ਗृਹਸ੍ਥਸ੍ਤੁ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤੋ ਨ ਗृਹੇਣ ਗृਹੀ ਭਵੇਤ੍
ਉਸਨੂੰ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਤਾਂ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸਿਰਫ ਘਰ ਰੱਖਣ ਨਾਲ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਨਹੀਂ ਬਣਿਆ ਜਾਂਦਾ।
ਅਧ੍ਯਾਤ੍ਮਨਿਰਤਂ ਜ੍ਞਾਨਮੇਤਦ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਆਤਮਿਕ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਲਗਨ ਹੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਹਚਾਣ ਹੈ।
ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਚਰਨ੍ ਕਰ੍ਮ ਨਿਨ੍ਦਿਤਾਨਿ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਹਿਮਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਗृਹਸ੍ਥੋ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਬਨ੍ਧਾਤ੍ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਵਾਲਾ ਜਦੋਂ ਇਹ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਬਾਰੇ ਹੋਰ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਅਨ੍ਯਮਨ੍ਯੁਸਮੁਤ੍ਥਾਨਾਂ ਦੋषਾਣਾਂ ਮਰ੍षਣਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾ
ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਕਾਰਨ ਉਠਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਨੂੰ ਸਹਿਣਾ ਹੀ ਮਾਫੀ ਹੈ।
ਦਯੇਤਿ ਮੁਨਯਃ ਪ੍ਰਾਹੁਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਸਾਧਨਮ੍
ਮੁਨੀ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਦਇਆ ਹੀ ਸਿੱਧਾ ਧਰਮ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ।
ਵਿਜ੍ਞਾਨਮਿਤਿ ਤਦ੍ ਵਿਦ੍ਯਾਦ੍ ਯੇਨ ਧਰ੍ਮੋ ਵਿਵਰ੍ਧਤੇ
ਉਸ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਜਾਣੋ ਜਿਸ ਨਾਲ ਧਰਮ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਕਾਰ੍ਯਾਨ੍ਨਿਵृਤ੍ਤਸ਼੍ਚੇਨ੍ਨ ਤਦ੍ ਵਿਜ੍ਞਾਨਮਿष੍ਯਤੇ
ਜੇ ਕੋਈ ਧਰਮ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ।
ਯਥਾਭੂਤਪ੍ਰਵਾਦ੍ ਤੁ ਸਤ੍ਯਮਾਹੁਰ੍ਮਨੀषਿਣਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੱਚ ਬੋਲਣਾ, ਇਹ ਹੀ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਸੱਚ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਅਧ੍ਯਾਤ੍ਮਮਕ੍ਸ਼ਰਂ ਵਿਦ੍ਯਾਦ੍ ਯਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਨ ਸ਼ੋਚਤਿ
ਅਖੰਡ ਅਤਮਾ ਨੂੰ ਹੀ ਅਸਲ ਅੰਦਰੂਨੀ ਰੂਪ ਜਾਣੋ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਦੇਵੋ ਮਹਾਦੇਵਸ੍ਤਜ੍ਜ੍ਞਾਨਮਿਤਿ ਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਸਿੱਧਾ ਮਹਾਂਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਹੀ ਉਹ ਗਿਆਨ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਮਹਾਯਜ੍ਞਪਰੋ ਵਿਪ੍ਰੋ ਲਭਤੇ ਤਦਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਡੇ ਯੱਗਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਹ ਅਤੁੱਟ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਹਿ ਦੇਹਂ ਵਿਨਾ ਰੁਦ੍ਰਃ ਪੁਰੁषੈਰ੍ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਪਰਃ
ਦੇਹ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਰੁਦ੍ਰ ਜੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਨਹੀਂ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ।
ਨ ਧਰ੍ਮਵਰ੍ਜਿਤਂ ਕਾਮਮਰ੍ਥਂ ਵਾ ਮਨਸਾ ਸ੍ਮਰੇਤ੍
ਕਦੇ ਵੀ ਮਨ ਵਿਚੋਂ ਵੀ ਧਰਮ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਇੱਛਾ ਜਾਂ ਧਨ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਧਰ੍ਮੋ ਹਿ ਭਗਵਾਨ੍ ਦੇਵੋ ਗਤਿਃ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਜਨ੍ਤੁषੁ
ਧਰਮ ਹੀ ਭਗਵਾਨ, ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਰਾਹ ਹੈ।
