ਚਤੁਰ੍ਦ੍ਵਾਰਮਨੌਪਮ੍ਯਮਗਮ੍ਯਂ ਦੇਵਵਿਦ੍ਵਿषਾਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਚਾਰ ਦਰਵਾਜੇ ਹਨ, ਉਹ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ।
ਨਾਨਾਗੀਤਵਿਧਾਨਜ੍ਞੈਰ੍ਦੇਵਾਨਾਮਪਿ ਦੁਰ੍ਲਭੈਃ
ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੀਤਾਂ ਦੇ ਜਣੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਵੀ ਵਿਰਲੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਭੂਤਚਨ੍ਦ੍ਰਵਦਨੈਰ੍ਨੂਪੁਰਾਰਾਵਸਂਯੁਤੈਃ
ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਚੰਦ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੈ।
ਅਸ਼ੇषਵਿਭਵੋਪੇਤੈਰ੍ਭੂषਿਤੈਸ੍ਤਨੁਮਧ੍ਯਮੈਃ
ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਸੋਹਣੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਪਤਲੇ ਕਮਰ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਸਂਲਾਪਾਲਾਪਕੁਸ਼ਲੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਭੂषੈਤੈਃ
ਉਹ ਗੱਲਬਾਤ ਤੇ ਬੋਲਚਾਲ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਨਾਨਾਵਰ੍ਣਵਿਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗੈਰ੍ਨਾਨਾਭੋਗਰਤਿਪ੍ਰਿਯੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੇ ਹਨ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਖਾਂ ਤੇ ਰਸਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਸਂਖ੍ਯੇਯਗੁਣਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਮਾਗਮ੍ਯਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰਪਿ
ਉਸ ਨਗਰੀ ਵਿਚ ਗਿਣਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਗੁਣ ਹਨ, ਜੋ ਦੇਵਤੇਆਂ ਲਈ ਵੀ ਅਪਹੁੰਚ ਹਨ।
ਤਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯੇ ऽਤਿਤੇਜਸ੍ਕਮੁਚ੍ਚਪ੍ਰਾਕਾਰਤੋਰਣਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬੜੀ ਤੇਜਸਵੀ ਤੇ ਉੱਚੀ ਪ੍ਰਾਕਾਰ ਵਾਲਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਹੈ।
ਸ਼ੇਤੇ ऽਸ਼ੇषਜਗਤ੍ਸੂਤਿਃ ਸ਼ੇषਾਹਿਸ਼ਯਨੇ ਹਰਿਃ
ਹਰੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ੇਸ਼ ਨਾਗ ਦੇ ਪਲੰਗ ਉੱਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਨ੍ਦਾਮृਤਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ਪਰਂ ਤਤ੍ ਤਮਸਃ ਪਰਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਆਨੰਦ ਰੂਪ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਪੀ ਕੇ, ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਕਨ੍ਯਯਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਗृਹੀਤਚਰਣਦ੍ਵਯਃ
ਕਿਰੀਤ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਧੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਫੜੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸਮਾਸ੍ਤੇ ਤਨ੍ਮਨਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ਨਾਰਾਯਣਾਮृਤਮ੍
ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਮਨ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲਾਈ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਸਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੀ ਹੈ।
ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਨਾਮ ਤਤ੍ ਸ੍ਥਾਨਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰਪਿ ਵਨ੍ਦਿਤਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਵੈਕੁੰਠ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਸਿਰ ਨਿਵਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਏਤਾਵਚ੍ਛਕ੍ਯਤੇ ਵਕ੍ਤੁਂ ਨਾਰਾਯਣਪੁਰਂ ਹਿ ਤਤ੍
ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੱਸਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਇਹੀ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਨਗਰ ਹੈ।
ਸ਼ੇਤੇ ਨਾਰਾਯਣਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਮਾਯਯਾ ਮੋਹਯਞ੍ਜਗਤ੍
ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ, ਉਥੇ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਜਗਤ ਨੂੰ ਭੁਲਾਵੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਤਮੇਵਾਭ੍ਯੇਤਿ ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤੇ ਸ ਏਵ ਪਰਮਾ ਗਤਿਃ
ਕਲਿਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸਾਰੇ ਉਸ ਵੱਲ ਹੀ ਮੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੰਜਿਲ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਰ੍ਣਵਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਦ੍ਵੀਪਃ ਪੁष੍ਕਰਸਂਵृਤਃ
ਦੁੱਧ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਟਾਪੂ ਹੈ, ਜੋ ਕਮਲ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਤਾਵਦੇਵ ਚ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਃ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਰਿਮਣ੍ਡਲਃ
ਉਹ ਟਾਪੂ ਚੌੜਾਈ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਗੋਲ ਹੈ।
ਏਕ ਏਵ ਮਹਾਸਾਨੁਃ ਸਂਨਿਵੇਸ਼ਾਦ੍ ਦ੍ਵਿਧਾ ਕृਤਃ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਬਣਤਰ ਕਰਕੇ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਮਹਾਵੀਤਂ ਸ੍ਮृਤਂ ਵਰ੍षਂ ਧਾਤਕੀਖਣ੍ਡਮੇਵ ਚ
ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਮਹਾਵੀਤ ਅਤੇ ਧਾਤਕੀ ਖੰਡ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਦ੍ਵੀਪੇ ਮਹਾਵृਕ੍ਸ਼ੋ ਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧੋ ऽਮਰਪੂਜਿਤਃ
ਉਸ ਟਾਪੂ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਵਟਵ੍ਰਿਖ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਅਮਰ ਲੋਕ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰੈਵ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾਃ ਸ਼ਿਵਨਾਰਾਯਣਾਲਯਃ
ਉਥੇ ਹੀ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਕਿਨ੍ਨਰੈਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ੈਰੀਸ਼੍ਵਰਃ ਕृष੍ਣਪਿਙ੍ਗਲਃ
ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਕਾਲਾ ਤੇ ਪੀਲਾ ਹੈ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਕਿੰਨਰਾਂ ਤੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਨਿਰਾਮਯਾ ਵਿਸ਼ੋਕਾਸ਼੍ਚ ਰਾਗਦ੍ਵੇषਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਰੋਗਾਂ ਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗਾਵ ਤੇ ਵੈਰ ਨਹੀਂ।
ਨ ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਧਰ੍ਮਾਸ਼੍ਚ ਨ ਨਦ੍ਯੋ ਨ ਚ ਪਰ੍ਵਤਾਃ
ਉਥੇ ਨਾ ਕੋਈ ਜਾਤਿ-ਅਸ਼ਰਮ ਦੇ ਕਰਤੱਬ ਹਨ, ਨਾ ਦਰਿਆ ਹਨ, ਨਾ ਪਹਾੜ।
ਸ੍ਵਾਦੂਦਕਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਸਮਨ੍ਤਾਦ੍ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਹੇ ਵਧੀਆ ਦੁਇਜ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਮਿੱਠੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ।
ਕਾਞ੍ਚਨੀ ਦ੍ਵਿਗੁਣਾ ਭੂਮਿਃ ਸਰ੍ਵਾ ਚੈਵ ਸ਼ਿਲੋਪਮਾ
ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਧਰਤੀ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਹੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਸ਼੍ਚਾਪ੍ਰਕਾਸ਼ਸ਼੍ਚ ਲੋਕਾਲੋਕਃ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਵੀ ਹੈ ਤੇ ਨਾ ਚਮਕਣ ਵਾਲੀ ਵੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੋਕਾਲੋਕ ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਤਾਵਾਨੇਵ ਚ ਵਿਸ੍ਤਾਰੋ ਲੋਕਾਲੋਕੋ ਮਹਾਗਿਰਿਃ
ਲੋਕਾਲੋਕ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਇੰਨੇ ਹੀ ਫੈਲ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਤਮਸ਼੍ਚਾਣ੍ਡਕਟਾਹੇਨ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ ਪਰਿਵੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਤੇ ਹਨੇਰਾ, ਜਿਵੇਂ ਤਿੱਖਾ ਕਟੋਰਾ ਹੋਵੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਉਸਨੂੰ ਘੇਰੇ ਹੋਇਆ ਹੈ।