ਨ ਜੀਰ੍ਣਮਲਵਦ੍ਵਾਸਾ ਭਵੇਦ੍ ਵੈ ਵਿਭਵੇ ਸਤਿ
ਜੇ ਸਮਰੱਥ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਪੁਰਾਣੇ ਜਾਂ ਗੰਦੇ ਕੱਪੜੇ ਨਾ ਪਾਏ।
ਨੋਪਾਨਹੌ ਸ੍ਤ੍ਰਜਂ ਚਾਥ ਪਾਦੁਕੇ ਚ ਪ੍ਰਯੋਜਯੇਤ੍
ਉਹ ਜੁੱਤੀ, ਮਾਲਾ ਜਾਂ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਚਪਲ ਨਹੀਂ ਪਾਏ।
ਨਾਪਸਵ੍ਯਂ ਪਰੀਦਧ੍ਯਾਦ੍ ਵਾਸੋ ਨ ਵਿਕृਤਂ ਵਸੇਤ੍
ਉਹ ਵਸਤ੍ਰ ਕਦੇ ਵੀ ਖੱਬੇ ਕੰਧੇ ਉੱਤੇ ਨਾ ਪਾਏ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਵਿਗਾੜਿਆ ਹੋਇਆ ਕੱਪੜਾ ਪਾਏ।
ਰੂਪਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਕ੍ਤਾਨ੍ ਯੋਨਿਦੋषਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਨ੍
ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਉਹੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪਾਏ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਤੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਠੀਕ ਹੋਣ ਤੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਨਿਖੁੱਟ ਹੋਣ।
ਆਹਰੇਦ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਸ਼ੀਲਸ਼ੌਚਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਚੰਗੇ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਲਏ।
ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ ਪ੍ਰਤਿषਿਦ੍ਧਾਨਿ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਦਿਨਾਨਿ ਤੁ
ਉਸਨੂੰ ਹਰ ਵੇਲੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਮਨਾਹੀ ਕੀਤੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਭਵੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਦ੍ਵਜ੍ਜਨ੍ਮਤ੍ਰਯਾਹਨਿ
ਉਸਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤਿੰਨ ਜਨਮ-ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਦਿਨਾਂ 'ਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਸ੍ਨਾਤਕੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਾਵਨਾਨਿ ਚ ਪਾਲਯੇਤ੍
ਜਿਸ ਨੇ ਸੰਸਕਾਰ ਲਏ ਹੋਣ, ਉਹ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਤੀ ਦੇ ਵ੍ਰਤ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਭਾਏ।
ਅਕੁਰ੍ਵਾਣਃ ਪਤਤ੍ਯਾਸ਼ੁ ਨਰਕਾਨਤਿਭੀषਣਾਨ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਡਰਾਉਣੇ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਗृਹ੍ਯਾਣਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਸਂਧ੍ਯੋਪਾਸਨਮੇਵ ਚ
ਉਸਨੂੰ ਘਰ ਦੇ ਕਰਮ ਤੇ ਸਾਂਝ-ਵਿਲ਼ੇ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਜ਼ਰੂਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਦੈਵਤਾਨ੍ਯਪਿ ਗਚ੍ਛੇਤ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਭਾਰ੍ਯਾਭਿਪੋषਣਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵੀ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦਾ ਖ਼ਿਆਲ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕੁਰ੍ਵੋਤਾਤ੍ਮਹਿਤਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿਕਮ੍ਪਕਃ
ਉਸਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਵੇषਵਾਗ੍ਬੁਦ੍ਧਿਸਾਰੂਪ੍ਯਮਾਚਰਨ੍ ਵਿਚਰੇਤ੍ ਸਦਾ
ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਬੋਲ ਅਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਚੱਜਾ ਵਰਤਾਵ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਮਾਚਾਰਂ ਨਿषੇਵੇਤ ਨੇਹੇਤਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍
ਉਸਨੂੰ ਇਹੀ ਚੰਗਾ ਆਚਾਰ ਅਪਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਤੇਨ ਯਾਯਾਤ੍ ਸਤਾਂ ਮਾਰ੍ਗਂ ਤੇਨ ਗਚ੍ਛਨ੍ ਨ ਰਿष੍ਯਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਚੰਗਿਆਂ ਦਾ ਰਾਹ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਰਾਹ ਫੋਲ ਕੇ ਉਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦਾ।
