ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਚ ਕੁਬ੍ਜਾਮ੍ਰੇ ਭृਗੁਤੁਙ੍ਗੇ ਮਹਾਲਯੇ
ਤੇ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ, ਕੁਬਜਾਮਰਾ, ਭ੍ਰਿਗੁਤੁੰਗਾ ਅਤੇ ਮਹਾ ਲੈ ਵਿੱਚ,
ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਂ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਪੁष੍ਕਰੇषੁ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਸਰਸਵਤੀ ਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ,
ਵੇਤ੍ਰਵਤ੍ਯਾਂ ਵਿਪਾਸ਼ਾਯਾਂ ਗੋਦਾਵਰ੍ਯਾਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਵੇਤ੍ਰਵਤੀ, ਵਿਪਾਸ਼ਾ ਅਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਗੋਦਾਵਰੀ ਦੇ ਕੰਢੇ,
ਨਦੀਨਾਂ ਚੈਵ ਤੀਰੇषੁ ਤੁष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਿਤਰਃ ਸਦਾ
ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ 'ਤੇ ਪਿਤਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਗੌਧੂਮੈਸ਼੍ਚ ਤਿਲੈਰ੍ਮੁਦ੍ਗੈਰ੍ਮਾਸਂ ਪ੍ਰੀਣਯਤੇ ਪਿਤॄਨ੍
ਗੰਢੂਮ, ਤਿਲ ਤੇ ਮੂੰਗ ਦੇਣ ਨਾਲ ਪਿਤਰ ਇਕ ਮਹੀਨੇ ਲਈ ਰਾਜ਼ੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਦਾਰ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਭਰਣ੍ਡਾਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਾਲੇ ਪ੍ਰਾਦਪਯੇਤ੍
ਸ੍ਰਾਧ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿਦਾਰੀ ਤੇ ਭਰੰਡਾ ਦੀਆਂ ਜੜਾਂ ਵੀ ਪੇਸ਼ ਕਰਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਸ਼ृਙ੍ਗਾਟਕਕਸ਼ੇਰੁਕਾਨ੍
ਸ੍ਰਾਧ 'ਤੇ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰਿੰਗਾਟਕ ਤੇ ਕਸ਼ੇਰੁਕਾ ਵੀ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਔਰਭ੍ਰੇਣਾਥ ਚਤੁਰਃ ਸ਼ਾਕੁਨੇਨੇਹ ਪਞ੍ਚ ਤੁ
ਭੇਡ ਦਾ ਮਾਸ ਦੇਣ ਨਾਲ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ, ਤੇ ਪੰਛੀ ਦਾ ਮਾਸ ਪੰਜ ਮਹੀਨੇ ਲਈ ਪਿਤਰ ਰਾਜ਼ੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅष੍ਟਾਵੇਣਸ੍ਯ ਮਾਂਸੇਨ ਰੌਰਵੇਣ ਨਵੈਵ ਤੁ
ਬਕਰੀ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਅੱਠ ਮਹੀਨੇ, ਤੇ ਰੌਰਵ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਨੌ ਮਹੀਨੇ ਲਈ ਪਿਤਰ ਰਾਜ਼ੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਸ਼ਕੂਰ੍ਮਰ੍ਯੋਰ੍ਮਾਂਸੇਨ ਮਾਸਾਨੇਕਾਦਸ਼ੈਵ ਤੁ
ਖਰਗੋਸ਼ ਜਾਂ ਕਛੂਆ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਗਿਆਰਾਂ ਮਹੀਨੇ ਲਈ ਪਿਤਰ ਰਾਜ਼ੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਵਾਰ੍ਧ੍ਰੋਣਸਸ੍ਯ ਮਾਂਸੇਨ ਤृਪ੍ਤਿਰ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਾਰ੍षਿਕੀ
ਵਾਰਧ੍ਰੋਣ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਪਿਤਰ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਆਨਨ੍ਤ੍ਯਾਯੈਵ ਕਲ੍ਪਨ੍ਤੇ ਮੁਨ੍ਯਨ੍ਨਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਸੰਤਾਂ ਦਾ ਭੋਜਨ, ਹਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਅਨੰਤ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਤਦਸ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਯਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਸ੍ਰਾਧ 'ਤੇ ਜੋ ਵੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੂष੍ਮਾਣ੍ਡਾਲਾਬੁਵਾਰ੍ਤਾਕਾਨ੍ ਭੂਸ੍ਤृਣਂ ਸੁਰਸਂ ਤਥਾ
ਸ੍ਰਾਧ 'ਤੇ ਕਦੂ, ਲੌਕੀ, ਬੈਗਨ, ਘਾਹ ਤੇ ਸੁਰਸਾ ਵਰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਹੀਂ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ।
ਰਾਜਮਾषਾਂਸ੍ਤਥਾ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਮਾਹਿषਂ ਚ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਰਾਜ ਮਾਸ ਤੇ ਭੈਂਸ ਦਾ ਦੁੱਧ ਵੀ ਸ੍ਰਾਧ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ ਸਰ੍ਵਯਤ੍ਨੇਨ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਾਲੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ
ਹੇ ਉੱਤਮ ਦੁਜ, ਸ੍ਰਾਧ ਦੇ ਸਮੇਂ ਇਹ ਸਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪੂਰੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਤਿਆਗਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪਿਣ੍ਡਾਨ੍ਵਾਹਾਰ੍ਯਕਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਸੌਮ੍ਯਮਨਾਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਮਿਲਣਸਾਰ ਮਨ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਪਿੰਡ ਤੇ ਪਕਾਈ ਹੋਈ ਚੌਲਾਂ ਦੇਣ ਨਾਲ ਸ੍ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤੀਰ੍ਥਂ ਤਦ੍ ਹਵ੍ਯਕਵ੍ਯਾਨਾਂ ਪ੍ਰਦਾਨੇ ਚਾਤਿਥਿਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਦੇਣ ਸਮੇਂ, ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਤੀਰਥ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਰਤਿਨੋ ਨਿਯਮਸ੍ਥਾਸ਼੍ਚ ऋਤੁਕਾਲਾਭਿਗਾਮਿਨਃ
ਜੋ ਵ੍ਰਤ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨਿਯਮਾਂ 'ਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਠੀਕ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ—
ਬਹ੍ਵृਚਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਿਸੌਪਰ੍ਣਸ੍ਤ੍ਰਿਮਧੁਰ੍ਵਾਥ ਯੋ ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਬਹੁਤ ਰਿਗਵੇਦ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਤ੍ਰਿਸੌਪਰਨ, ਤ੍ਰਿਮਧੁਰ ਜਾਂ ਉਹ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਇਹ ਯੋਗਤਾ ਹੈ—
ਅਥਰ੍ਵਸ਼ਿਰਸੋ ऽਧ੍ਯੇਤਾ ਰੁਦ੍ਰਾਧ੍ਯਾਯੀ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਜੋ ਅਥਰਵਸ਼ੀਰਸ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਰੁਦ੍ਰਾਧਿਆਇ—
ਮਨ੍ਤ੍ਰਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਵਿਚ੍ਚੈਵ ਯਸ਼੍ਚ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਧਰ੍ਮਪਾਠਕਃ
ਜੋ ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜੋ ਧਰਮ ਗ੍ਰੰਥ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ—
ਬ੍ਰਹ੍ਮਦੇਯਾਨੁਸਂਤਾਨੋ ਗਰ੍ਭਸ਼ੁਦ੍ਧਃ ਸਹਸ੍ਰਦਃ
ਜਿਸ ਦਾ ਵੰਸ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਜਣਨੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਗੁਰੁਦੇਵਾਗ੍ਨਿਪੂਜਾਸੁ ਪ੍ਰਸਕ੍ਤੋ ਜ੍ਞਾਨਤਤ੍ਪਰਃ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਠਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮਹਾਦੇਵਾਰ੍ਚਨਰਤੋ ਵੈष੍ਣਵਃ ਪਙ੍ਕ੍ਤਿਪਾਵਨਃ
ਜੋ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵੈਸ਼ਨਵ ਹੈ, ਤੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਕਤਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਤ੍ਰਿਣੋ ਦਾਨਨਿਰਤਾ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾਃ ਪਙ੍ਕ੍ਤਿਪਾਵਨਾਃ
ਜੋ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦਾਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭੋਜਨ ਦੀ ਕਤਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਜਾਪਨਿਰਤਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਪਙ੍ਕ੍ਤਿਪਾਵਨਾਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਜਪ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭੋਜਨ ਦੀ ਕਤਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਗ੍ਨਿਚਿਤ੍ਸ੍ਨਾਤਕਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾਃ ਪਙ੍ਕ੍ਤਿਪਾਵਨਾਃ
ਜੋ ਵਿਪ੍ਰ ਅੱਗ ਦੀ ਵੇਦਿਕਾ ਬਣਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭੋਜਨ ਦੀ ਕਤਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਧ੍ਯਾਤ੍ਮਵਿਨ੍ਮੁਨਿਰ੍ਦਾਨ੍ਤੋ ਵਿਜ੍ਞੇਯਃ ਪਙ੍ਕ੍ਤਿਪਾਵਨਃ
ਜੋ ਮੁਨੀ ਆਤਮ-ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੰਯਮੀ ਹੈ, ਉਹ ਭੋਜਨ ਦੀ ਕਤਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਲੁਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਨਿਰਤੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਪਙ੍ਕ੍ਤਿਪਾਵਨਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼ਰਧਾ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਕਰਤਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭੋਜਨ ਦੀ ਕਤਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।