ਯੋਗਿਨਾਂ ਹृਦਿ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਂ ਯੋਗਮਾਯਾਸਮਾਵृਤਮ੍
ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ, ਜੋ ਯੋਗ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ।
ਈਸ਼੍ਵਰੇਣੈਕਤਾਪਨ੍ਨਮਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਃ
ਬ੍ਰਹਮ ਜਾਣਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਲ ਇਕ ਹੋਇਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਕृਤਾਰ੍ਥਂ ਮੇਨਿਰੇ ਸਨ੍ਤਃ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹਨ, ਉਹ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ।
ਮਹਰ੍षਿਰਤ੍ਰਿਃ ਕਪਿਲੋ ਮਰੀਚਿਃ
ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ — ਅਤ੍ਰੀ, ਕਪਿਲਾ ਅਤੇ ਮਰੀਚੀ —
ਬਦ੍ਧ੍ਵਾਞ੍ਜਲਿਂ ਸ੍ਵੇषੁ ਸ਼ਿਰਃਸੁ ਭੂਯਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਵਾਪਸ ਆਏ।
ਆਨਨ੍ਦਪੂਰ੍ਣਾਯਤਮਾਨਸਾਸ੍ਤੇ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਏ।
ਪ੍ਰਚੇਤਸਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਮਯਂ ਪਵਿਤ੍ਰਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਰੂਪ ਹੈ।
ਕਵਿਂ ਪਰੇਭ੍ਯਃ ਪਰਮਂ ਤਤ੍ਪਰਂ ਚ
ਕਵੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉਪਰਲਾ ਹੈ।
ਸ੍ਤ੍ਵਾਮੇਵ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਵਦਨ੍ਤਿ ਸਨ੍ਤਃ
ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ।
ਯਥਾਵਿਧਾਨਂ ਸਕਲਂ ਸਸਰ੍ਜ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਰਚੀਆਂ।
ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤਂ ਸ੍ਵੇ ਹृਦਯੇ ਸਨ੍ਨਿਵਿष੍ਟਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਸ ਕੇ ਨੱਚ ਰਹੇ ਹਨ।
ਯੋਗਾਤ੍ਮਾਨਂ ਚਿਤ੍ਪਤਿਂ ਦਿਵ੍ਯਨृਤ੍ਯਮ੍
ਯੋਗੀ ਆਤਮਾ, ਚਿੱਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਦਿਵਿਆ ਨਾਚ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਨਨ੍ਦਮਨੁਭੂਯਾਨੁਭੂਯ
ਉਹ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਯਂਪ੍ਰਭਂ ਭਵਤੋ ਯਤ੍ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮ੍
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਚਮਕ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੈ।
ਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਤ੍ਵਾਂ ਯਤਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨਿष੍ਠਾਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਯਤੀ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਤੇषਾਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਃ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀ ਨੇਤਰੇषਾਮ੍
ਸਦਾ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਕੇਵਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ।
ਸ੍ਵਯਂ ਜ੍ਯੋਤਿਰਚਲੋ ਨਿਤ੍ਯਮੁਕ੍ਤਃ
ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ, ਅਡੋਲ ਹੈਂ, ਸਦਾ ਮੁਕਤ ਹੈਂ।
ਨਮਾਮਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਸਂਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਃ
ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋਏ ਹਾਂ।
ਧਾਤਾਰਮਾਦਿਤ੍ਯਮਨੇਕਰੂਪਮ੍
ਤੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸੂਰਜ, ਤੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਸਨਾਤਨਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮੋ ऽਸਿ
ਤੂੰ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮਨੁੱਖ ਹੈਂ।
ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੋ ऽਸਿ
ਤੂੰ ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈਂ।
ਖਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਨਿਰ੍ਗੁਣਂ ਚ
ਅਕਾਸ਼, ਬ੍ਰਹਮ, ਖਾਲੀਪਣ, ਮੂਲ ਸਰੂਪ ਤੇ ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ—
ਤਦਨ੍ਤਰਾ ਯਤ੍ਪ੍ਰਤਿਭਾਤਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਜੋ ਕੁਝ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਸਤ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸੀਦ ਭੂਤਾਧਿਪਤੇ ਮਹੇਸ਼
ਹੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਹੇ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ।
ਪ੍ਰਸਾਦਯਾਮੋ ਵਯਮੇਕਮੀਸ਼ਮ੍
ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਨਮੋ ऽਗ੍ਨਯੇ ਦੇਵ ਨਮਃ ਸ਼ਿਵਾਯ
ਹੇ ਅਗਨਿ ਦੇਵ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਹੇ ਸ਼ਿਵ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸਂਹृਤ੍ਯ ਪਰਮਂ ਰੂਪਂ ਪ੍ਰਕृਤਿਸ੍ਥੋ ऽਭਵਦ੍ ਭਵਃ
ਉੱਚਾ ਸਰੂਪ ਵਾਪਸ ਲੈ ਕੇ, ਭਵ ਮੂਲ ਸਰੂਪ ਵਿਚ ਟਿਕ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਾਰਾਯਣਂ ਦੇਵਂ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਨਾਰਾਇਣ ਦੇਵ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੇ ਪਰਮਂ ਰੂਪਂ ਨਿਰ੍ਵृਤਾਃ ਸ੍ਮ ਸਨਾਤਨ
ਤੇਰਾ ਉੱਚਾ ਸਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਅਸੀਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ।
ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਜਾਯਤੇ ਭਕ੍ਤਿਸ੍ਤ੍ਵਯ੍ਯੇਵਾਵ੍ਯਭਿਚਾਰਿਣੀ
ਸਾਡੀ ਭਕਤੀ ਸਿਰਫ ਤੇਰੇ ਵੱਲ ਹੀ, ਅਟੱਲ ਹੋ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।