ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਨਨ੍ਦੀ ਭਗਵਾਨੀਸ਼ ਏषਃ
ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਜੋ ਸਰਵੋਚ ਆਨੰਦ ਦਾ ਭੋਗੀ ਹੈ।
ਤੇषਾਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਃ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀ ਨੇਤਰੇषਾਮ੍
ਸਿਰਫ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸਦੀਵੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੈ, ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ।
ਸਰ੍ਵਵ੍ਯਾਪੀ ਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਨ ਤਸ੍ਮਾਦਨ੍ਯਦਿष੍ਯਤੇ
ਪ੍ਰਭੂ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੈ; ਉਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।
ਗੋਪਨੀਯਂ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਯੋਗਿਨਾਮਪਿ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਰਾਜ਼ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਇਹ ਪਾਉਣਾ ਔਖਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਯਞ੍ਜ੍ਯੋਤਿਃ ਪਰਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਪਰੇ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉੱਚ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵਸਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪ ਹੀ ਚਮਕਦਾ, ਸਰਵੋਚ ਸਤ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਗੁਣਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਤਦ੍ ਵੈ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸੂਰਯਃ
ਉਹ ਗੁਣ ਰਹਿਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਗਿਆਨ ਹੈ; ਗਿਆਨੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਤ੍ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਯਤ੍ਤਲ੍ਲਿਙ੍ਗਮਿਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ
ਉਹ ਸਰਵੋਚ ਬ੍ਰਹਮ, ਜਿਸ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ, ਗਿਆਨੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਹੀ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ।
ਨਹਿ ਤਦ੍ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਜ੍ਞਾਨਂ ਯਤਸ੍ਤਜ੍ਜ੍ਞਾਯਤੇ ਪਰਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਕੋਈ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਅਜ੍ਞਾਨਮਿਤਰਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਮਾਯਾਮਯਂ ਜਗਤ੍
ਬਾਕੀ ਸਭ ਅਗਿਆਨ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਮਾਇਆ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਮਮਾਤ੍ਮਾਸੌ ਤਦੇਵੇਮਿਤਿ ਪ੍ਰਾਹੁਰ੍ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਃ
ਗਿਆਨੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, 'ਉਹ ਹੀ ਮੇਰਾ ਆਤਮ ਹੈ।'
ਆਸ਼੍ਰਿਤਾਃ ਪਰਮਾਂ ਨਿष੍ਠਾਂ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵੈਕਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਇਕ ਅਟੱਲ ਸਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਰਵੋਚ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਾਂ ਸਂਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾਸ੍ਤੇ ਤਦਾਤ੍ਮਕਾਃ
ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਵੇਖਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਮੇਰੇ ਹੀ ਸਰੂਪ ਹਨ।
ਨਿਤ੍ਯਾਨਨ੍ਦਂ ਨਿਰ੍ਵਿਕਲ੍ਪਂ ਸਤ੍ਯਰੂਪਮਿਤਿ ਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਉਹ ਅਵਸਥਾ ਸਦੀਵੀ ਆਨੰਦ, ਭੇਦ ਰਹਿਤ ਤੇ ਸੱਚ ਦੀ ਸਰੂਪ ਹੈ।
ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਃ ਪਰੇ ऽਵ੍ਯਕ੍ਤੇ ਪਰਸ੍ਯ ਤੁ
ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਾਂਤ, ਸਰਵੋਚ ਅਪ੍ਰਗਟ ਵਿੱਚ।
ਨਿਰ੍ਵਾਣਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਚੈਕ੍ਯਂ ਕੈਵਲ੍ਯਂ ਕਵਯੋ ਵਿਦੁਃ
ਜੋ ਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਰਵਾਣ, ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਇਕ ਹੋ ਜਾਣਾ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਨਹਾਈ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਹੀ ਸਮਝਦੇ ਹਨ।
ਸ ਈਸ਼੍ਵਰੋ ਮਹਾਦੇਵਸ੍ਤਂ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਂਦੇਵ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਨ੍ਨਿਤ੍ਯਭਾਸਮਚਲਂ ਸਦ੍ਵਿਭਾਤਿ
ਉਹ ਜੋ ਸਦਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਅਡੋਲ ਹੈ, ਉਹ ਹੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਮਚਲਂ ਯਤ੍ ਸ ਈਸ਼ਃ
ਉਹ ਅਡੋਲ ਸਤ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ।
ਧਾਯਾਯਨ੍ਤਿ ਵੇਦਾਰ੍ਥਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤਾਰ੍ਥਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਅਰਥ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਲਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਧਿਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਭਾਤਿ ਦੇਵਃ ਸ਼ਿਵ ਏਵ ਕੇਵਲਃ
ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਯੁਞ੍ਜੀਤ ਯੋਗਂ ਪ੍ਰਯਤੋ ਹ੍ਯਜਸ੍ਰਮ੍
ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਯੋਗ ਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਤੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯੇਨਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਾਨੁਮਨ੍ਤਮਿਵੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਆਪਣਾ ਆਪ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਂ ਜਾਯਤੇ ਜ੍ਞਾਨਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਨਿਰ੍ਵਾਣਸਿਦ੍ਧਿਦਮ੍
ਸ਼ਾਂਤ ਗਿਆਨ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਿੱਧਾ ਨਿਰਵਾਣ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯੋਗਜ੍ਞਾਨਾਭਿਯੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸੀਦਤਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜੋ ਯੋਗ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਮਹਾਂਪ੍ਰਭੂ ਕਿਰਪਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯੇ ਯੁਞ੍ਜਨ੍ਤੀਹ ਮਦ੍ਯੋਗਂ ਤੇ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਜੋ ਇੱਥੇ ਮੇਰਾ ਯੋਗ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਹਾਂਪ੍ਰਭੂ ਸਮਝੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਪਰਸ੍ਤੁ ਮਹਾਯੋਗਃ ਸਰ੍ਵਯੋਗੋਤ੍ਤਮੋਤ੍ਤਮਃ
ਪਰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਂਯੋਗ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਯੋਗਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ।
ਅਭਾਵਯੋਗਃ ਸ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਯੇਨਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਉਹ 'ਅਭਾਵ ਯੋਗ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਆਪ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਮਯੈਕ੍ਯਂ ਸ ਮਹਾਯੋਗੋ ਭਾषਿਤਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਹ ਮਹਾਂਯੋਗ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇਕ ਹੋਣ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਯੋਗਸ੍ਯ ਕਲਾਂ ਨਾਰ੍ਹਨ੍ਤਿ षੋਡਸ਼ੀਮ੍
ਇਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਬ੍ਰਹਮ ਯੋਗ ਦੇ ਸੋਲ੍ਹਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਤੱਕ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਯੋਗਾਨਾਂ ਸ ਯੋਗਃ ਪਰਮੋ ਮਤਃ
ਸਾਰੇ ਯੋਗਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਉਹ ਯੋਗ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।