ਨ ਸੋਪਾਨਤ੍ਪਾਦੁਕੋ ਵਾ ਛਤ੍ਰੀ ਵਾ ਨਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਕੇ
ਸੀੜੀਆਂ ਤੇ, ਜੁੱਤੀਆਂ ਪਾ ਕੇ, ਛਤਰੀ ਫੜ ਕੇ ਜਾਂ ਹਵਾ ਵਿਚ ਵੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਦੇ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ।
ਨ ਦੇਵਦੇਵਾਲਯਯੋਰਪਾਮਪਿ ਕਦਾਚਨ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰਾਂ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਂ ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਇਹ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਦਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਨਲਂ ਪ੍ਰਤਿਸੋਮਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਸੂਰਜ, ਅੱਗ ਜਾਂ ਚੰਦ ਨੂੰ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ ਵੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਦੇ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ।
ਕੁਰ੍ਯਾਦਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ ਸ਼ੌਚਂ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧੈਰੁਦ੍ਧृਤੋਦਕੈਃ
ਸਾਫ ਤੇ ਖਿੱਚਿਆ ਹੋਇਆ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਦੇ ਕੰਮ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ।
ਨ ਮਾਰ੍ਗਾਨ੍ਨੋषਰਾਦ੍ ਦੇਸ਼ਾਚ੍ਛੌਚਸ਼ਿष੍ਟਾਂ ਪਰਸ੍ਯ ਚ
ਸੜਕਾਂ, ਸੁੱਕੀ ਥਾਂ ਜਾਂ ਦੂਜੇ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਪਾਣੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਲਈ ਨਹੀਂ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਉਪਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍ ਤਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪੂਰ੍ਵੋਕ੍ਤੇਨ ਵਿਧਾਨਤਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਆਹੂਤੋ ऽਧ੍ਯਯਨਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋ ਗੁਰੋਰ੍ਮੁਖਮ੍
ਜਦੋਂ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਵਿਦਿਆ ਅਧਿਆਨ ਕਰਦਿਆਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੱਲ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਆਸ੍ਯਤਾਮਿਤਿ ਚੋਕ੍ਤਃ ਸਨ੍ਨਾਸੀਤਾਭਿਮੁਖਂ ਗੁਰੋਃ
ਜਦੋਂ 'ਬੈਠੋ' ਕਿਹਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਨਾਸੀਨੋ ਨ ਚ ਭੁਞ੍ਜਾਨੋ ਨ ਤਿष੍ਠਨ੍ਨ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਃ
ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਪਿੱਠ ਕਰਕੇ ਨਾ ਬੈਠਣਾ, ਨਾ ਖਾਣਾ, ਨਾ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਗੁਰੋਸ੍ਤੁ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਿषਯੇ ਨ ਯਥੇष੍ਟਾਸਨੋ ਭਵੇਤ੍
ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਵਿਚ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਬੈਠਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਨ ਚੈਵਾਸ੍ਯਾਨੁਕੁਰ੍ਵੋਤ ਗਤਿਭਾषਣਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਬੈਠਕ, ਗੱਲਬਾਤ ਜਾਂ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਦੀ ਨਕਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਕਰ੍ਣੈਂ ਤਤ੍ਰ ਪਿਧਾਤਵ੍ਯੌ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵਾ ਤਤੋ ऽਨ੍ਯਤਃ
ਉਥੇ ਕੰਨ ਢੱਕ ਲੈਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਥਾਂ ਚਲੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਨ ਚੈਵਾਸ੍ਯੋਤ੍ਤਰਂ ਬ੍ਰੂਯਾਤ੍ ਸ੍ਥਿਤੋ ਨਾਸੀਤ ਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ, ਨਾ ਉਸ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿਚ ਖੜ੍ਹੇ ਜਾਂ ਬੈਠੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਮਾਰ੍ਜਨਂ ਲੇਪਨਂ ਨਿਤ੍ਯਮਙ੍ਗਾਨਾਂ ਵੈ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਸਫਾਈ ਤੇ ਲਗਾਉਣ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਆਕ੍ਰਮੇਦਾਸਨਂ ਚਾਸ੍ਯ ਛਾਯਾਦੀਨ੍ ਵਾ ਕਦਾਚਨ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਬੈਠਕ ਜਾਂ ਉਸ ਦੀ ਛਾਂ ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਪੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਅਨਾਪृਚ੍ਛ੍ਯ ਨ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਭਵੇਤ੍ ਪ੍ਰਿਯਹਿਤੇ ਰਤਃ
ਬਿਨਾਂ ਆਗਿਆ ਲਏ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਿਆਰੇ ਤੇ ਲਾਭਦਾਇਕ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਵੇ।
ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਨਿਤ੍ਯਮਵਸ੍ਫੋਚਨਮੇਵ ਚ
ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ੋਰ ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਥੂਕਣਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਆਸੀਤਾਧੋ ਗੁਰੋਃ ਕੂਰ੍ਚੇ ਫਲਕੇ ਵਾ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਉਹ ਅਧਿਆਪਕ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ, ਚਟਾਈ ਜਾਂ ਤਖਤੇ ਉੱਤੇ, ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ ਬੈਠਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਧਾਵਨ੍ਤਮਨੁਧਾਵੇਤ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਮਨੁਗਚ੍ਛਤਿ
ਅਧਿਆਪਕ ਜਦੋਂ ਦੌੜੇ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜੇ; ਜਦੋਂ ਚਲੇ, ਉਹ ਨਾਲ ਚਲੇ।
ਆਸੀਤ ਗੁਰੁਣਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸ਼ਿਲਾਫਲਕਨੌषੁ ਚ
ਉਹ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਨਾਲ ਪਥਰ ਜਾਂ ਲੱਕੜ ਦੇ ਆਸਣ ਉੱਤੇ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਪ੍ਰਯੁਞ੍ਜੀਤ ਸਦਾ ਵਾਚਂ ਮਧੁਰਾਂ ਹਿਤਭਾषਿਣੀਮ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਲਾਭਦਾਇਕ ਬੋਲੀ ਬੋਲਣੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਅਭ੍ਯਙ੍ਗਂ ਚਾਞ੍ਚਨੋਪਾਨਚ੍ਛਤ੍ਰਧਾਰਣਮੇਵ ਚ
ਉਹ ਤੇਲ ਲਾਉਣ, ਪੱਖਾ ਕਰਣ, ਜੁੱਤੇ ਚੁੱਕਣ ਅਤੇ ਛਤਰੀ ਫੜਨ ਜਿਹੇ ਕੰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ।
ਪਰੋਪਘਾਤਂ ਪੈਸ਼ੁਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਜਾਂ ਚੁਗਲੀ ਕਰਨ ਤੋਂ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਬਚੇ।
ਆਹਰੇਦ੍ ਯਾਵਦਰ੍ਥਾਨਿ ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਚਾਹਰਹਸ਼੍ਚਰੇਤ੍
ਉਹ ਜਿੰਨਾ ਲੋੜ ਹੋਵੇ, ਉਤਨਾ ਹੀ ਇਕੱਠਾ ਕਰੇ ਅਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਭਿਖਿਆ ਮੰਗਣ ਜਾਵੇ।
ਅਨृਤ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ੋ ਸਤਤਂ ਭਵੇਦ੍ ਗੀਤਾਦਿਨਿਃ ਸ੍ਪृਹਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਾਚ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਬਚੇ ਅਤੇ ਗੀਤ-ਸੰਗੀਤ ਆਦਿ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਰੱਖੇ।
ਏਕਾਨ੍ਤਮਸ਼ੁਚਿਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਨ੍ਤ੍ਯੈਰਭਿਭਾषਣਮ੍
ਉਹ ਗੰਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਜਾਂ ਨੀਚ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ ਗੱਲਬਾਤ ਨਾ ਕਰੇ।
ਕਲਾਪਕਰ੍षਣਸ੍ਨਾਨਂ ਨਾਚਰੇਦ੍ਧਿ ਕਦਾਚਨ
ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਮਨੋਰੰਜਨ ਲਈ ਕੁਸ਼ਤੀ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਜਾਂ ਹੋਰ ਐਸੇ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰੇ।
ਮੋਹਾਦ੍ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਲੋਭਾਤ੍ ਤ੍ਯਕ੍ਤੇਨ ਪਤਿਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਉਹ ਮੋਹ ਜਾਂ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਛੱਡੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ ਲੈ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਦਦੀਤ ਯਤੋ ਜ੍ਞਾਨਂ ਨ ਤਂ ਦ੍ਰੁਹ੍ਯੇਤ੍ ਕਦਾਚਨ
ਜਿਸ ਤੋਂ ਵਿਦਿਆ ਮਿਲੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਉਤ੍ਪਥਪ੍ਰਤਿਪਨ੍ਨਸ੍ਯ ਮਨੁਸ੍ਤ੍ਯਾਗਂ ਸਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਮਨੂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਗਲਤ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲ ਪਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।