ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਦਿਵਿ ਸ੍ਥਿਤਂ ਨਿਤ੍ਯਮਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਭਾਤਿ ਕੇਵਲਮ੍
ਉਸ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਅਪ੍ਰਗਟ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਇਕੱਲਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਏਕਯਾ ਮਮ ਸਾਯੁਜ੍ਯਮਨਾਦਿਨਿਧਨਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਸਿਰਫ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਅਨਾਦਿ, ਅੰਤ ਰਹਿਤ, ਸਦਾ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਦਰਜੇ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨਾਦਿਮਧ੍ਯਂ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਂ ਯੁਜ੍ਯਤੇ ऽਵਿਦ੍ਯਯਾ ਕਿਲ
ਜੋ ਅਨਾਦਿ ਤੇ ਅਮੱਧ ਹੈ, ਉਹ ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਦਕ੍ਸ਼ਰਂ ਪਰਂ ਜ੍ਯੋਤਿਸ੍ਤਦ੍ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਉਹ ਅਟੱਲ, ਉੱਚਾ ਚਾਨਣ ਹੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਥਾਂ ਹੈ।
ਤਦੇਵ ਚ ਜਗਤ੍ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਤਦ੍ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਉਹੀ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਨਨ੍ਦਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਵਿਭੇਤਿ ਨ ਕੁਤਸ਼੍ਚਨ
ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਆਨੰਦ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਗਿਆਨੀ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਰਦਾ।
ਨਿਤ੍ਯਾਨਨ੍ਦੀ ਭਵਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭੂਤਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕ ਰੂਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਾਨਨ੍ਦੀ ਭਵਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭੂਤਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕ ਰੂਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਨ ਨਿਵਰ੍ਤੇਤ ਭੂਯਃ
ਜਿੱਥੇ ਜਾ ਕੇ ਕੋਈ ਮੁੜ ਕੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਵਿਭ੍ਰਾਜਮਾਨਂ ਵਿਮਲਂ ਵ੍ਯੋਮ ਧਾਮ
ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਰਗਾ ਥਾਂ—
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਨਨ੍ਦੀ ਭਗਵਾਨੀਸ਼ ਏषਃ
ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਜੋ ਸਰਵੋਚ ਆਨੰਦ ਦਾ ਭੋਗੀ ਹੈ।
ਤੇषਾਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਃ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀ ਨੇਤਰੇषਾਮ੍
ਸਿਰਫ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸਦੀਵੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੈ, ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ।
ਸਰ੍ਵਵ੍ਯਾਪੀ ਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਨ ਤਸ੍ਮਾਦਨ੍ਯਦਿष੍ਯਤੇ
ਪ੍ਰਭੂ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੈ; ਉਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।
ਗੋਪਨੀਯਂ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਯੋਗਿਨਾਮਪਿ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਰਾਜ਼ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਇਹ ਪਾਉਣਾ ਔਖਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਯਞ੍ਜ੍ਯੋਤਿਃ ਪਰਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਪਰੇ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉੱਚ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵਸਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪ ਹੀ ਚਮਕਦਾ, ਸਰਵੋਚ ਸਤ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਗੁਣਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਤਦ੍ ਵੈ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸੂਰਯਃ
ਉਹ ਗੁਣ ਰਹਿਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਗਿਆਨ ਹੈ; ਗਿਆਨੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਤ੍ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਯਤ੍ਤਲ੍ਲਿਙ੍ਗਮਿਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ
ਉਹ ਸਰਵੋਚ ਬ੍ਰਹਮ, ਜਿਸ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ, ਗਿਆਨੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਹੀ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ।
ਨਹਿ ਤਦ੍ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਜ੍ਞਾਨਂ ਯਤਸ੍ਤਜ੍ਜ੍ਞਾਯਤੇ ਪਰਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਕੋਈ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਅਜ੍ਞਾਨਮਿਤਰਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਮਾਯਾਮਯਂ ਜਗਤ੍
ਬਾਕੀ ਸਭ ਅਗਿਆਨ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਮਾਇਆ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਮਮਾਤ੍ਮਾਸੌ ਤਦੇਵੇਮਿਤਿ ਪ੍ਰਾਹੁਰ੍ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਃ
ਗਿਆਨੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, 'ਉਹ ਹੀ ਮੇਰਾ ਆਤਮ ਹੈ।'
ਆਸ਼੍ਰਿਤਾਃ ਪਰਮਾਂ ਨਿष੍ਠਾਂ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵੈਕਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਇਕ ਅਟੱਲ ਸਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਰਵੋਚ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਾਂ ਸਂਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾਸ੍ਤੇ ਤਦਾਤ੍ਮਕਾਃ
ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਵੇਖਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਮੇਰੇ ਹੀ ਸਰੂਪ ਹਨ।
ਨਿਤ੍ਯਾਨਨ੍ਦਂ ਨਿਰ੍ਵਿਕਲ੍ਪਂ ਸਤ੍ਯਰੂਪਮਿਤਿ ਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਉਹ ਅਵਸਥਾ ਸਦੀਵੀ ਆਨੰਦ, ਭੇਦ ਰਹਿਤ ਤੇ ਸੱਚ ਦੀ ਸਰੂਪ ਹੈ।
ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਃ ਪਰੇ ऽਵ੍ਯਕ੍ਤੇ ਪਰਸ੍ਯ ਤੁ
ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਾਂਤ, ਸਰਵੋਚ ਅਪ੍ਰਗਟ ਵਿੱਚ।
ਨਿਰ੍ਵਾਣਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਚੈਕ੍ਯਂ ਕੈਵਲ੍ਯਂ ਕਵਯੋ ਵਿਦੁਃ
ਜੋ ਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਰਵਾਣ, ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਇਕ ਹੋ ਜਾਣਾ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਨਹਾਈ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਹੀ ਸਮਝਦੇ ਹਨ।
ਸ ਈਸ਼੍ਵਰੋ ਮਹਾਦੇਵਸ੍ਤਂ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਂਦੇਵ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਨ੍ਨਿਤ੍ਯਭਾਸਮਚਲਂ ਸਦ੍ਵਿਭਾਤਿ
ਉਹ ਜੋ ਸਦਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਅਡੋਲ ਹੈ, ਉਹ ਹੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਮਚਲਂ ਯਤ੍ ਸ ਈਸ਼ਃ
ਉਹ ਅਡੋਲ ਸਤ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ।
ਧਾਯਾਯਨ੍ਤਿ ਵੇਦਾਰ੍ਥਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤਾਰ੍ਥਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਅਰਥ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਲਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਧਿਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਭਾਤਿ ਦੇਵਃ ਸ਼ਿਵ ਏਵ ਕੇਵਲਃ
ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।