ਨ ਵੇਦਦੇਵਤਾਨਿਨ੍ਦਾਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਤੈਸ਼੍ਚ ਨ ਸਂਵਸੇਤ੍
ਕਦੇ ਵੀ ਵੇਦਾਂ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਤੇ ਨਾ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਜੋ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਧ੍ਯਾਪਯੇਤ੍ ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਦ੍ ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਜੋ ਪੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਜਾਂ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਮਾਣ ਪਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਹਿਤਂ ਨਾਪ੍ਰਿਯਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਨ ਸ੍ਤੇਨਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਕਦਾਚਨ
ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਜਾਂ ਨਾਪਸੰਦ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਹੀਦੀ ਚਾਹੀਦੀ ਤੇ ਕਦੇ ਚੋਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਪਰਸ੍ਯਾਪਹਰਞ੍ਜਨ੍ਤੁਰ੍ਨਰਕਂ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਜੀਵ ਦੂਜੇ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਚਾਨ੍ਯਸ੍ਮਾਦਸ਼ਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਨਿਨ੍ਦਿਤਾਨ੍ ਵਰ੍ਜਯੇਦ੍ ਬੁਧਃ
ਅਕਲਮੰਦ ਮਨੁੱਖ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਅਸਮਰਥ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਦੂਜੇ ਕਰਕੇ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ।
ਪ੍ਰਾਣਾਨਪਹਰਤ੍ਯੇਵਂ ਯਾਚਕਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਮੰਗਤਾ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਜਿੰਦ ਹੀ ਖੋਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਂ ਵਾ ਨਾਪਹਰੇਦਾਪਦ੍ਯਪਿ ਕਦਾਚਨ
ਕਦੇ ਵੀ, ਚਾਹੇ ਮੁਸੀਬਤ ਆ ਪਏ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਦੇਵਸ੍ਵਂ ਚਾਪਿ ਯਤ੍ਨੇਨ ਸਦਾ ਪਰਿਹਰੇਤ੍ ਤਤਃ
ਰੱਬੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਤਨ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਅਦਤ੍ਤਾਦਾਨਮਸ੍ਤੇਯਂ ਮਨੁਃ ਪ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਜੋ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਲੈਣਾ ਚੋਰੀ ਹੈ — ਇਹ ਗੱਲ ਮਨੁ ਨੇ ਆਖੀ ਸੀ।
ਨੈਕਸ੍ਮਾਦੇਵ ਨਿਯਤਮਨਨੁਜ੍ਞਾਯ ਕੇਵਲਮ੍
ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਤੋਂ, ਬਿਨਾ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦੇ, ਕੁਝ ਲੈਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਂ ਕੇਵਲਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ਹ੍ਯਨ੍ਯਥਾ ਪਤਿਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਸਿਰਫ ਧਰਮ ਲਈ ਹੀ ਇਹ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਪਾਪ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਰ੍ਤੈਰ੍ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਧਰ੍ਮਵਿਦ੍ਭਿਰਿਤਿ ਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਇਹ ਨਿਯਮ ਹੈ ਕਿ ਧਰਮ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਣ ਤੇ ਹੀ ਇਹ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਨਹੀਂ।
ਵ੍ਰਤੇਨ ਪਾਪਂ ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਸ੍ਤ੍ਰੀਸ਼ੂਦ੍ਰਦਮ੍ਭਨਮ੍
ਵ੍ਰਤ ਰੱਖ ਕੇ ਪਾਪ ਲੁਕਾ ਕੇ, ਕੋਈ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਛਦ੍ਮਨਾਚਰਿਤਂ ਯਚ੍ਚ ਵ੍ਰਤਂ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਵੀ ਵ੍ਰਤ ਫਰੇਬ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਲਿਙ੍ਗਿਨਾਂ ਹਰੇਦੇਨਸ੍ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨੌ ਚ ਜਾਯਤੇ
ਜੋ ਸੰਨਿਆਸੀ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿਚ ਜੰਮਦਾ ਹੈ।