ਦੈਵਤਾਨ੍ਯਪਿ ਗਚ੍ਛੇਤ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਭਾਰ੍ਯਾਭਿਪੋषਣਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵੀ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦਾ ਖ਼ਿਆਲ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕੁਰ੍ਵੋਤਾਤ੍ਮਹਿਤਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿਕਮ੍ਪਕਃ
ਉਸਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਵੇषਵਾਗ੍ਬੁਦ੍ਧਿਸਾਰੂਪ੍ਯਮਾਚਰਨ੍ ਵਿਚਰੇਤ੍ ਸਦਾ
ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਬੋਲ ਅਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਚੱਜਾ ਵਰਤਾਵ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਮਾਚਾਰਂ ਨਿषੇਵੇਤ ਨੇਹੇਤਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍
ਉਸਨੂੰ ਇਹੀ ਚੰਗਾ ਆਚਾਰ ਅਪਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਤੇਨ ਯਾਯਾਤ੍ ਸਤਾਂ ਮਾਰ੍ਗਂ ਤੇਨ ਗਚ੍ਛਨ੍ ਨ ਰਿष੍ਯਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਚੰਗਿਆਂ ਦਾ ਰਾਹ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਰਾਹ ਫੋਲ ਕੇ ਉਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦਾ।
ਸਤ੍ਯਵਾਦੀ ਜਿਤਕ੍ਰੋਧੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭੂਯਾਯ ਕਲ੍ਪਤੇ
ਜੋ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਲਈ ਯੋਗ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨਸੂਯੀ ਮृਦੁਰ੍ਦਾਨ੍ਤੋ ਗृਹਸ੍ਥਃ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਵਰ੍ਧਤੇ
ਜੋ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਨਰਮ ਸੁਭਾਉ ਵਾਲਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਜਾਪ੍ਯਨਿਰਤਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕृਨ੍ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਗृਹੀ
ਜੋ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਸਾਵਿਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਰਸਮ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਾਨ੍ਤੋ ਯਜ੍ਵਾ ਦੇਵਭਕ੍ਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਾ, ਯਜਨਾ ਕਰਦਾ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੁਰ੍ਯਾਦਹਰਹਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਮਸ੍ਯੇਤ੍ ਪ੍ਰਯਤਃ ਸੁਰਾਨ੍
ਉਸਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਗृਹਸ੍ਥਸ੍ਤੁ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤੋ ਨ ਗृਹੇਣ ਗृਹੀ ਭਵੇਤ੍
ਉਸਨੂੰ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਤਾਂ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸਿਰਫ ਘਰ ਰੱਖਣ ਨਾਲ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਨਹੀਂ ਬਣਿਆ ਜਾਂਦਾ।
ਅਧ੍ਯਾਤ੍ਮਨਿਰਤਂ ਜ੍ਞਾਨਮੇਤਦ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਆਤਮਿਕ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਲਗਨ ਹੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਹਚਾਣ ਹੈ।
ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਚਰਨ੍ ਕਰ੍ਮ ਨਿਨ੍ਦਿਤਾਨਿ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਹਿਮਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਗृਹਸ੍ਥੋ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਬਨ੍ਧਾਤ੍ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਵਾਲਾ ਜਦੋਂ ਇਹ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਬਾਰੇ ਹੋਰ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਅਨ੍ਯਮਨ੍ਯੁਸਮੁਤ੍ਥਾਨਾਂ ਦੋषਾਣਾਂ ਮਰ੍षਣਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾ
ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਕਾਰਨ ਉਠਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਨੂੰ ਸਹਿਣਾ ਹੀ ਮਾਫੀ ਹੈ।
ਦਯੇਤਿ ਮੁਨਯਃ ਪ੍ਰਾਹੁਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਸਾਧਨਮ੍
ਮੁਨੀ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਦਇਆ ਹੀ ਸਿੱਧਾ ਧਰਮ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ।
ਵਿਜ੍ਞਾਨਮਿਤਿ ਤਦ੍ ਵਿਦ੍ਯਾਦ੍ ਯੇਨ ਧਰ੍ਮੋ ਵਿਵਰ੍ਧਤੇ
ਉਸ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਜਾਣੋ ਜਿਸ ਨਾਲ ਧਰਮ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਕਾਰ੍ਯਾਨ੍ਨਿਵृਤ੍ਤਸ਼੍ਚੇਨ੍ਨ ਤਦ੍ ਵਿਜ੍ਞਾਨਮਿष੍ਯਤੇ
ਜੇ ਕੋਈ ਧਰਮ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ।
ਯਥਾਭੂਤਪ੍ਰਵਾਦ੍ ਤੁ ਸਤ੍ਯਮਾਹੁਰ੍ਮਨੀषਿਣਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੱਚ ਬੋਲਣਾ, ਇਹ ਹੀ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਸੱਚ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਅਧ੍ਯਾਤ੍ਮਮਕ੍ਸ਼ਰਂ ਵਿਦ੍ਯਾਦ੍ ਯਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਨ ਸ਼ੋਚਤਿ
ਅਖੰਡ ਅਤਮਾ ਨੂੰ ਹੀ ਅਸਲ ਅੰਦਰੂਨੀ ਰੂਪ ਜਾਣੋ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਦੇਵੋ ਮਹਾਦੇਵਸ੍ਤਜ੍ਜ੍ਞਾਨਮਿਤਿ ਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਸਿੱਧਾ ਮਹਾਂਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਹੀ ਉਹ ਗਿਆਨ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਮਹਾਯਜ੍ਞਪਰੋ ਵਿਪ੍ਰੋ ਲਭਤੇ ਤਦਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਡੇ ਯੱਗਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਹ ਅਤੁੱਟ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਹਿ ਦੇਹਂ ਵਿਨਾ ਰੁਦ੍ਰਃ ਪੁਰੁषੈਰ੍ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਪਰਃ
ਦੇਹ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਰੁਦ੍ਰ ਜੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਨਹੀਂ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ।
ਨ ਧਰ੍ਮਵਰ੍ਜਿਤਂ ਕਾਮਮਰ੍ਥਂ ਵਾ ਮਨਸਾ ਸ੍ਮਰੇਤ੍
ਕਦੇ ਵੀ ਮਨ ਵਿਚੋਂ ਵੀ ਧਰਮ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਇੱਛਾ ਜਾਂ ਧਨ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਧਰ੍ਮੋ ਹਿ ਭਗਵਾਨ੍ ਦੇਵੋ ਗਤਿਃ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਜਨ੍ਤੁषੁ
ਧਰਮ ਹੀ ਭਗਵਾਨ, ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਰਾਹ ਹੈ।
ਨ ਵੇਦਦੇਵਤਾਨਿਨ੍ਦਾਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਤੈਸ਼੍ਚ ਨ ਸਂਵਸੇਤ੍
ਕਦੇ ਵੀ ਵੇਦਾਂ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਤੇ ਨਾ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਜੋ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਧ੍ਯਾਪਯੇਤ੍ ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਦ੍ ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਜੋ ਪੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਜਾਂ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਮਾਣ ਪਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਹਿਤਂ ਨਾਪ੍ਰਿਯਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਨ ਸ੍ਤੇਨਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਕਦਾਚਨ
ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਜਾਂ ਨਾਪਸੰਦ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਹੀਦੀ ਚਾਹੀਦੀ ਤੇ ਕਦੇ ਚੋਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਪਰਸ੍ਯਾਪਹਰਞ੍ਜਨ੍ਤੁਰ੍ਨਰਕਂ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਜੀਵ ਦੂਜੇ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਚਾਨ੍ਯਸ੍ਮਾਦਸ਼ਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਨਿਨ੍ਦਿਤਾਨ੍ ਵਰ੍ਜਯੇਦ੍ ਬੁਧਃ
ਅਕਲਮੰਦ ਮਨੁੱਖ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਅਸਮਰਥ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਦੂਜੇ ਕਰਕੇ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ।