ਨ ਚਾਤਿਸृष੍ਟੋ ਗੁਰੁਣਾ ਸ੍ਵਾਨ੍ ਗੁਰੂਨਬਿਵਾਦਯੇਤ੍
ਜੇ ਅਧਿਆਪਕ ਵਲੋਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਪ੍ਰਤਿषੇਧਤ੍ਸੁ ਚਾਧਰ੍ਮਾਦ੍ਧਿਤਂ ਚੋਪਦਿਸ਼ਤ੍ਸ੍ਵਪਿ
ਜਦੋਂ ਮਨਾਹੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਲਾਭਦਾਇਕ ਸਿਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਅਧਰਮ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਗੁਰੁਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਦਾਰੇषੁ ਗੁਰੋਸ਼੍ਚੈਵ ਸ੍ਵਬਨ੍ਧੁषੁ
ਉਸਤਾਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਉਸਤਾਦ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਉਸਤਾਦ ਦੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿੱਚ,
ਅਧ੍ਯਾਪਯਨ੍ ਗੁਰੁਸੁਤੋ ਗੁਰੁਵਨ੍ਮਾਨਮਰ੍ਹਤਿ
ਉਸਤਾਦ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜੋ ਪੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਸਤਾਦ ਵਾਂਗ ਹੀ ਆਦਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਗੁਰੁਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪਾਦਯੋਃ ਸ਼ੌਚਮੇਵ ਚ
ਉਸਤਾਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਅਸਵਰ੍ਣਾਸ੍ਤੁ ਸਂਪੂਜ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਤ੍ਥਾਨਾਭਿਵਾਦਨੈਃ
ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਠ ਕੇ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਗੁਰੁਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਨ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਕੇਸ਼ਾਨਾਂ ਚ ਪ੍ਰਸਾਧਨਮ੍
ਉਸਤਾਦ ਦੀ ਪਤਨੀ ਲਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਸਵਾਰਣੇ ਚਾਹੀਦੇ।
ਕੁਰ੍ਵੋਤ ਵਨ੍ਦਨਂ ਭੂਮ੍ਯਾਮਸਾਵਹਮਿਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਕਹੋ, 'ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸੇਵਕ ਹਾਂ।'
ਗੁਰੁਦਾਰੇषੁ ਕੁਰ੍ਵੋਤ ਸਤਾਂ ਧਰ੍ਮਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍
ਉਸਤਾਦ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਵਤੀਰੇ ਵਿੱਚ ਸਚੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਚਲਣ-ਚਲਣ ਯਾਦ ਰੱਖੋ।
ਸਂਪੂਜ੍ਯਾ ਗੁਰੁਪਤ੍ਨੀਵ ਸਮਾਸ੍ਤਾ ਗੁਰੁਭਾਰ੍ਯਯਾ
ਉਸਤਾਦ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਉਸਤਾਦ ਦੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਾਂਗ ਹੀ ਆਦਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਿਪ੍ਰੋष੍ਯ ਤੂਪਸਂਗ੍ਰਾਹ੍ਯਾ ਜ੍ਞਾਤਿਸਂਬਨ੍ਧਿਯੋषਿਤਃ
ਯਾਤਰਾ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ, ਵਿਆਹੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਮਿਲੋ।
ਮਾਤृਵਦ੍ ਵृਤ੍ਤਿਮਾਤਿष੍ਠੇਨ੍ਮਾਤ੍ ਤਾਭ੍ਯੋ ਗਰੀਯਸੀ
ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵਿਵਹਾਰ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਵੇਦਮਧ੍ਯਾਪਯੇਦ੍ ਧਰ੍ਮਂ ਪੁਰਾਣਾਙ੍ਗਾਨਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਉਹ ਰੋਜ਼ ਵਿਦਿਆ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਦੇ ਅੰਗ ਪੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਹਰਤੇ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਿष੍ਯਸ੍ਯ ਵਸਤੋ ਗੁਰੁਃ
ਉਸਤਾਦ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਕ੍ਤੋ ऽਨ੍ਨਦੋਰ੍ऽਥੋ ਸ੍ਵਃਸਾਧੁਰਧ੍ਯਾਪ੍ਯਾ ਦਸ਼ ਧਰ੍ਮਤਃ
ਜੇ ਉਹ ਖਾਣਾ, ਧਨ ਅਤੇ ਸੁਵਰਗ ਦੇਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦਸ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਏਤੇषੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਦਾਨਮਨ੍ਯਤ੍ਰ ਤੁ ਯਥੋਦਿਤਾਨ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਦਾ ਦਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਹੈ; ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਧੀष੍ਵ ਭੋ ਇਤਿ ਬ੍ਰੂਯਾਦ੍ ਵਿਰਾਮੋ ऽਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਚਾਰਮੇਤ੍
ਉਹ ਕਹੇ, 'ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਪੜ੍ਹੋ,' ਅਤੇ 'ਹੁਣ ਠਹਿਰੋ,' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿਖਾਏ।
ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਪੂਤਸ੍ਤਤ ਓਙ੍ਕਾਰਮਰ੍ਹਤਿ
ਤਿੰਨ ਸਾਹਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ 'ਓਮ' ਉਚਾਰਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੁਰ੍ਯਾਦਧ੍ਯਯਨਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਞ੍ਜਲਿਪੂਰ੍ਵਤਃ
ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕਰੇ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੇ।
ਅਧੀਯੀਤਾਪ੍ਯਯਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ੍ਯਾਚ੍ਚ੍ਯਵਤੇ ऽਨ੍ਯਥਾ
ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕਰੇ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰੀਣਾਤਿ ਤਰ੍ਪਯਨ੍ਤ੍ਯੇਨਂ ਕਾਮੈਸ੍ਤृਪ੍ਤਾਃ ਸਦੈਵ ਹਿ
ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਰੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ ਤੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਾਮਾਨ੍ਯਧੀਤੇ ਪ੍ਰੀਣਾਤਿ ਘृਤਾਹੁਤਿਭਿਰਨ੍ਵਹਮ੍
ਆਮ ਪਾਠ ਵਿਚ ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਘੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਾਙ੍ਗਾਨਿ ਪੁਰਾਣਾਨਿ ਮਾਂਸੈਸ੍ਤਰ੍ਪਯਤੇ ਸੁਰਾਨ੍
ਧਰਮ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਤੇ ਪੁਰਾਣਾਂ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਸ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਗਾਯਤ੍ਰੀਮਪ੍ਯਧੀਯੀਤ ਗਤ੍ਵਾਰਣ੍ਯਂ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਮਨ ਇਕਾਗਰ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਗਾਯਤਰੀ ਦਾ ਪਾਠ ਵੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਗਾਯਤ੍ਰੀਂ ਵੈ ਜਪੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਜਪਯਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਃ
ਗਾਯਤਰੀ ਦਾ ਜਪ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਜਪ-ਯਜਨ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਕਤਸ਼੍ਚਤੁਰੋ ਵੇਦਾਨ੍ ਗਾਯਤ੍ਰੀਂ ਚ ਤਥੈਕਤਃ
ਇਕ ਪਾਸੇ ਚਾਰ ਵੇਦ ਹਨ, ਤੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਕੇਵਲ ਗਾਯਤਰੀ ਹੈ।
ਤਤੋ ऽਧੀਯੀਤ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਮੇਕਾਗ੍ਰਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਦਾ ਪਾਠ ਇਕਾਗਰਤਾ ਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਹਾਵ੍ਯਾਹृਤਯਸ੍ਤਿਸ੍ਤ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਾਸ਼ੁਭਨਿਬਰ੍ਹਣਾਃ
ਤਿੰਨ ਮਹਾਨ ਵਿਅਾਹ੍ਰਿਤੀਆਂ ਸਾਰੇ ਅਸ਼ੁਭ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਰਜਸ੍ਤਮਸ੍ਤਿਸ੍ਤ੍ਰਃ ਕ੍ਰਮਾਦ੍ ਵ੍ਯਾਹृਤਯਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਸਤ, ਰਜ ਤੇ ਤਮ — ਇਹ ਤਿੰਨ ਵਿਅਾਹ੍ਰਿਤੀਆਂ ਕਰਮਵਾਰ ਯਾਦ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਏष ਮਨ੍ਤ੍ਰੋ ਮਹਾਯੋਗਃ ਸਾਰਾਤ੍ ਸਾਰ ਉਦਾਹृਤਃ
ਇਹ ਮੰਤਰ ਮਹਾ-ਯੋਗ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰਾਂ ਦਾ ਸਾਰ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।