ਗਰ੍ਭਾष੍ਟਮੇ ऽष੍ਟਮੇ ਵਾਬ੍ਦੇ ਸ੍ਵਸੂਤ੍ਰੋਕ੍ਤਵਿਧਾਨਤਃ
ਗਰਭ ਦੇ ਅਠਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਜਾਂ ਅਠਵੇਂ ਸਾਲ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਸੂਤਰ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ—
ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਹਾਰੋ ਗੁਰੁਹਿਤੋ ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋ ਗੁਰੁਰ੍ਮੁਖਮ੍
ਭਿਖਿਆ ਮੰਗ ਕੇ ਖਾਣਾ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ, ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵੱਲ ਤੱਕਣਾ—
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਤ੍ਰਿਵਿਤ੍ ਸੂਤ੍ਰਂ ਕੌਸ਼ਂ ਵਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰਮੇਵ ਵਾ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਤਿੰਨ ਧਾਗਿਆਂ ਵਾਲਾ ਜਨੇਊ ਜਾਂ ਕਪੜਾ ਪਹਿਨਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਥਾ ਯਤ੍ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਤਦ੍ ਭਵਤ੍ਯਯਥਾਕृਤਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਕਰਮ ਹੋਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ।
ਤਦੇਵ ਪਰਿਧਾਨੀਯਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਮਚ੍ਛਿਦ੍ਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹੀ ਪਹਿਨਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਸਫੈਦ, ਬਿਨਾ ਦਾਗ ਦੇ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਅਭਾਵੇ ਗਵ੍ਯਮਜਿਨਂ ਰੌਰਵਂ ਵਾ ਵਿਧੀਯਤੇ
ਜੇ ਇਹ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਗਾਂ ਦੀ ਚਮੜੀ ਜਾਂ ਰੁਰੂ ਹਿਰਣ ਦੀ ਚਮੜੀ ਦਾ ਕਪੜਾ ਪਹਿਨਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਹੈ।
ਉਪਵੀਤਂ ਭਵੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਿਵੀਤਂ ਕਣ੍ਠਸਜ੍ਜਨੇ
ਪਵਿੱਤਰ ਜਨੇਊ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੱਬੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਤੇ ਸੱਜੇ ਬਾਂਹ ਹੇਠਾਂ ਪਾਇਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਸੋਗ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਇਹ ਗਲ ਵਿਚ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਚੀਨਾਵੀਤਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਪਿਤ੍ਰ੍ਯੇ ਕਰ੍ਮਣਿ ਯੋਜਯੇਤ੍
ਜਦ ਜਨੇਊ ਸੱਜੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਤੇ ਖੱਬੇ ਬਾਂਹ ਹੇਠਾਂ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ 'ਪ੍ਰਾਚੀਨਾਵੀਤ' ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇਹ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਰਸਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯੇ ਭੋਜਨੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਚ ਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਵੈਦ ਪੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਜਨੇਊ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੱਬੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਪਾਇਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਉਪਵੀਤੀ ਭਵੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਿਧਿਰੇष ਸਨਾਤਨਃ
ਜਨੇਊ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪਾਇਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਦਾ ਲਈ ਨਿਯਮ ਹੈ।
ਮੁਞ੍ਜਾਭਾਵੇ ਕੁਸ਼ੇਨਾਹੁਰ੍ਗ੍ਰਨ੍ਥਿਨੈਕੇਨ ਵਾ ਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਜੇ ਮੂੰਜਾ ਘਾਸ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਨਾਲ ਵੀ ਜਨੇਊ ਬਣਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਗਾਂਠਾਂ ਦੇ ਨਾਲ।
ਯਜ੍ਞਾਰ੍ਹਵृਕ੍ਸ਼ਜਂ ਵਾਥ ਸੌਮ੍ਯਮਵ੍ਰਣਮੇਵ ਚ
ਜਨੇਊ ਯਜਨ ਦੇ ਯੋਗ ਦਰੱਖਤ ਦੀ ਲੱਕੜ ਜਾਂ ਨਰਮ ਤੇ ਦਾਗ ਰਹਿਤ ਵਸਤੂ ਨਾਲ ਵੀ ਬਣਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਕਾਮਾਲ੍ਲੋਭਾਦ੍ ਭਯਾਨ੍ਮੋਹਾਤ੍ ਤ੍ਯਕ੍ਤੇਨ ਪਤਿਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਛਾ, ਲੋਭ, ਡਰ ਜਾਂ ਭੁਲੇਖੇ ਕਰਕੇ ਜਨੇਊ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਧਰਮ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸਂਤਰ੍ਪਯੇਦ੍ ਦੇਵਾਨृषੀਨ੍ ਪਿਤृਗਣਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਭਿਵਾਦਨਸ਼ੀਲਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਵृਦ੍ਧੇषੁ ਧਰ੍ਮਤਃ
ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਆਯੁਰਾਰੋਗ੍ਯਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਤਨ੍ਦ੍ਰਾਦਿਪਰਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਸਿਹਤ ਲਈ ਆਲਸ ਤੇ ਹੋਰ ਮੰਦ ਆਦਤਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਕਾਰਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਨਾਮ੍ਨੋ ऽਨ੍ਤੇ ਵਾਚ੍ਯਃ ਪੂਰ੍ਵਾਕ੍ਸ਼ਰਃ ਪ੍ਲੁਤਃ
ਨਾਮ ਦੇ ਅੰਤ 'ਅ' ਉਚਾਰਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਹਿਲਾ ਅੱਖਰ ਲੰਬਾ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਾਭਿਵਾਦ੍ਯਃ ਸ ਵਿਦੁषਾ ਯਥਾ ਸ਼ੂਦ੍ਰਸ੍ਤਥੈਵ ਸਃ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਨਮਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਉਹ ਸ਼ੂਦਰ ਵਾਂਗ ਹੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਵ੍ਯੇਨ ਸਵ੍ਯਃ ਸ੍ਪ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨ ਤੁ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਸੱਜੇ ਨੂੰ ਅਤੇ ਖੱਬਾ ਹੱਥ ਖੱਬੇ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਆਦਦੀਤ ਯਤੋ ਜ੍ਞਾਨਂ ਤਂ ਪੂਰ੍ਵਮਭਿਵਾਦਯੇਤ੍
ਜਿਸ ਤੋਂ ਗਿਆਨ ਮਿਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਏਵਂਵਿਧਾਨਿ ਚਾਨ੍ਯਾਨਿ ਨ ਦੈਵਾਦ੍ਯੇषੁ ਕਰ੍ਮਸੁ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੋਰ ਨਿਯਮ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਸਮਾਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸਮਾਰੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲਾਗੂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਵੈਸ਼੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ੇਮਂ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਸ਼ੂਦ੍ਰਮਾਰੋਗ੍ਯਮੇਵ ਤੁ
ਵੈਸ਼ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਖੈਰ-ਖੁਸ਼ੀ ਮੰਗਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਸ਼ੂਦਰ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿਹਤ ਦੀ ਦुआ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਵਰ੍ਣਜ੍ਯੇष੍ਠਃ ਪਿਤृਵ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪੁਂਸੋ ऽਤ੍ਰ ਗੁਰਵਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਮਰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਤੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਭਰਾ ਗੁਰੂ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਰੂਃ ਪਿਤਾਮਹੀਜ੍ਯੇष੍ਠਾ ਧਾਤ੍ਰੀ ਚ ਗੁਰਵਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸੱਸ, ਵੱਡੀ ਦਾਦੀ ਅਤੇ ਧਾਈ ਗੁਰੂ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਨੁਵਰ੍ਤਨਮੇਤੇषਾਂ ਮਨੋਵਾਕ੍ਕਾਯਕਰ੍ਮਭਿਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਨ, ਬੋਲ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਨੈਤੈਰੁਪਵਿਸ਼ੇਤ੍ ਸਾਰ੍ਧਂ ਵਿਵਦੇਨ੍ਨਾਤ੍ਮਕਾਰਣਾਤ੍
ਆਪਣੀ ਲਾਭ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਨਾ ਬੈਠੋ, ਨਾ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਕਰੋ।
ਉਦਿਤੋ ऽਪਿ ਗੁਣੈਰਨ੍ਯੈਰ੍ਗੁਰੁਦ੍ਵੇषੀ ਪਤਤ੍ਯਧਃ
ਜੇ ਹੋਰ ਗੁਣ ਵੀ ਹੋਣ, ਪਰ ਜੋ ਗੁਰੂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੇषਾਮਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਯਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਸ੍ਤੇषਾਂ ਮਾਤਾ ਸੁਪੂਜਿਤਾ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲੇ ਤਿੰਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੈ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਚ ਭਰ੍ਤਾ ਚ ਪਞ੍ਚੈਤੇ ਗੁਰਵਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਅਤੇ ਪਤੀ—ਇਹ ਪੰਜ ਗੁਰੂ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪੂਜਨੀਯਾ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਪਞ੍ਚੈਤੇ ਭੂਤਿਮਿਚ੍ਛਤਾ
ਜੋ ਭਾਗ-ਉਤਸ਼ਾਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੰਜਾਂ ਨੂੰ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਨਮਾਨ ਦੇਵੇ।