ਭਿਕ੍ਸ਼ੇਤ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਯਾ ਚੈਨਂ ਨ ਵਿਮਾਨਯੇਤ੍
ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲੋਂ ਭਿੱਖ ਮੰਗੇ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯਸ੍ਯ ਚਰਣਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਪਤਿਤਾਦਿषੁ ਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਭਿੱਖ ਮੰਗਣ ਦੀ ਰੀਤ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ, ਪਰ ਪਤਿਤ ਤੇ ਹੋਰ ਅਜਿਹੇ ਲੋਕਾਂ ਕੋਲੋਂ ਭਿੱਖ ਨਹੀਂ ਮੰਗਣੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਾਹਰੇਦ੍ ਭੈਕ੍ਸ਼ਂ ਗृਹੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਯਤੋ ऽਨ੍ਵਹਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਭਿੱਖ ਮੰਗਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਯਤਨ ਤੇ ਪਵਿਤਰਤਾ ਨਾਲ।
ਅਲਾਭੇ ਤ੍ਵਨ੍ਯਗੇਹਾਨਾਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਜੇਕਰ ਭਿੱਖ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਪਿਛਲੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ।
ਨਿਯਮ੍ਯ ਪ੍ਰਯਤੋ ਵਾਚਂ ਦਿਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਨਵਲੋਕਯਨ੍
ਬੋਲ ਰੋਕ ਕੇ, ਯਤਨ ਨਾਲ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਨਾ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ,
ਭੁਞ੍ਜੀਤ ਪ੍ਰਯਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਾਗ੍ਯਤੋ ऽਨਨ੍ਯਮਾਨਸਃ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਤਨ ਨਾਲ, ਬੋਲ ਰੋਕ ਕੇ ਤੇ ਮਨ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯੇਣ ਵ੍ਰਤਿਨੋ ਵृਤ੍ਤਿਰੁਪਵਾਸਸਮਾ ਸ੍ਮृਤਾ
ਵ੍ਰਤ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ ਭਿੱਖ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਉਪਵਾਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹृष੍ਯੇਤ੍ ਪ੍ਰਸੀਦੇਚ੍ਚ ਪ੍ਰਤਿਨਨ੍ਦੇਚ੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਵਾਗਤ ਕਰੇ।
ਅਪੁਣ੍ਯਂ ਲੋਕਵਿਦ੍ਵਿष੍ਟਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਤ੍ਪਰਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਜੋ ਪਾਪ ਹੈ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਾਪਸੰਦ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਾਦ੍ਯਾਦੁਦਙ੍ਮੁਖੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਿਧਿਰੇष ਸਨਾਤਨਃ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ; ਇਹ ਸਦੀਵੀ ਨਿਯਮ ਹੈ।
ਸ਼ੁਚੌ ਦੇਸ਼ੇ ਸਮਾਸੀਨੋ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਦ੍ਵਿਰੁਪਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍
ਸਾਫ ਥਾਂ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਖਾਣ ਪੀਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੋ ਵਾਰੀ ਮੂੰਹ ਧੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਓष੍ਠਾਵਲਮੋਕੌ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਾਸੋ ਵਿਪਰਿਧਾਯ ਚ
ਹੋਠਾਂ ਤੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਨਵਾਂ ਕੱਪੜਾ ਪਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ष੍ਠੀਵਿਤ੍ਵਾਧ੍ਯਯਨਾਰਮ੍ਭੇ ਕਾਸਸ਼੍ਵਾਸਾਗਮੇ ਤਥਾ
ਥੁੱਕਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਾਠ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਵੇਲੇ ਜਾਂ ਖੰਘਣ ਜਾਂ ਤੇਜ਼ ਸਾਹ ਲੈਣ ਸਮੇਂ ਵੀ,
ਸਂਧ੍ਯਯੋਰੁਭਯੋਸ੍ਤਦ੍ਵਦਾਚਾਨ੍ਤੋ ऽਪ੍ਯਾਚਮੇਤ੍ ਪੁਨਃ
ਦੋਵੇਂ ਸੰਧਿਆਂ ਸਮੇਂ, ਜੇ ਮੂੰਹ ਧੋ ਚੁੱਕਿਆ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਵੀ ਮੁੜ ਧੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਆਚਾਮੇਦਸ਼੍ਰੁਪਾਤੇ ਵਾ ਲੋਹਿਤਸ੍ਯ ਤਥੈਵ ਚ
ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹੰਝੂ ਆਉਣ ਜਾਂ ਲਹੂ ਵਗਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਮੂੰਹ ਧੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਆਚਾਨ੍ਤੋ ऽਪ੍ਯਾਚਮੇਤ੍ ਸੁਪ੍ਤ੍ਵਾ ਸਕृਤ੍ਸਕृਦਥਾਨ੍ਯਤਃ
ਮੂੰਹ ਧੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਸੌਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਜਾਂ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਤੇ ਹੋਰ ਮੌਕਿਆਂ 'ਤੇ ਵੀ ਮੁੜ ਮੂੰਹ ਧੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਮਥਾਤ੍ਮਨਃ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੇ ਨੀਵੀਂ ਵਾ ਪਰਿਧਾਯ ਚ
ਇਸਤਰੀਆਂ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਾਂ ਨੀਵੀ ਪਾ ਲੈਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ,
ਕੇਸ਼ਾਨਾਂ ਚਾਤ੍ਮਨਃ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੇ ਵਾਸਸੋ ऽਕ੍ਸ਼ਾਲਿਤਸ੍ਯ ਚ
ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਜਾਂ ਗੰਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਲੈਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ,
ਸ਼ੌਚੇਪ੍ਸੁਃ ਸਰ੍ਵਦਾਚਾਮੇਦਾਸੀਨਃ ਪ੍ਰਾਗੁਦਙ੍ਮੁਖਃ
ਸਫਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੂੰਹ ਧੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਬੈਠ ਕੇ ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ।
ਅਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਦਯੋਃ ਸ਼ੌਚਮਾਚਾਨ੍ਤੋ ऽਪ੍ਯਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਪੈਰ ਧੋਏ ਬਿਨਾ, ਮੂੰਹ ਧੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।
ਨ ਚੈਵ ਵਰ੍षਧਾਰਾਭਿਰ੍ਨ ਤਿष੍ਠਨ੍ ਨੋਦ੍ਧृਤੋਦਕੈਃ
ਵਰਖਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ ਜਾਂ ਉਪਰੋਂ ਕੱਢੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਨਹੀਂ ਧੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਨ ਪਾਦੁਕਾਸਨਸ੍ਥੋ ਵਾ ਬਹਿਰ੍ਜਾਨੁਰਥਾਪਿ ਵਾ
ਚਪਲਾਂ ਜਾਂ ਆਸਣ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਜਾਂ ਗੋਡਿਆਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵੀ ਮੂੰਹ ਨਹੀਂ ਧੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਨਾਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਭਿਃ ਫੇਨਾਦ੍ਯੈਰੁਪੇਤਾਭਿਰਥਾਪਿ ਵਾ
ਝੱਗ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਗੰਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਹੋਇਆ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਵੀ ਮੂੰਹ ਨਹੀਂ ਧੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਨ ਚੈਵਾਙ੍ਗੁਲਿਭਿਃ ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਨ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਨਾਨ੍ਯਮਾਨਸਃ
ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ੋਰ ਕਰਕੇ ਜਾਂ ਮਨ ਹੋਰ ਥਾਂ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਵੀ ਮੂੰਹ ਨਹੀਂ ਧੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਨ ਪਾਣਿਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤਾਭਿਰ੍ਵਾ ਨ ਬਹਿष੍ਕਕ੍ਸ਼ ਏਵ ਵਾ
ਹੱਥ ਹਿਲਦੇ ਹੋਏ ਜਾਂ ਬਾਹਰਲੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮੂੰਹ ਨਹੀਂ ਧੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਪ੍ਰਾਸ਼ਿਤਾਭਿਸ੍ਤਥਾਵੈਸ਼੍ਯਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਸ਼ੂਦ੍ਰੌ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਤੋ ऽਨ੍ਤਤਃ
ਵੈਸ਼, ਇਸਤਰੀਆਂ ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਵਲੋਂ ਪੀਤਾ ਹੋਇਆ ਪਾਣੀ, ਜਾਂ ਛੂਹਿਆ ਹੋਇਆ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਵੀ ਮੂੰਹ ਨਹੀਂ ਧੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਅਨ੍ਤਰਾਙ੍ਗੁष੍ਠਦੇਸ਼ਿਨ੍ਯੋ ਪਿਤॄਣਾਂ ਤੀਰ੍ਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਅੰਗੂਠੇ ਤੇ ਵੱਡੀ ਉਂਗਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪਾਣੀ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਙ੍ਗੁਲ੍ਯਗ੍ਰੇ ਸ੍ਮृਤਂ ਦੈਵਂ ਤਦੇਵਾਰ੍षਂ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਪਾਣੀ 'ਦੇਵਤਾ' ਲਈ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹੀ 'ਰਿਸ਼ੀਆਂ' ਲਈ ਵੀ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਦੇਵ ਸੌਮਿਕਂ ਤੀਰ੍ਥਮੇਤਜ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਨ ਮੁਹ੍ਯਤਿ
ਇਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਇਹ ਜਾਣ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਮਨ ਵਿਚ ਕੋਈ ਭਟਕਾਵ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਕਾਯੇਨ ਵਾਥ ਦੈਵੇਨ ਤੁ ਪਿਤ੍ਰ੍ਯੇਣ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਹੇ ਦੁਇਜਨ, ਚਾਹੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਜਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ—