਨਿਨ੍ਦਾਰਤਸ਼੍ਚੈਤੇ ਵਰ੍ਜ੍ਯਾਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਦਿਕਰ੍ਮਸੁ

ਜੋ ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਅਤੇ ਹੋਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।