ਕੂਰ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍

ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਹृष੍ਟਮਨਸੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਨਾਲ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰੀ।

ਜਯਾਸ਼ੇषਮੁਨੀਸ਼ਾਨ ਤਪਸਾਭਿਪ੍ਰਪੂਜਿਤ

ਤੁਸੀਂ ਜਿੱਤੋ, ਹੇ ਸਾਰੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤਪस्या ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ।

ਜਯਾਨਨ੍ਤ ਜਗਜ੍ਜਨ੍ਮਤ੍ਰਾਣਸਂਹਾਰਕਾਰਣ

ਤੁਸੀਂ ਜਿੱਤੋ, ਹੇ ਅਨੰਤ, ਜਗਤ ਦੇ ਪੈਦਾ ਕਰਨ, ਰੱਖਣ ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਦਾ ਕਾਰਨ।

ਜਯਾਮ੍ਬਿਕਾਪਤੇ ਦੇਵ ਨਮਸ੍ਤੇ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ

ਤੁਸੀਂ ਜਿੱਤੋ, ਹੇ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ; ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਸਮਾਲਿਙ੍ਗ੍ਯ ਹृषੀਕੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਹ ਗਮ੍ਭੀਰਯਾ ਗਿਰਾ

ਹਰਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਗੰਭੀਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।

ਇਮਂ ਸਮਾਗਤਾ ਦੇਸ਼ਂ ਕਿਂ ਵਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਯਾਚ੍ਯੁਤ

ਇਸ ਥਾਂ ਆ ਕੇ, ਹੇ ਅਚ੍ਯੁਤ, ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੈ?

ਪ੍ਰਾਹ ਦੇਵੋ ਮਹਾਦੇਵਂ ਪ੍ਰਸਾਦਾਭਿਮੁਖਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍

ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਦਇਆਲੂ ਹੋ ਕੇ ਖੜੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।

ਅਭ੍ਯਾਗਤਾ ਮਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਸਮ੍ਯਗ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਃ

ਜੋ ਸੱਚੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ,

ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਮਮ ਤਜ੍ਜ੍ਞਾਨਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਕ੍ਤੁਮਿਹਾਰ੍ਹਸਿ

ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਗਿਆਨ ਬਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਨਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਯ

ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਹੀ ਰੂਹ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਦਿਖਾ।

ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ ਯੋਗਸਿਦ੍ਧਿਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵृषਭਧ੍ਵਜਮ੍

ਯੋਗ ਦੀ ਸਿਧੀ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਵਢੇ ਝੰਡੇ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ,

ਕृਤਾਰ੍ਥਂ ਸ੍ਵਯਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਜ੍ਞਾਤੁਮਰ੍ਹਥ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ

ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੱਚੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਮਮੈਵ ਸਨ੍ਨਿਧਾਵੇष ਯਥਾਵਦ੍ ਵਕ੍ਤੁਮੀਸ਼੍ਵਰਃ

ਇਹ ਮੇਰੇ ਹੀ ਸਾਹਮਣੇ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬੋਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰਪ੍ਰਮੁਖਾਃ ਪृਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛੇ।

ਕਿਮਪ੍ਯਚਿਨ੍ਤ੍ਯਂ ਗਗਨਾਦੀਸ਼੍ਵਰਾਰ੍ਹਂ ਸਮੁਦ੍ਬਭੌ

ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਕੁਝ ਅਜੋਬਾ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ।

ਤੇਜਸਾ ਪੂਰਯਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਭਾਤਿ ਦੇਵੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ

ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇਵਤਾ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।

ਵਿਭ੍ਰਾਜਮਾਨਂ ਵਿਮਲੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਦਦृਸ਼ੁਰਾਸਨੇ

ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ, ਉਸ ਅਸਨ ਤੇ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।

ਅਨਨ੍ਯਤੇਜਸਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਸ਼ਿਵਂ ਦਦृਸ਼ਿਰੇ ਕਿਲ

ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਵਿਲੱਖਣ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਵੇਖਿਆ।

ਤਮਾਸਨਸ੍ਥਂ ਭੂਤਾਨਾਮੀਸ਼ਂ ਦਦृਸ਼ਿਰੇ ਕਿਲ

ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ, ਅਸਨ ਤੇ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।

ਸ ਵਾਸੁਦੇਵਮਾਸੀਨਂ ਤਮੀਸ਼ਂ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਕਿਲ

ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ, ਉਥੇ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।

ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਂ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਯੋਗਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍

ਕੰਵਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੀ ਉੱਤਮ ਰੂਹ-ਯੋਗ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ,

ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਮਾਨਸਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜ੍ਞਾਨਮੀਸ਼੍ਵਰਭਾषਿਤਮ੍

ਸਾਰੇ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਬੋਲਿਆ ਗਿਆ ਗਿਆਨ ਸੁਣਦੇ ਹਨ।

ਯਨ੍ਨ ਦੇਵਾ ਵਿਜਾਨਨ੍ਤਿ ਯਤਨ੍ਤੋ ऽਪਿ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ

ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਤੇ ਦੋਹਾਂ ਜਾਤੀਆਂ ਵਾਲੇ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਕਰਕੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ,

ਨ ਸਂਸਾਰਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਨ੍ਤੇ ਪੂਰ੍ਵੇ ऽਪਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਃ

ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਵੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ,

ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਭਕ੍ਤਿਮਤਾਮਦ੍ਯ ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਾਮ੍

ਮੈਂ ਅੱਜ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਜੋ ਭਗਤੀ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਹੋ, ਉਹ ਦੱਸਾਂਗਾ।

ਅਸ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਤਰਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਚ੍ਚਿਨ੍ਮਾਤ੍ਰਸ੍ਤਮਸਃ ਪਰਃ

ਇੱਕ ਅੰਦਰੂਨੀ, ਸਿੱਧਾ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਚੇਤਨਾ ਹੈ ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪਰੇ ਵਜੂਦ ਰੱਖਦੀ ਹੈ।

ਸ ਕਾਲੋ ऽਗ੍ਨਿਸ੍ਤਦਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਸ ਏਵੇਦਮਿਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ

ਉਹੀ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਉਹੀ ਅੱਗ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੈ; ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਹੀ ਹੈ—ਇਹ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ।

ਸ ਮਾਯੀ ਮਾਯਯਾ ਬਦ੍ਧਃ ਕਰੋਤਿ ਵਿਵਿਧਾਸ੍ਤਨੂਃ

ਉਹ ਮਾਇਆ ਵਾਲਾ, ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਰੀਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਨਾਯਂ ਪृਥ੍ਵੀ ਨ ਸਲਿਲਂ ਨ ਤੇਜਃ ਪਵਨੋ ਨਭਃ

ਉਹ ਨਾ ਧਰਤੀ ਹੈ, ਨਾ ਪਾਣੀ, ਨਾ ਅੱਗ, ਨਾ ਹਵਾ, ਨਾ ਆਕਾਸ਼।