ਪੁष੍ਪਾਕ੍ਸ਼ਤਾਨ੍ ਕੁਸ਼ਤਿਲਾਨ੍ ਗੋਮਯਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਮੇਵ ਚ
ਫੁੱਲ, ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ, ਕੁਸ਼ ਘਾਸ, ਤਿਲ ਤੇ ਸਾਫ ਗੋ-ਮਯ —
ਸ੍ਨਾਨਂ ਸਮਾਚਰੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਗਰ੍ਤਪ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰਵਣੇषੁ ਚ
ਰੋਜ਼ਾਨਾ, ਖੱਡਾਂ ਜਾਂ ਵਹਿੰਦੇ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਞ੍ਚਪਿਣ੍ਡਾਨ੍ ਸਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਸ੍ਨਾਯਾਦ੍ ਵਾਸਂਭਵੇ ਪੁਨਃ
ਪੰਜ ਗੋਲੇ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਜੇ ਹੋ ਸਕੇ, ਮੁੜ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਧਸ਼੍ਚ ਤਿਸृਭਿਃ ਕਾਯਂ ਪਾਦੌ षਡ੍ਭਿਸ੍ਤਥੈਵ ਚ
ਹੇਠਾਂ ਤਿੰਨ ਨਾਲ; ਸਰੀਰ ਤੇ ਪੈਰ ਛੇ ਨਾਲ, ਇਵੇਂ ਹੀ।
ਗੋਮਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਤਤ੍ ਤੇਨਾਙ੍ਗਂ ਲੇਪਯੇਤ੍ ਤਤਃ
ਗੋ-ਮਯ ਦਾ ਇਹੀ ਮਾਪ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ, ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਲਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯਾਚਮ੍ਯ ਵਿਧਿਵਤ੍ ਤਤਃ ਸ੍ਨਾਯਾਤ੍ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋ ਕੇ ਤੇ ਆਚਮਨ ਕਰ ਕੇ, ਫਿਰ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਭਾਵਪੂਤਸ੍ਤਦਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ ਵੈ ਵਿष੍ਣੁਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਮਨ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਿਨਾਸ਼ ਰਹਿਤ ਵਿਸ਼ਨੁ ਹੈ, ਧਿਆਨ ਕਰੀਏ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਾਰਾਯਣਂ ਦੇਵਂ ਸ੍ਨਾਨਕਾਲੇ ਸ੍ਮਰੇਦ੍ ਬੁਧਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਸਮੇਂ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇਵ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਆਚਾਨ੍ਤਃ ਪੁਨਰਾਚਾਮੇਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣਾਨੇਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍
ਮੂੰਹ ਧੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੋਵੇ, ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਮੁੜ ਮੂੰਹ ਧੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਯਜ੍ਞਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵषਟ੍ਕਾਰ ਆਪੋ ਜ੍ਯੋਤੀ ਰਸੋ ऽਮृਤਮ੍
ਤੂੰ ਹੀ ਯਜਨ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਵਸ਼ਟ-ਕਾਲ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਪਾਣੀ, ਤੂੰ ਹੀ ਚਾਨਣ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਰੂਪ, ਤੇ ਤੂੰ ਹੀ ਅਮਰਤਾ ਹੈਂ।
ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਂ ਵਾ ਜਪੇਦ੍ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਤਥਾ ਚੈਵਾਘਮਰ੍षਣਮ੍
ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਵਿਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਂ ਅਘਮਰਸ਼ਣ ਮੰਤ੍ਰ ਵੀ ਪੜ੍ਹ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਇਦਮਾਪਃ ਪ੍ਰਵਹਤ ਵ੍ਯਾਹृਤਿਭਿਸ੍ਤਥੈਵ ਚ
ਹੇ ਪਾਣੀਓ, ਤੁਸੀਂ ਉਚਾਰਣਾਂ ਨਾਲ ਵਹੋ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਜਲਗਤੋ ਮਗ੍ਨੋ ਜਪੇਤ੍ ਤ੍ਰਿਰਘਮਰ੍षਣਮ੍
ਜਦੋਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਅਘਮਰਸ਼ਣ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਆਵਰ੍ਤਯੇਦ੍ ਵਾ ਪ੍ਰਣਵਂ ਦੇਵਂ ਵਾ ਸਂਸ੍ਮਰੇਦ੍ਧਰਿਮ੍
ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, 'ਓਮ' ਪਵਿੱਤਰ ਉਚਾਰਣ ਦੁਹਰਾਈ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਹਰੀ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਜਲੇ ਤ੍ਰਿਰਾਵਰ੍ਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਦੁਹਰਾਉਣ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਤਤ੍ ਤੋਯਂ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਤਕੈਃ
ਉਹ ਪਾਣੀ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖਣ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾਘਮਰ੍षਣਂ ਸੂਕ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਾਪਨੋਦਨਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਘਮਰਸ਼ਣ ਮੰਤ੍ਰ ਪਾਪ ਤੇ ਬੁਰਾਈਆਂ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਾਲੋਕਯੇਦ੍ ਦੇਵਮੁਦ੍ਵਯਂ ਤਮਸਸ੍ਪਰਿ
ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਹਂਸਃ ਸ਼ੁਚਿषਦੇਤੇਨ ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਾ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਸਾਵਿਤਰੀ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੰਸ (ਸਵਾਨ) ਦੀ ਉਪਮਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਂ ਵੈ ਜਪੇਤ੍ ਪਸ਼੍ਚਾਜ੍ਜਪਯਜ੍ਞਃ ਸ ਵੈ ਸ੍ਮृਤਃ
ਫਿਰ ਸਾਵਿਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਜਪ ਯਜਨ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਤਰੁਦ੍ਰੀਯਮਥਰ੍ਵਸ਼ਿਰਃ ਸੌਰਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ
ਸ਼ਤਰੁਦਰੀਯ, ਅਥਰਵਸ਼ਿਰਸ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਆਪਣੇ ਯੋਗਤਾ ਅਨੁਸਾਰ ਪੜ੍ਹੇ ਜਾਣ।
ਤਿष੍ਠਂਸ਼੍ਚੇਦੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋਰ੍ऽਕਂ ਜਪ੍ਯਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਜੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਤੱਕਦੇ ਹੋਏ ਜਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਤ੍ਵਕ੍ਸ਼ਮਾਲਾ ਸ੍ਯਾਦੁਤ੍ਤਰਾਦੁਤ੍ਤਮਾ ਸ੍ਮृਤਾ
ਅਕਸ਼ਾ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਜਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਆਈ ਮਾਲਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਨ ਕਮ੍ਪਯੇਚ੍ਛਿਰੋਗ੍ਰੀਵਾਂ ਦਨ੍ਤਾਨ੍ਨੈਵ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਯੇਤ੍
ਸਿਰ ਜਾਂ ਗਰਦਨ ਹਿਲਾਉਣੀ ਨਹੀਂ, ਦੰਦ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਉਣੇ।
ਏਕਾਨ੍ਤੇ ਸੁਸ਼ੁਭੇ ਦੇਸ਼ੇ ਤਸ੍ਮਾਜ੍ਜਪ੍ਯਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਇੱਕਲੇ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਜਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤੈਰੇਵ ਭਾषਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਚੈਵ ਜਪੇਤ੍ ਪੁਨਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਕੇ ਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਮੁੜ ਜਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸੌਰਾਨ੍ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤੋ ਵੈ ਪਾਵਮਾਨੀਸ੍ਤੁ ਕਾਮਤਃ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸਾਵਿਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹੇ, ਅਤੇ ਪਵਮਾਨੀ ਭਜਨ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਉਚਾਰੇ।
ਅਨ੍ਯਥਾ ਤੁ ਸ਼ੁਚੌ ਭੂਮ੍ਯਾਂ ਦਰ੍ਭੇषੁ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ
ਜੇ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ ਸਾਫ ਜ਼ਮੀਨ ਜਾਂ ਦਰਭਾ ਘਾਸ 'ਤੇ ਬੈਠੇ।
ਆਚਮ੍ਯ ਚ ਯਥਾਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਮਾਚਰੇਤ੍
ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਆਚਮਨ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸਵਧਿਆ ਕਰੇ।
ਅਦਾਵੋਙ੍ਕਾਰਮੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਨਮੋ ऽਨ੍ਤੇ ਤਰ੍ਪਯਾਮਿ ਵਃ
ਸ਼ੁਰੂ 'ਤੇ 'ਓਮ' ਉਚਾਰ ਕੇ, ਅਤੇ ਅੰਤ 'ਤੇ 'ਨਮੋ' ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰੇ।