ਉਦੁਮ੍ਬਰਮਲਾਬੁਂ ਚ ਜਗ੍ਧ੍ਵਾ ਪਤਤਿ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਉਦੁੰਬਰ ਦਾ ਫਲ ਜਾਂ ਲੌਕੀ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਧਰਮ ਤੋਂ ਡਿਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨੁਪਾਕृਤਮਾਂਸਂ ਚ ਦੇਵਾਨ੍ਨਾਨਿ ਹਵੀਂषਿ ਚ
ਕੱਚਾ ਮਾਸ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਚੜ੍ਹਾਈ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਯਜਨਾ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਛੱਡਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨੀਪਂ ਕਪਿਤ੍ਥਂ ਪ੍ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਨੀਪ, ਕਪਿੱਥ ਅਤੇ ਪਲਕਸ਼ ਦੇ ਫਲ ਬੜੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਛੱਡਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਰਾਤ੍ਰੌ ਚ ਤਿਲਸਂਬਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਦਧਿ ਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਰਾਤ ਨੂੰ ਤਿਲ ਮਿਲਿਆ ਦਹੀਂ ਬੜੀ ਸੰਭਾਲ ਨਾਲ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਰਿਯਾਦੁष੍ਟਂ ਭਾਵਦੁष੍ਟਮਸਤ੍ਸਂਸਰ੍ਗਿ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਜੋ ਭੋਜਨ ਕਰਮ ਨਾਲ, ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ ਜਾਂ ਮਲਿਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵਿਗੜ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਵਾਘ੍ਰਾਤਂ ਚ ਪੁਨਃ ਸਿਦ੍ਧਂ ਚਣ੍ਡਾਲਾਵੇਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਤਥਾ
ਕੁੱਤੇ ਵਲੋਂ ਸੁੰਘਿਆ, ਦੁਬਾਰਾ ਪਕਾਇਆ ਜਾਂ ਚੰਡਾਲ ਵਲੋਂ ਵੇਖਿਆ ਭੋਜਨ ਵੀ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਨਰ੍ਚਿਤਂ ਪੁਰ੍ਯੁਂ षਿਤਂ ਪਰ੍ਯਾਯਾਨ੍ਨਂ ਚ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਜੋ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਬੇਕਾਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਬਚਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਨੁष੍ਯੈਰਪ੍ਯਵਘ੍ਰਾਤਂ ਕੁष੍ਠਿਨਾ ਸ੍ਪृष੍ਟਮੇਵ ਚ
ਮਨੁੱਖ ਵਲੋਂ ਸੁੰਘਿਆ ਜਾਂ ਕੋੜ੍ਹੀ ਵਲੋਂ ਛੂਹਿਆ ਭੋਜਨ ਵੀ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਲਬਦ੍ਵਾਸਸਾ ਵਾਪਿ ਪਰਵਾਸੋ ऽਥ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਗੰਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵਲੋਂ ਛੂਹਿਆ ਭੋਜਨ ਵੀ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਆਵਿਕਂ ਸਨ੍ਧਿਨੀਕ੍ਸ਼ੀਰਮਪੇਯਂ ਮਨੁਰਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਮਨੂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਭੇਡ ਦਾ ਦੂਧ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਬੱਝੇ ਜਾਨਵਰ ਦਾ ਦੂਧ ਪੀਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।
ਕੁਰਰਂ ਚ ਚਕੋਰਂ ਚ ਜਾਲਪਾਦਂ ਚ ਕੋਕਿਲਮ੍
ਕੁਰਰਾ, ਚਕੋਰਾ, ਜਾਲ ਪੈਰ ਵਾਲਾ ਪੰਛੀ ਅਤੇ ਕੋਕਿਲ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਕਪੋਤਂ ਟਿਟ੍ਟਿਭਂ ਚੈਵ ਗ੍ਰਾਮਕੁਕ੍ਕੁਟਮੇਵ ਚ
ਕਬੂਤਰ, ਟਿੱਟੀ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਦਾ ਕੁੱਕੜ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਸ਼ृਗਾਲਂ ਮਰ੍ਕਟਂ ਚੈਵ ਗਰ੍ਦਭਂ ਚ ਨ ਭਕ੍ਸ਼ਯੇਤ੍
ਗਿੱਦੜ, ਰਿਸ਼ਤਾ ਅਤੇ ਗਧਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਜਲੇਚਰਾਨ੍ ਸ੍ਥਲਚਰਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਣਿਨਸ਼੍ਚੇਤਿ ਧਾਰਣਾ
ਇਹ ਨਿਯਮ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਹੈ।
ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਃ ਪਞ੍ਚਨਖਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਨੁਰਾਹ ਪ੍ਰਿਜਾਪਤਿਃ
ਮਨੂ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪੰਜ ਨਖ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖਾਣ ਯੋਗ ਹਨ।
ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਦੇਵਤਾਭ੍ਯਸ੍ਤੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਸ੍ਤੁ ਨਾਨ੍ਯਥਾ
ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਹੀ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਵਾਧ੍ਰੀਣਸਂ ਬਕਂ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਮੀਨਹਂਸਪਰਾਜਿਤਾਃ
ਵਾਦਰੀਣ ਪੰਛੀ, ਬਗਲਾ ਤੇ ਮਛਲੀ ਖਾਣ ਲਈ, ਜਦ ਉਹ ਹਾਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮਨਜ਼ੂਰ ਹਨ।
ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਤੇ ਸਮੁਦ੍ਦਿष੍ਟਾ ਭਕ੍ਸ਼ਣਾਯ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਇਹ ਮਛਲੀਆਂ, ਹੇ ਉੱਚ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਖਾਣ ਲਈ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ।
ਯਥਾਵਿਧਿ ਨਿਯੁਕ੍ਤਂ ਚ ਪ੍ਰਾਣਾਨਾਮਪਿ ਚਾਤ੍ਯਯੇ
ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਦ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਖਤਰਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਇਹ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੈ।
ਔषਧਾਰ੍ਥਮਸ਼ਕ੍ਤੌ ਵਾ ਨਿਯੋਗਾਦ੍ ਯਜ੍ਞਕਾਰਣਾਤ੍
ਦਵਾਈ ਲਈ, ਜਾਂ ਅਸਮਰਥ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਜਾਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਜਾਂ ਯਜਨ ਲਈ, ਇਹ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੈ।
ਯਾਵਨ੍ਤਿ ਪਸ਼ੁਰੋਮਾਣਿ ਤਾਵਤੋ ਨਰਕਾਨ੍ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜਿੰਨੇ ਜਾਨਵਰ ਦੇ ਰੋਮ ਹਨ, ਉਤਨੇ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਜਾਤੀਨਾਮਨਾਲੋਕ੍ਯਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਦ੍ਯਮਿਤਿ ਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਦੋਹਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਮਦਿਰਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿਆਗਣ ਯੋਗ ਹੈ—ਇਹ ਨਿਯਮ ਹੈ।
ਪੀਤ੍ਵਾ ਪਤਤਿ ਕਰ੍ਮਭ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਸਂਭਾष੍ਯੋ ਭਵੇਦ੍ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਮਦਿਰਾ ਪੀ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਿਲਣ ਜੋਗਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਨਾਧਿਕਾਰੀ ਭਵੇਤ੍ ਤਾਵਦ੍ ਯਾਵਦ੍ ਤਨ੍ਨ ਜਹਾਤ੍ਯਧਃ
ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੇਠਾਂ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਛੱਡਦਾ ਨਹੀਂ, ਅਧਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਅਪੇਯਾਨਿ ਚ ਵਿਪ੍ਰੋ ਵੈ ਤਥਾ ਚੇਦ੍ ਯਾਤਿ ਰੌਰਵਮ੍
ਜੇ ਵਿਪ੍ਰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਦਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵਾਖਿਲਂ ਕਰ੍ਮ ਯੇਨ ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਬਨ੍ਧਨਾਤ੍
ਹੁਣ ਉਹ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਦੱਸੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਅਹਨ੍ਯਹਨਿ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਕ੍ਰਮਾਦ੍ ਵਿਧਿਮ੍
ਹਰ ਰੋਜ਼, ਵਿਪ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣਾ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਾਯਕ੍ਲੇਸ਼ਂ ਤਦੁਦ੍ਭੂਤਂ ਧ੍ਯਾਯੀਤ ਮਨਸੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਕਾਯਾ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਉਪਜੇ ਮਨ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਚਿੰਤਨ ਕਰੇ।
ਸ੍ਨਾਯਾਨ੍ਨਦੀषੁ ਸੁਦ੍ਧਾਸੁ ਸ਼ੌਚਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਕਰਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਪ੍ਰਾਤਃ ਸ੍ਨਾਨਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਸਵੇਰੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।