ਸ ਜੀਵਃ ਸੋ ऽਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮੇਤਿ ਗੀਯਤੇ ਤਤ੍ਤ੍ਵਚਿਨ੍ਤਕੈਃ
ਇਹੀ ਜੀਵ ਹੈ, ਇਹੀ ਅੰਦਰ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਜੋ ਤੱਤ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸ ਵਿਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ਮਕਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਨਃ ਸ੍ਯਾਦੁਪਕਾਰਕਮ੍
ਇਹ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਮਨ ਸਹਾਇਕ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਚਾਵਿਵੇਕਃ ਪ੍ਰਕृਤੌ ਸਙ੍ਗਾਤ੍ ਕਾਲੇਨ ਸੋ ऽਭਵਤ੍
ਅਵਿਵੇਕ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਕਰਕੇ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ।
ਸਰ੍ਵੇ ਕਾਲਸ੍ਯ ਵਸ਼ਗਾ ਨ ਕਾਲਃ ਕਸ੍ਯਚਿਦ੍ ਵਸ਼ੇ
ਸਭ ਸਮੇਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਹਨ; ਸਮਾਂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਵਸ਼ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਤੇ ਭਗਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਣਃ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਣ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪੁਰਖ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਨਸਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਹਙ੍ਕਾਰਮਹਙ੍ਕਾਰਾਨ੍ਮਹਾਨ੍ ਪਰਃ
ਮਨ ਤੋਂ ਅਹੰਕਾਰ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਉਪਰ ਮਹਾਨ ਤੱਤ ਹੈ।
ਪੁਰੁषਾਦ੍ ਭਗਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਣਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਜਗਤ੍
ਪੁਰਖ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਾਣ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਤੋਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਹੈ।
ਨਾਸ੍ਤਿ ਮਤ੍ਤਃ ਪਰਂ ਭੂਤਂ ਮਾਂ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਕੋਈ ਜੀਵ ਨਹੀਂ; ਮੈਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ऋਤੇ ਮਾਮੇਕਮਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਵ੍ਯੋਮਰੂਪਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਜੋ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ, ਅਕਾਸ਼ ਵਰਗਾ ਤੇ ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਮਾਯੀ ਮਾਯਾਮਯੋ ਦੇਵਃ ਕਾਲੇਨ ਸਹ ਸਙ੍ਗਤਃ
ਮਾਇਆ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਾਇਆ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਨਿਯੋਜਯਤ੍ਯਨਨ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਹ੍ਯੇਤਦ੍ ਵੇਦਾਨੁਸ਼ਾਸਨਮ੍
ਅਨੰਤ ਆਤਮਾ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਯੇਨੇਦਂ ਸਂਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਚਲਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਕ੍ਯੋ ਹਿ ਪੁਰੁषੈਰ੍ਜ੍ਞਾਤੁਮृਤੇ ਭਕ੍ਤਿਮਨੁਤ੍ਤਮਾਮ੍
ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਉੱਚੀ ਭਕਤੀ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਮਾਂ ਸਰ੍ਵਸਾਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਲੋਕੋ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਗਵਾਹ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।
ਸੋ ऽਹਨ੍ਧਾਤਾ ਵਿਧਾਤਾ ਚ ਕਾਲੋ ऽਗ੍ਨਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਤੋਮੁਖਃ
ਉਹ ਆਪ, ਰਚਨਹਾਰ, ਨਿਯਮਕ, ਸਮਾਂ, ਅੱਗ ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਵਿਆਪਕ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚ ਮਨਵਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਪ੍ਰਥਿਤੌਜਸਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਮਨੂ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ—
ਯਜਨ੍ਤਿ ਵਿਵਿਧੈਰਗ੍ਨਿਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਵੈਦਿਕੈਰ੍ਮਖੈਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵੇਦਕ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤਿ ਯੋਗਿਨੋ ਦੇਵਂ ਭੂਤਾਧਿਪਤਿਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਯੋਗੀ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਦੇਵਤਨੁਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਸਂਸ੍ਥਿਤਃ
ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਰੀਰ ਬਣ ਕੇ, ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ।
ਤੇषਾਂ ਸਨ੍ਨਿਹਿਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਯੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਾਮੁਪਾਸਤੇ
ਜੋ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਤੇषਾਂ ਦਦਾਮਿ ਤਤ੍ ਸ੍ਥਾਨਮਾਨਨ੍ਦਂ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਉਹ ਥਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ—ਆਨੰਦ, ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ।
ਭਕ੍ਤਿਮਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਨ੍ਤੇ ਕਾਲੇਨ ਮਯਿ ਸਂਗਤਾਃ
ਜੋ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਜੁੜੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਆਦਾਵੇਤਤ੍ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤਂ ਨ ਮੇ ਭਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ
ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਇਹ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ: ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਯੋ ਹਿ ਤਂ ਪੂਜਯੇਦ੍ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ ਪੂਜਯਤਿ ਮਾਂ ਸਦਾ
ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਮੇ ਦਦਾਤਿ ਨਿਯਤਃ ਸ ਮੇ ਭਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਿਯੋ ਮਤਃ
ਜੋ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪਿਆਰਾ ਭਗਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਧਾਯ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ ਵੇਦਾਨਸ਼ੇषਾਨਾਤ੍ਮਨਿਃ ਸृਤਾਨ੍
ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਸਥਾਪਤ ਕਰਕੇ ਤੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਧਾਰ੍ਮਿਕਾਣਾਂ ਚ ਗੋਪ੍ਤਾਹਂ ਨਿਹਨ੍ਤਾ ਵੇਦਵਿਦ੍ਵਿषਾਮ੍
ਮੈਂ ਧਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਜੋ ਵੇਦ ਨੂੰ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸਂਸਾਰਹੇਤੁਰੇਵਾਹਂ ਸਰ੍ਵਸਂਸਾਰਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਮੈਂ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਹੋਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹਾਂ, ਪਰ ਆਪ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਬਿਲਕੁਲ ਅਲੱਗ ਹਾਂ।
ਮਾਯਾਵੀ ਮਾਮੀਕਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਮਾਯਾ ਲੋਕਵਿਮੋਹਿਨੀ
ਮੈਂ ਮਾਇਆ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹਾਂ; ਮੇਰੀ ਵਿਲੱਖਣ ਸ਼ਕਤੀ ਮਾਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਨਾਸ਼ਯਾਮਿ ਤਯਾ ਮਾਯਾਂ ਯੋਗਿਨਾਂ ਹृਦਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ
ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਮਾਇਆ ਰਾਹੀਂ ਭਟਕਾਵਾ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।