ਸਤ੍ਯਵਾਦੀ ਜਿਤਕ੍ਰੋਧੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭੂਯਾਯ ਕਲ੍ਪਤੇ
ਜੋ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਲਈ ਯੋਗ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨਸੂਯੀ ਮृਦੁਰ੍ਦਾਨ੍ਤੋ ਗृਹਸ੍ਥਃ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਵਰ੍ਧਤੇ
ਜੋ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਨਰਮ ਸੁਭਾਉ ਵਾਲਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਜਾਪ੍ਯਨਿਰਤਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕृਨ੍ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਗृਹੀ
ਜੋ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਸਾਵਿਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਰਸਮ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਾਨ੍ਤੋ ਯਜ੍ਵਾ ਦੇਵਭਕ੍ਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਾ, ਯਜਨਾ ਕਰਦਾ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੁਰ੍ਯਾਦਹਰਹਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਮਸ੍ਯੇਤ੍ ਪ੍ਰਯਤਃ ਸੁਰਾਨ੍
ਉਸਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਗृਹਸ੍ਥਸ੍ਤੁ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤੋ ਨ ਗृਹੇਣ ਗृਹੀ ਭਵੇਤ੍
ਉਸਨੂੰ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਤਾਂ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸਿਰਫ ਘਰ ਰੱਖਣ ਨਾਲ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਨਹੀਂ ਬਣਿਆ ਜਾਂਦਾ।
ਅਧ੍ਯਾਤ੍ਮਨਿਰਤਂ ਜ੍ਞਾਨਮੇਤਦ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਆਤਮਿਕ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਲਗਨ ਹੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਹਚਾਣ ਹੈ।
ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਚਰਨ੍ ਕਰ੍ਮ ਨਿਨ੍ਦਿਤਾਨਿ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਹਿਮਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਗृਹਸ੍ਥੋ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਬਨ੍ਧਾਤ੍ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਵਾਲਾ ਜਦੋਂ ਇਹ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਬਾਰੇ ਹੋਰ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਅਨ੍ਯਮਨ੍ਯੁਸਮੁਤ੍ਥਾਨਾਂ ਦੋषਾਣਾਂ ਮਰ੍षਣਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾ
ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਕਾਰਨ ਉਠਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਨੂੰ ਸਹਿਣਾ ਹੀ ਮਾਫੀ ਹੈ।
ਦਯੇਤਿ ਮੁਨਯਃ ਪ੍ਰਾਹੁਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਸਾਧਨਮ੍
ਮੁਨੀ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਦਇਆ ਹੀ ਸਿੱਧਾ ਧਰਮ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ।
ਵਿਜ੍ਞਾਨਮਿਤਿ ਤਦ੍ ਵਿਦ੍ਯਾਦ੍ ਯੇਨ ਧਰ੍ਮੋ ਵਿਵਰ੍ਧਤੇ
ਉਸ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਜਾਣੋ ਜਿਸ ਨਾਲ ਧਰਮ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਕਾਰ੍ਯਾਨ੍ਨਿਵृਤ੍ਤਸ਼੍ਚੇਨ੍ਨ ਤਦ੍ ਵਿਜ੍ਞਾਨਮਿष੍ਯਤੇ
ਜੇ ਕੋਈ ਧਰਮ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ।
ਯਥਾਭੂਤਪ੍ਰਵਾਦ੍ ਤੁ ਸਤ੍ਯਮਾਹੁਰ੍ਮਨੀषਿਣਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੱਚ ਬੋਲਣਾ, ਇਹ ਹੀ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਸੱਚ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਅਧ੍ਯਾਤ੍ਮਮਕ੍ਸ਼ਰਂ ਵਿਦ੍ਯਾਦ੍ ਯਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਨ ਸ਼ੋਚਤਿ
ਅਖੰਡ ਅਤਮਾ ਨੂੰ ਹੀ ਅਸਲ ਅੰਦਰੂਨੀ ਰੂਪ ਜਾਣੋ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।