ਤਦ੍ਵਦਾਖਿਲਲੋਕਾਨਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਣਂ ਧਰ੍ਮਸਂਗ੍ਰਹਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਵੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਪृष੍ਟੇਨ ਮੁਨਿਭਿਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣਾਮृਤਮਨ੍ਥਨੇ
ਇਹ ਗੱਲ ਪਹਿਲਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮंथਨ ਸਮੇਂ ਪੁੱਛੀ ਗਈ ਸੀ।
ਮੁਨੀਨਾਂ ਭਾषਿਤਂ ਕृष੍ਣਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਂਭ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਕਹੀ ਹੋਈ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰਪ੍ਰਮੁਖੈਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਵਾ ਵਿਚਾਰਯੇਦਰ੍ਥਂ ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਅਰਥ ਉੱਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯਸ਼੍ਚਾਥ ਮਨ੍ਤਵ੍ਯੋ ਵਿਸ਼ੇषਾਦ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਸਦਾ
ਇਹ ਗੱਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਣਨੀ ਅਤੇ ਵਿਚਾਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ।
ਕਰ੍ਮਯੋਗਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਮਾਤ੍ਯਨ੍ਤਿਕਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਕਰਮ ਦਾ ਰਾਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ऋषੀਣਾਂ ਸ਼ृਣ੍ਵਤਾਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਨੁਰਾਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਪਹਿਲਾਂ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਮਨੂ ਨੇ ਸੁਣ ਰਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸੀ ਸੀ।
ਸਮਾਹਿਤਧਿਯੋ ਯੂਯਂ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਗਦਤੋ ਮਮ
ਤੁਸੀਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਇਕਾਗਰ ਹਨ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।
ਗਰ੍ਭਾष੍ਟਮੇ ऽष੍ਟਮੇ ਵਾਬ੍ਦੇ ਸ੍ਵਸੂਤ੍ਰੋਕ੍ਤਵਿਧਾਨਤਃ
ਗਰਭ ਦੇ ਅਠਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਜਾਂ ਅਠਵੇਂ ਸਾਲ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਸੂਤਰ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ—
ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਹਾਰੋ ਗੁਰੁਹਿਤੋ ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋ ਗੁਰੁਰ੍ਮੁਖਮ੍
ਭਿਖਿਆ ਮੰਗ ਕੇ ਖਾਣਾ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ, ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵੱਲ ਤੱਕਣਾ—
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਤ੍ਰਿਵਿਤ੍ ਸੂਤ੍ਰਂ ਕੌਸ਼ਂ ਵਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰਮੇਵ ਵਾ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਤਿੰਨ ਧਾਗਿਆਂ ਵਾਲਾ ਜਨੇਊ ਜਾਂ ਕਪੜਾ ਪਹਿਨਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਥਾ ਯਤ੍ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਤਦ੍ ਭਵਤ੍ਯਯਥਾਕृਤਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਕਰਮ ਹੋਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ।
ਤਦੇਵ ਪਰਿਧਾਨੀਯਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਮਚ੍ਛਿਦ੍ਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹੀ ਪਹਿਨਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਸਫੈਦ, ਬਿਨਾ ਦਾਗ ਦੇ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਅਭਾਵੇ ਗਵ੍ਯਮਜਿਨਂ ਰੌਰਵਂ ਵਾ ਵਿਧੀਯਤੇ
ਜੇ ਇਹ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਗਾਂ ਦੀ ਚਮੜੀ ਜਾਂ ਰੁਰੂ ਹਿਰਣ ਦੀ ਚਮੜੀ ਦਾ ਕਪੜਾ ਪਹਿਨਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਹੈ।
ਉਪਵੀਤਂ ਭਵੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਿਵੀਤਂ ਕਣ੍ਠਸਜ੍ਜਨੇ
ਪਵਿੱਤਰ ਜਨੇਊ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੱਬੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਤੇ ਸੱਜੇ ਬਾਂਹ ਹੇਠਾਂ ਪਾਇਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਸੋਗ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਇਹ ਗਲ ਵਿਚ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਚੀਨਾਵੀਤਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਪਿਤ੍ਰ੍ਯੇ ਕਰ੍ਮਣਿ ਯੋਜਯੇਤ੍
ਜਦ ਜਨੇਊ ਸੱਜੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਤੇ ਖੱਬੇ ਬਾਂਹ ਹੇਠਾਂ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ 'ਪ੍ਰਾਚੀਨਾਵੀਤ' ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇਹ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਰਸਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯੇ ਭੋਜਨੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਚ ਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਵੈਦ ਪੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਜਨੇਊ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੱਬੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਪਾਇਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਉਪਵੀਤੀ ਭਵੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਿਧਿਰੇष ਸਨਾਤਨਃ
ਜਨੇਊ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪਾਇਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਦਾ ਲਈ ਨਿਯਮ ਹੈ।
ਮੁਞ੍ਜਾਭਾਵੇ ਕੁਸ਼ੇਨਾਹੁਰ੍ਗ੍ਰਨ੍ਥਿਨੈਕੇਨ ਵਾ ਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਜੇ ਮੂੰਜਾ ਘਾਸ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਨਾਲ ਵੀ ਜਨੇਊ ਬਣਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਗਾਂਠਾਂ ਦੇ ਨਾਲ।
ਯਜ੍ਞਾਰ੍ਹਵृਕ੍ਸ਼ਜਂ ਵਾਥ ਸੌਮ੍ਯਮਵ੍ਰਣਮੇਵ ਚ
ਜਨੇਊ ਯਜਨ ਦੇ ਯੋਗ ਦਰੱਖਤ ਦੀ ਲੱਕੜ ਜਾਂ ਨਰਮ ਤੇ ਦਾਗ ਰਹਿਤ ਵਸਤੂ ਨਾਲ ਵੀ ਬਣਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਕਾਮਾਲ੍ਲੋਭਾਦ੍ ਭਯਾਨ੍ਮੋਹਾਤ੍ ਤ੍ਯਕ੍ਤੇਨ ਪਤਿਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਛਾ, ਲੋਭ, ਡਰ ਜਾਂ ਭੁਲੇਖੇ ਕਰਕੇ ਜਨੇਊ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਧਰਮ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸਂਤਰ੍ਪਯੇਦ੍ ਦੇਵਾਨृषੀਨ੍ ਪਿਤृਗਣਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਭਿਵਾਦਨਸ਼ੀਲਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਵृਦ੍ਧੇषੁ ਧਰ੍ਮਤਃ
ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਆਯੁਰਾਰੋਗ੍ਯਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਤਨ੍ਦ੍ਰਾਦਿਪਰਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਸਿਹਤ ਲਈ ਆਲਸ ਤੇ ਹੋਰ ਮੰਦ ਆਦਤਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਕਾਰਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਨਾਮ੍ਨੋ ऽਨ੍ਤੇ ਵਾਚ੍ਯਃ ਪੂਰ੍ਵਾਕ੍ਸ਼ਰਃ ਪ੍ਲੁਤਃ
ਨਾਮ ਦੇ ਅੰਤ 'ਅ' ਉਚਾਰਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਹਿਲਾ ਅੱਖਰ ਲੰਬਾ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਾਭਿਵਾਦ੍ਯਃ ਸ ਵਿਦੁषਾ ਯਥਾ ਸ਼ੂਦ੍ਰਸ੍ਤਥੈਵ ਸਃ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਨਮਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਉਹ ਸ਼ੂਦਰ ਵਾਂਗ ਹੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਵ੍ਯੇਨ ਸਵ੍ਯਃ ਸ੍ਪ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨ ਤੁ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਸੱਜੇ ਨੂੰ ਅਤੇ ਖੱਬਾ ਹੱਥ ਖੱਬੇ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਆਦਦੀਤ ਯਤੋ ਜ੍ਞਾਨਂ ਤਂ ਪੂਰ੍ਵਮਭਿਵਾਦਯੇਤ੍
ਜਿਸ ਤੋਂ ਗਿਆਨ ਮਿਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।