ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤਂ ਸ੍ਵੇ ਹृਦਯੇ ਸਨ੍ਨਿਵਿष੍ਟਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਸ ਕੇ ਨੱਚ ਰਹੇ ਹਨ।
ਯੋਗਾਤ੍ਮਾਨਂ ਚਿਤ੍ਪਤਿਂ ਦਿਵ੍ਯਨृਤ੍ਯਮ੍
ਯੋਗੀ ਆਤਮਾ, ਚਿੱਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਦਿਵਿਆ ਨਾਚ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਨਨ੍ਦਮਨੁਭੂਯਾਨੁਭੂਯ
ਉਹ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਯਂਪ੍ਰਭਂ ਭਵਤੋ ਯਤ੍ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮ੍
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਚਮਕ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੈ।
ਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਤ੍ਵਾਂ ਯਤਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨਿष੍ਠਾਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਯਤੀ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਤੇषਾਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਃ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀ ਨੇਤਰੇषਾਮ੍
ਸਦਾ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਕੇਵਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ।
ਸ੍ਵਯਂ ਜ੍ਯੋਤਿਰਚਲੋ ਨਿਤ੍ਯਮੁਕ੍ਤਃ
ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ, ਅਡੋਲ ਹੈਂ, ਸਦਾ ਮੁਕਤ ਹੈਂ।
ਨਮਾਮਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਸਂਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਃ
ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋਏ ਹਾਂ।
ਧਾਤਾਰਮਾਦਿਤ੍ਯਮਨੇਕਰੂਪਮ੍
ਤੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸੂਰਜ, ਤੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਸਨਾਤਨਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮੋ ऽਸਿ
ਤੂੰ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮਨੁੱਖ ਹੈਂ।
ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੋ ऽਸਿ
ਤੂੰ ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈਂ।
ਖਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਨਿਰ੍ਗੁਣਂ ਚ
ਅਕਾਸ਼, ਬ੍ਰਹਮ, ਖਾਲੀਪਣ, ਮੂਲ ਸਰੂਪ ਤੇ ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ—
ਤਦਨ੍ਤਰਾ ਯਤ੍ਪ੍ਰਤਿਭਾਤਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਜੋ ਕੁਝ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਸਤ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸੀਦ ਭੂਤਾਧਿਪਤੇ ਮਹੇਸ਼
ਹੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਹੇ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ।
ਪ੍ਰਸਾਦਯਾਮੋ ਵਯਮੇਕਮੀਸ਼ਮ੍
ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਨਮੋ ऽਗ੍ਨਯੇ ਦੇਵ ਨਮਃ ਸ਼ਿਵਾਯ
ਹੇ ਅਗਨਿ ਦੇਵ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਹੇ ਸ਼ਿਵ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸਂਹृਤ੍ਯ ਪਰਮਂ ਰੂਪਂ ਪ੍ਰਕृਤਿਸ੍ਥੋ ऽਭਵਦ੍ ਭਵਃ
ਉੱਚਾ ਸਰੂਪ ਵਾਪਸ ਲੈ ਕੇ, ਭਵ ਮੂਲ ਸਰੂਪ ਵਿਚ ਟਿਕ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਾਰਾਯਣਂ ਦੇਵਂ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਨਾਰਾਇਣ ਦੇਵ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੇ ਪਰਮਂ ਰੂਪਂ ਨਿਰ੍ਵृਤਾਃ ਸ੍ਮ ਸਨਾਤਨ
ਤੇਰਾ ਉੱਚਾ ਸਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਅਸੀਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ।
ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਜਾਯਤੇ ਭਕ੍ਤਿਸ੍ਤ੍ਵਯ੍ਯੇਵਾਵ੍ਯਭਿਚਾਰਿਣੀ
ਸਾਡੀ ਭਕਤੀ ਸਿਰਫ ਤੇਰੇ ਵੱਲ ਹੀ, ਅਟੱਲ ਹੋ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਭੂਯੋ ऽਪਿ ਤਵ ਯਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਯਾਥਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ
ਤੇਰਾ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਅਸਲ ਸਰੂਪ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪ੍ਰਭੂ—
ਪ੍ਰਾਹਃ ਗਮ੍ਭੀਰਯਾ ਵਾਚਾ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਚ ਮਾਧਵਮ੍
ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਗੰਭੀਰ ਬੋਲ ਬੋਲੇ।
ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮੀਸ਼ਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਯਤ੍ਤਦ੍ਵੇਦਵਿਦੋ ਵਿਦੁਃ
ਮੈਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੇਦ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਸਮਝਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਲੋਕੈਕਸਂਹਰ੍ਤਾ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਾਹਂ ਸਨਾਤਨਃ
ਮੈਂ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਸਭ ਦਾ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਆਤਮਾ ਹਾਂ।
ਮਧ੍ਯੇ ਚਾਨ੍ਤਃ ਸ੍ਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਨਾਹਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ
ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਚਕਾਰ ਤੇ ਅੰਤ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਹਰ ਥਾਂ ਟਿਕਿਆ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।
ਮਮੈषਾ ਹ੍ਯੁਪਮਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਮਾਯਯਾ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਾ ਮਯਾ
ਇਹ ਮੇਰੀ ਉਪਮਾ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ; ਇਹ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਦਿਖਾਈ ਹੈ।
ਪ੍ਰੇਰਯਾਮਿ ਜਗਤ੍ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਕ੍ਰਿਯਾਸ਼ਾਕ੍ਤਿਰਿਯਂ ਮਮ
ਮੈਂ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਕਰਮ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਮੇਰੀ ਹੈ।
ਸੋ ऽਹਂ ਕਾਲੋ ਜਗਤ੍ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਪ੍ਰੇਰਯਾਮਿ ਕਲਾਤ੍ਮਕਮ੍
ਮੈਂ ਹੀ ਸਮਾਂ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਸਮੇਂ ਵਾਲੀ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਸਂਹਰਾਮ੍ਯੇਕਰੂਪੇਣ ਦ੍ਵਿਧਾਵਸ੍ਥਾ ਮਮੈਵ ਤੁ
ਮੈਂ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ; ਪਰ ਇਹ ਦੋ ਹਾਲਤਾਂ ਵੀ ਮੇਰੀਆਂ ਹੀ ਹਨ।
ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਾਮਿ ਚ ਸਰ੍ਗਾਦੌ ਪ੍ਰਧਾਨਪੁਰੁषਾਵੁਭੌ
ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਪ੍ਰਧਾਨ ਤੇ ਪੁਰਖ ਦੋਨੋਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।