ਸ਼ਾਨ੍ਤਵਾਤਾਦਿਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਨ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਯਤ ਕਿਞ੍ਚਨ
ਸ਼ਾਂਤ ਹਵਾ ਆਦਿਕ ਸਭ ਕੁਝ, ਕੁਝ ਵੀ ਦਿਸਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਤਦਾ ਸਮਭਵਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸਹਸ੍ਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸਹਸ੍ਤ੍ਰਪਾਤ੍
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਪੈਰ ਸਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਨਾਰਾਯਣਾਖ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸੁष੍ਵਾਪ ਸਲਿਲੇ ਤਦਾ
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਨਾਰਾਇਣ ਵੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪਿਣਂ ਦੇਵਂ ਜਗਤਃ ਪ੍ਰਭਵਾਪ੍ਯਯਮ੍
ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਆਰੰਭ ਤੇ ਅੰਤ ਹੈ।
ਅਯਨਂ ਤਸ੍ਯ ਤਾ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ ਤੇਨ ਨਾਰਾਯਣਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਥਾਵਾਂ ਉਸਦੇ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਦੇ ਸਥਾਨ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਨਾਰਾਇਣ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਰ੍ਵਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਕੁਰੁਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਗਕਾਰਣਾਤ੍
ਰਾਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਨ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨੁਮਾਨਾਤ੍ ਤਦੁਦ੍ਧਾਰਂ ਕਰ੍ਤੁਕਾਮਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਅਨੁਮਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਕਰਮ ਕੀਤਾ।
ਅਧृष੍ਯਂ ਮਨਸਾਪ੍ਯਨ੍ਯੈਰ੍ਵਾਙ੍ਮਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਂਜ੍ਞਿਤਮ੍
ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਫੜਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਉਹ ਬੋਲ ਰੂਪ 'ਬ੍ਰਹਮਾ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਂष੍ਟ੍ਰਯਾਭ੍ਯੁਜ੍ਜਹਾਰੈਨਾਮਾਤ੍ਮਾਧਾਰੋ ਧਰਾਧਰਃ
ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਦੰਦ ਨਾਲ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥਾਮਣ ਵਾਲਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪ ਹੀ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਅਸ੍ਤੁਵਞ੍ਜਨਲੋਕਸ੍ਥਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਯੋ ਹਰਿਮ੍
ਹਵਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸਿੱਧ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਹਰੀ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਪੁਰੁषਾਯ ਪੁਰਾਣਾਯ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਾਯ ਜਯਾਯ ਚ
ਉਸ ਪੁਰਖ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਨਮੋ ਹਿਰਣ੍ਯਗਰ੍ਭਾਯ ਵੇਧਸੇ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨੇ
ਹਿਰਣਯਗਰਭ, ਸਿਰਜਣਹਾਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਨਾਰਾਯਣਾਯ ਦੇਵਾਯ ਦੇਵਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਰਿਣੇ
ਨਾਰਾਇਣ, ਦੇਵਤਾ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਤ੍ਮਭੂਤਾਯ ਕੂਟਸ੍ਥਾਯ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਨਮੋ ਬੁਦ੍ਧਾਯ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਯ ਨਮਸ੍ਤੇ ਜ੍ਞਾਨਰੂਪਿਣੇ
ਜਾਗਣ ਵਾਲੇ, ਪਵਿੱਤਰ, ਤੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਅਨਨ੍ਤਾਯਾਪ੍ਰਮੇਯਾਯ ਕਾਰ੍ਯਾਯ ਕਰਣਾਯ ਚ
ਅਨੰਤ, ਅਣਮਾਪ, ਕਾਰਨ ਤੇ ਸਾਧਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਨਮੋ ਮੂਲਪ੍ਰਕृਤਯੇ ਮਾਯਾਰੂਪਾਯ ਤੇ ਨਮਃ
ਮੂਲ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ, ਤੇ ਮਾਇਆ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਨਮੋ ਯੋਗਾਧਿਗਮ੍ਯਾਯ ਨਮਃ ਸਕਰ੍षਣਾਯ ਤੇ
ਜੋ ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਕਰਸ਼ਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਨਮਃ ਸਿਦ੍ਧਾਯ ਪੂਜ੍ਯਾਯ ਗੁਣਤ੍ਰਯਵਿਭਾਵਿਨੇ
ਸਿੱਧ, ਪੂਜਣਯੋਗ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਨਮੋ ऽਮੂਰ੍ਤਾਯ ਮੂਰ੍ਤਾਯ ਮਾਧਵਾਯ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਨਿਰਾਕਾਰ ਤੇ ਸਾਕਾਰ, ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਪਾਲਯੈਤਜ੍ਜਗਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਰਾਤਾ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਿ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਬਚਾ, ਤੂੰ ਹੀ ਰਾਖਾ, ਆਸਰਾ ਤੇ ਮੰਜ਼ਿਲ ਹੈਂ।
ਪ੍ਰਸਾਦਮਕਰੋਤ੍ ਤੇषਾਂ ਵਰਾਹਵਪੁਰੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਵਰਾਹ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਕਿਰਪਾ ਕੀਤੀ।
ਮੁਮੋਚ ਰੂਪਂ ਮਨਸਾ ਧਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਿਜਾਪਤਿਃ
ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਮਨ ਵਿਚ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਰੂਪ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਤਤਤ੍ਵਾਚ੍ਚ ਦੇਹਸ੍ਯ ਨ ਮਹੀ ਯਾਤਿ ਸਂਪ੍ਲਵਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਦੇਹ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ ਡੁੱਬੀ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਾਕ੍ਸਰ੍ਗਦਗ੍ਧਾਨਖਿਲਾਂਸ੍ਤਤਃ ਸਰ੍ਗੇ ऽਦਧਨ੍ਮਨਃ
ਪਿਛਲੇ ਸੰਹਾਰ ਵਿਚ ਸਭ ਕੁਝ ਸੜ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਲ ਮਨ ਲਾਇਆ।
ਅਬੁਦ੍ਧਿਪੂਰ੍ਵਕਃ ਸਰ੍ਗਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤਸ੍ਤਮੋਮਯਃ
ਬਿਨਾ ਬੁੱਧੀ ਦੇ, ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਇਕ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ।
ਅਵਿਦ੍ਯਾ ਪਞ੍ਚਪਰ੍ਵੈषਾ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਹ ਅਗਿਆਨ, ਪੰਜ ਪੜਾਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ।
ਸਂਵृਤਸ੍ਤਮਸਾ ਚੈਵ ਬੀਜਕਮ੍ਭੁਵਨਾਵृਤਃ
ਉਹ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਬੀਜ ਸੰਸਾਰ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਗਿਆ।
ਮੁਕ੍ਯਾ ਨਗਾ ਇਤਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਮੁਖ੍ਯਸਰ੍ਗਸ੍ਤੁ ਸ ਸ੍ਮृਤਃ
ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੁੱਖ ਰੁੱਖ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਹ ਮੁੱਖ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਭਿਧ੍ਯਾਯਤਃ ਸਰ੍ਗਸ੍ਤਿਰ੍ਯਕ੍ਸ੍ਤ੍ਰੋਤੋ ऽਭ੍ਯਵਰ੍ਤਤ
ਉਸ ਦੀ ਚਿੰਤਨ ਤੋਂ, ਪਾਸੇ ਵਹਿਣ ਵਾਲੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ।