ਅਥਰ੍ਵਸ਼ਿਰਸੋ ऽਧ੍ਯੇਤਾ ਰੁਦ੍ਰਾਧ੍ਯਾਯੀ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਜੋ ਅਥਰਵਸ਼ੀਰਸ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਰੁਦ੍ਰਾਧਿਆਇ—
ਮਨ੍ਤ੍ਰਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਵਿਚ੍ਚੈਵ ਯਸ਼੍ਚ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਧਰ੍ਮਪਾਠਕਃ
ਜੋ ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜੋ ਧਰਮ ਗ੍ਰੰਥ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ—
ਬ੍ਰਹ੍ਮਦੇਯਾਨੁਸਂਤਾਨੋ ਗਰ੍ਭਸ਼ੁਦ੍ਧਃ ਸਹਸ੍ਰਦਃ
ਜਿਸ ਦਾ ਵੰਸ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਜਣਨੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਗੁਰੁਦੇਵਾਗ੍ਨਿਪੂਜਾਸੁ ਪ੍ਰਸਕ੍ਤੋ ਜ੍ਞਾਨਤਤ੍ਪਰਃ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਠਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮਹਾਦੇਵਾਰ੍ਚਨਰਤੋ ਵੈष੍ਣਵਃ ਪਙ੍ਕ੍ਤਿਪਾਵਨਃ
ਜੋ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵੈਸ਼ਨਵ ਹੈ, ਤੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਕਤਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਤ੍ਰਿਣੋ ਦਾਨਨਿਰਤਾ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾਃ ਪਙ੍ਕ੍ਤਿਪਾਵਨਾਃ
ਜੋ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦਾਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭੋਜਨ ਦੀ ਕਤਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਜਾਪਨਿਰਤਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਪਙ੍ਕ੍ਤਿਪਾਵਨਾਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਜਪ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭੋਜਨ ਦੀ ਕਤਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਗ੍ਨਿਚਿਤ੍ਸ੍ਨਾਤਕਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾਃ ਪਙ੍ਕ੍ਤਿਪਾਵਨਾਃ
ਜੋ ਵਿਪ੍ਰ ਅੱਗ ਦੀ ਵੇਦਿਕਾ ਬਣਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭੋਜਨ ਦੀ ਕਤਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਧ੍ਯਾਤ੍ਮਵਿਨ੍ਮੁਨਿਰ੍ਦਾਨ੍ਤੋ ਵਿਜ੍ਞੇਯਃ ਪਙ੍ਕ੍ਤਿਪਾਵਨਃ
ਜੋ ਮੁਨੀ ਆਤਮ-ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੰਯਮੀ ਹੈ, ਉਹ ਭੋਜਨ ਦੀ ਕਤਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਲੁਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਨਿਰਤੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਪਙ੍ਕ੍ਤਿਪਾਵਨਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼ਰਧਾ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਕਰਤਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭੋਜਨ ਦੀ ਕਤਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਥਰ੍ਵਣੋ ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ੁਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਪਙ੍ਕ੍ਤਿਪਾਵਨਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਥਰਵ ਵੇਦ ਨੂੰ ਮੰਨਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭੋਜਨ ਦੀ ਕਤਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਸਂਬਨ੍ਧੀ ਚ ਵਿਜ੍ਞੇਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਪਙ੍ਕ੍ਤਿਪਾਵਨਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਭੋਜਨ ਦੀ ਕਤਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਲਾਭੇ ਨੈष੍ਠਿਕਂ ਦਾਨ੍ਤਮੁਪਕੁਰ੍ਵਾਣਕਂ ਤਥਾ
ਜੇ ਕੋਈ ਉਪਰੋਕਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਨੈਸ਼ਠਿਕ, ਸੰਯਮੀ ਜਾਂ ਉਪਕੁਰਵਾਣ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਾਲਾਭੇ ਸਾਧਕਂ ਵਾ ਗृਹਸ੍ਥਮਪਿ ਭੋਜਯੇਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਵੀ ਉਪਲਬਧ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਘਰ-ਵਾਲਾ ਜੋ ਸਾਧਨਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਫਲਂ ਵੇਦਵਿਦਾਂ ਤਸ੍ਯ ਸਹਸ੍ਰਾਦਤਿਰਿਚ੍ਯਤੇ
ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਫਲ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਦਾਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਭੋਜਯੇਦ੍ ਹਵ੍ਯਕਵ੍ਯੇषੁ ਅਲਾਭਾਦਿਤਰਾਨ੍ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍
ਜੇ ਉਪਰੋਕਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹਵਨ ਤੇ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਨੁਕਲ੍ਪਸ੍ਤ੍ਵਯਂ ਜ੍ਞੇਯਃ ਸਦਾ ਸਦ੍ਭਿਰਨੁष੍ਠਿਤਃ
ਇਹ ਬਦਲੀ ਵਿਧੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਅਮਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਦੌਹਿਤ੍ਰਂ ਵਿਟ੍ਪਤਿਂ ਬਨ੍ਧੁਮृਤ੍ਵਿਗ੍ਯਾਜ੍ਯੌ ਚ ਭੋਜਯੇਤ੍
ਦੋਹਿਤਾ, ਵਾਕ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਯਜਮਾਨ ਤੇ ਯਜਕ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪੈਸ਼ਾਚੀ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਸਾ ਹਿ ਨੈਵਾਮੁਤ੍ਰ ਫਲਪ੍ਰਦਾ
ਉਹ ਦੱਖਣੀ ਦਾਨ ਪੈਸ਼ਾਚੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ।
ਦ੍ਵਿषਤਾ ਹਿ ਹਵਿਰ੍ਭੁਕ੍ਤਂ ਭਵਤਿ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਨਿष੍ਫਲਮ੍
ਵੈਰੀ ਵੱਲੋਂ ਖਾਧਾ ਹੋਇਆ ਹਵਨ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮੈ ਹਵ੍ਯਂ ਨ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਨ ਹਿ ਭਸ੍ਮਨਿ ਹੂਯਤੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਹਵਨ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ।
ਤਥਾਨृਚੇ ਹਵਿਰ੍ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਨ ਦਾਤਾ ਲਭਤੇ ਫਲਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਜੋ ਰਿਚ ਨਹੀਂ ਪੜ੍ਹਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਵਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਦਾਤਾ ਨੂੰ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਤਾਵਤੋ ਗ੍ਰਸਤੇ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਦੀਪ੍ਤਾਨ੍ ਸ੍ਥੂਲਾਂਸ੍ਤ੍ਵਯੋਗੁਡਾਨ੍
ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਰਤੂਆਂ ਦੇ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਜਲਦੇ ਹੋਏ ਮੋਟੇ ਗੋਲੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰੈਤੇ ਭੁਞ੍ਜਤੇ ਹਵ੍ਯਂ ਤਦ੍ ਭਵੇਦਾਸੁਰ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਲੋਕ ਹਵਨ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਦੁਜਾਤੀਓ, ਉਹ ਥਾਂ ਅਸੁਰ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ ਵੈ ਦੁਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਨਾਰ੍ਹਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਦਿषੁ ਕਦਾਚਨ
ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਮਾੜਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਦੇ ਵੀ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਜਾਂ ਹੋਰ ਰਸਮਾਂ ਲਈ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।
ਬਧਬਨ੍ਧੋਪਜੀਵੀ ਚ षਡੇਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਬਨ੍ਧਵਃ
ਜੋ ਕਤਲ ਜਾਂ ਬੰਨ੍ਹਣ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜਾਰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਛੇ ਬਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਬੰਧੂ ਹਨ।
ਵੇਦਵਿਕ੍ਰਾਯਿਣੋ ਹ੍ਯੇਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਦਿषੁ ਵਿਗਰ੍ਹਿਤਾਃ
ਜੋ ਵੇਦ ਵੇਚਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਆਦਿ ਰਸਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿੰਦਿਤ ਹਨ।
ਅਸਮਾਨਾਨ੍ ਯਾਜਯਨ੍ਤਿ ਪਤਿਤਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ
ਜੋ ਅਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਯਾਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਤਿਤ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਧੀਯਤੇ ਤਥਾ ਵੇਦਾਨ੍ ਪਤਿਤਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਅਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਪਤਿਤ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕਾਪਾਲਿਕਾਃ ਪਾਸ਼ੁਪਤਾਃ ਪਾषਣ੍ਡਾ ਯੇ ਚ ਤਦ੍ਵਿਧਾਃ
ਕਾਪਾਲਿਕ, ਪਾਸ਼ੁਪਤ, ਪਾਸ਼ੰਡ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਰਗੇ ਹੋਰ ਲੋਕ—