ਪ੍ਰਾਹ ਗਮ੍ਭੀਰਯਾ ਵਾਚਾ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤਪ੍ਯਤੇ ਤਪਃ
ਉਸ ਨੇ ਗੰਭੀਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਇਹ ਤਪस्या ਕਿਸ ਲਈ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ?'
ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਨਾਰਾਯਣਂ ਦੇਵਮਾਗਤਂ ਸਿਦ੍ਧਿਸੂਚਕਮ੍
ਸਿੱਧਾ ਹੀ ਨਾਰਾਇਣ ਪ੍ਰਭੂ ਆ ਗਏ, ਇਹ ਸਫਲਤਾ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਸੀ।
ਭਵਨ੍ਤਮੇਕਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਅਸੀਂ ਕੇਵਲ ਤੁਹਾਡੀ ਹੀ ਸ਼ਰਨ ਲਏ ਹਾਂ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪੁਰਖ।
ਨਾਰਾਯਣਃ ਸ੍ਵਯਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ ਪੁਰਾਣੋ ऽਵ੍ਯਕ੍ਤਪੂਰੁषਃ
ਨਾਰਾਇਣ ਆਪ, ਪੁਰਾਣਾ ਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਪੁਰਖ, ਉਥੇ ਖੜਾ ਸੀ।
ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾਸ੍ਮਾਕਮਖਿਲਂ ਸਂਸ਼ਯਂ ਛੇਤ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਗੱਲ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ; ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰੋ।
ਕਸ਼੍ਚਿਦਾਤ੍ਮਾ ਚ ਕਾ ਮੁਕ੍ਤਿਃ ਸਂਸਾਰਃ ਕਿਂਨਿਮਿਤ੍ਤਕਃ
ਆਤਮਾ ਕੀ ਹੈ? ਮੁਕਤੀ ਕੀ ਹੈ? ਸੰਸਾਰ ਕਿਉਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ?
ਕਿਂ ਤਤ੍ ਪਰਤਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਰ੍ਵਂ ਨੋ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਬ੍ਰਹਮ ਕੀ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ।
ਵਿਹਾਯ ਤਾਪਸਂ ਰੂਪਂ ਸਂਸ੍ਥਿਤਂ ਸ੍ਵੇਨ ਤੇਜਸਾ
ਉਸ ਨੇ ਤਪਸਵੀ ਦਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਚਮਕ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਵਕ੍ਸ਼ਸਂ ਦੇਵਂ ਤਪ੍ਤਜਾਮ੍ਬੂਨਦਪ੍ਰਭਮ੍
ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸੀ, ਪਿਘਲੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਨ ਦृष੍ਟਸ੍ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਨਰਸ੍ਤਸ੍ਯੈਵ ਤੇਜਸਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕਿਆ।
ਪ੍ਰਸਾਦਾਭਿਮੁਖੋ ਰੁਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਨ੍ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਰੁਦ੍ਰ, ਦਇਆਲੂ ਹੋ ਕੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਆਪ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ।
ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਹृष੍ਟਮਨਸੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਨਾਲ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰੀ।
ਜਯਾਸ਼ੇषਮੁਨੀਸ਼ਾਨ ਤਪਸਾਭਿਪ੍ਰਪੂਜਿਤ
ਤੁਸੀਂ ਜਿੱਤੋ, ਹੇ ਸਾਰੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤਪस्या ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ।
ਜਯਾਨਨ੍ਤ ਜਗਜ੍ਜਨ੍ਮਤ੍ਰਾਣਸਂਹਾਰਕਾਰਣ
ਤੁਸੀਂ ਜਿੱਤੋ, ਹੇ ਅਨੰਤ, ਜਗਤ ਦੇ ਪੈਦਾ ਕਰਨ, ਰੱਖਣ ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਦਾ ਕਾਰਨ।
ਜਯਾਮ੍ਬਿਕਾਪਤੇ ਦੇਵ ਨਮਸ੍ਤੇ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ
ਤੁਸੀਂ ਜਿੱਤੋ, ਹੇ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ; ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸਮਾਲਿਙ੍ਗ੍ਯ ਹृषੀਕੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਹ ਗਮ੍ਭੀਰਯਾ ਗਿਰਾ
ਹਰਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਗੰਭੀਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਇਮਂ ਸਮਾਗਤਾ ਦੇਸ਼ਂ ਕਿਂ ਵਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਯਾਚ੍ਯੁਤ
ਇਸ ਥਾਂ ਆ ਕੇ, ਹੇ ਅਚ੍ਯੁਤ, ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੈ?
ਪ੍ਰਾਹ ਦੇਵੋ ਮਹਾਦੇਵਂ ਪ੍ਰਸਾਦਾਭਿਮੁਖਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਦਇਆਲੂ ਹੋ ਕੇ ਖੜੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਅਭ੍ਯਾਗਤਾ ਮਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਸਮ੍ਯਗ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਜੋ ਸੱਚੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ,
ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਮਮ ਤਜ੍ਜ੍ਞਾਨਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਕ੍ਤੁਮਿਹਾਰ੍ਹਸਿ
ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਗਿਆਨ ਬਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਨਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਯ
ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਹੀ ਰੂਹ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਦਿਖਾ।
ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ ਯੋਗਸਿਦ੍ਧਿਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵृषਭਧ੍ਵਜਮ੍
ਯੋਗ ਦੀ ਸਿਧੀ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਵਢੇ ਝੰਡੇ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ,
ਕृਤਾਰ੍ਥਂ ਸ੍ਵਯਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਜ੍ਞਾਤੁਮਰ੍ਹਥ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ
ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੱਚੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਮੈਵ ਸਨ੍ਨਿਧਾਵੇष ਯਥਾਵਦ੍ ਵਕ੍ਤੁਮੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਇਹ ਮੇਰੇ ਹੀ ਸਾਹਮਣੇ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬੋਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰਪ੍ਰਮੁਖਾਃ ਪृਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛੇ।
ਕਿਮਪ੍ਯਚਿਨ੍ਤ੍ਯਂ ਗਗਨਾਦੀਸ਼੍ਵਰਾਰ੍ਹਂ ਸਮੁਦ੍ਬਭੌ
ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਕੁਝ ਅਜੋਬਾ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ।
ਤੇਜਸਾ ਪੂਰਯਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਭਾਤਿ ਦੇਵੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇਵਤਾ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਵਿਭ੍ਰਾਜਮਾਨਂ ਵਿਮਲੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਦਦृਸ਼ੁਰਾਸਨੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ, ਉਸ ਅਸਨ ਤੇ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਅਨਨ੍ਯਤੇਜਸਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਸ਼ਿਵਂ ਦਦृਸ਼ਿਰੇ ਕਿਲ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਵਿਲੱਖਣ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਵੇਖਿਆ।
ਤਮਾਸਨਸ੍ਥਂ ਭੂਤਾਨਾਮੀਸ਼ਂ ਦਦृਸ਼ਿਰੇ ਕਿਲ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ, ਅਸਨ ਤੇ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।