ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਪਰਮ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਰਾਸ਼ੀਰ੍ਨਿਰ੍ਮਮੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਮਾਮੇਕਂ ਸ਼ਰਣਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਆਸ ਤੇ ਮਮਤਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਇਕ ਮੇਰੇ ਹੀ ਆਸਰੇ ਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਰ੍ਮਣ੍ਯਭਿਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੋ ऽਪਿ ਨੈਵ ਤੇਨ ਨਿਬਧ੍ਯਤੇ
ਕਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਵੀ, ਉਹ ਉਸ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ਾਰੀਰਂ ਕੇਵਲਂ ਕਰ੍ਮ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤਤ੍ਪਦਮ੍
ਸਿਰਫ ਸਰੀਰਕ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਉਹ ਦਰਜਾ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ।
ਕੁਰ੍ਵਤੋ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਰ੍ਥਂ ਕਰ੍ਮ ਸਂਸਾਰਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਲਈ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਬੰਧਨ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮਾਮੁਪੈष੍ਯਤਿ ਯੋਗੀਸ਼ਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜੋ ਯੋਗੀ ਮੈਨੂੰ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਵਜੋਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕਥਯਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਮਾਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਮ ਸਾਯੁਜ੍ਯਮਾਪ੍ਨੁਯੁਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਾਸ਼ਯਾਮਿ ਤਮਃ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਜ੍ਞਾਨਦੀਪੇਨ ਭਾਸ੍ਵਤਾ
ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਦੀਵੇ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਹਨੇਰੀ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਤੇषਾਂ ਨਿਤ੍ਯਾਭਿਯੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਯੋਗਕ੍ਸ਼ੇਮਂ ਵਹਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਜੋ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਸੁਖ-ਸਮਰੱਥਾ ਦਾ ਭਾਰ ਮੈਂ ਆਪ ਚੁੱਕਦਾ ਹਾਂ।
ਤੇषਾਂ ਤਦਨ੍ਤਂ ਵਿਜ੍ਞੇਯਂ ਦੇਵਤਾਨੁਗਤਂ ਫਲਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਮਝੋ ਕਿ ਅੰਤ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਮਦ੍ਭਾਵਨਾਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾ ਮੁਚ੍ਯਨ੍ਤੇ ਤੇ ऽਪਿ ਭਾਵਤਃ
ਜੋ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਸੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮਾਮੇਵ ਸਂਸ਼੍ਰਯੇਦੀਸ਼ਂ ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਜੋ ਮੇਰੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ, ਸਹਾਰੇ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਜੇਚ੍ਚਾਮਰਣਾਲ੍ਲਿਙ੍ਗੇ ਵਿਰਕ੍ਤਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੌਤ ਤੱਕ ਵਿਰਾਗ ਨਾਲ ਲਿੰਗ ਵਿੱਚ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਗਾ ਹੈ।
ਏਕੇਨ ਜਨ੍ਮਨਾ ਤੇषਾਂ ਦਦਾਮਿ ਪਰਮੈਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਇਕ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂਤਾ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ਮਕਂ ਸਰ੍ਵਗਤਂ ਯੋਗਿਨਾਂ ਹृਦਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਹੈ, ਸਭ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਤੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਕ੍ਵਚਨ ਤਲ੍ਲਿਙ੍ਗਮਰ੍ਚਯਨ੍ਤਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਮਹਾਂਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਲਿੰਗ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ, ਉਥੇ ਉਹ ਵਿਆਪਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਰਤ੍ਨਾਦੌ ਭਾਵਯਿਤ੍ਵੇਸ਼ਮਰ੍ਚਯੇਲ੍ਲਿਙ੍ਗਮੈਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਰਤਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਵਸਤੂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਲਿੰਗ ਪੂਜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਗਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਲ੍ਲਿਙ੍ਗੇ ऽਰ੍ਚਯੇਦੀਸ਼ਂ ਯਤ੍ਰ ਕ੍ਵਚਨ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਲਿੰਗ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਕਾष੍ਠਾਦਿष੍ਵੇਵ ਮੂਰ੍ਖਾਣਾਂ ਹृਦਿ ਲਿਙ੍ਗਨ੍ਤੁਯੋਗਿਨਾਮ੍
ਅਗਿਆਨੀ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਲਿੰਗ ਕਾਠ ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਉਹ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਯਾਵਜ੍ਜੀਵਂ ਜਪੇਦ੍ ਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਣਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਪੁਃ
ਜੀਵਨ ਭਰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੁਰਤ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਰੂਪ 'ਪ੍ਰਣਵ' ਜਪਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਗਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਏਕਾਕੀ ਯਤਚਿਤ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਜੋ ਇਕੱਲਾ, ਮਨ ਤੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸੋ ऽਪੀਸ਼੍ਵਰਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਯਾਤਿ ਤਤ੍ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਉਹ ਵੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹੀ ਪਰਮ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਦਦਾਤਿ ਤਤ੍ ਪਰਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਯੇਨ ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਬਨ੍ਧਨਾਤ੍
ਉਹ ਉਹੋ ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤੇਨੈਵ ਜਨ੍ਮਨਾ ਜ੍ਞਾਨਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਯਾਤਿ ਸ਼ਿਵਂ ਪਦਮ੍
ਉਸੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸ਼ੁਭ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇ ਤਰਨ੍ਤਿ ਸਂਸਾਰਮੀਸ਼੍ਵਰਾਨੁਗ੍ਰਹਾਦ੍ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਸਭ ਲੋਕ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦਰਿਆ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ।
ਧਰ੍ਮਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਯੇਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਯੇ ਨਿਯਤਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ, ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਧਾਰ੍ਮਿਕਾਯੈਵ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਭਕ੍ਤਾਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣੇ
ਇਹ ਸਿਰਫ ਧਰਮੀ, ਭਗਤ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਨੂੰ ਹੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਜਹਾਰ ਸਮਾਸੀਨਂ ਨਾਰਾਯਣਮਨਾਮਯਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਨਿਰਮਲ ਹੈ, ਨੂੰ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਚਿਤ੍ਤੇਭ੍ਯਃ ਸ਼ਿष੍ਯੇਭ੍ਯੋ ਭਵਤਾ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਉਪਦੇਸ਼ ਸਾਂਤ ਮਨ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਣਾ।
ਹਿਤਾਯ ਸਰ੍ਵਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਦ੍ਵਿਜਾਤੀਨਾਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਸਭ ਭਗਤ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ।