ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤਿ ਤਤ੍ ਪਰਂ ਵ੍ਯੋਮ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਪਰਂ ਪਦਮ੍
ਉਹ ਪਰਮ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਥਾਂ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਰਮਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਵਿष੍ਣਵਾਖ੍ਯਂ ਤਮਸਃ ਪਰਂ
ਉਹ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ।
ਸੁਪੀਤਵਾਸਸਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਾਙ੍ਕਿਤਵਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਚਟਕ ਪੀਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੈ।
ਸ੍ਵਯੋਗੋਦ੍ਭੂਤਕਿਰਣਾ ਮਹਾਗਰੁਡਵਾਹਨਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜੋ ਚਮਕ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਜੋਗ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਵੱਡੇ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹਨ।
ਵਸਨ੍ਤਿ ਤਤ੍ਰ ਪੁਰੁषਾ ਵਿष੍ਣੋਰਨ੍ਤਰਚਾਰਿਣਃ
ਉਥੇ ਉਹ ਪੁਰਖ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਚਲਦੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ।
ਨਾਰਾਯਣਂ ਨਾਮ ਪੁਰਂ ਵ੍ਯਾਸਾਦ੍ਯੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨਾਮ ਦੀ ਨਗਰੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਿਆਸ ਆਦਿ ਨੇ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਹਰ੍ਮ੍ਯਪ੍ਰਾਕਾਰਸਂਯੁਕ੍ਤਮਟ੍ਟਾਲਕਸਮਾਕੁਲਮ੍
ਉਸ ਨਗਰੀ ਵਿਚ ਮਹਲ ਤੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉੱਚੀਆਂ ਮੀਨਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਸ਼ੁਭ੍ਰਾਸ੍ਤਰਣਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਵਿਚਿਤ੍ਰੈਃ ਸਮਲਙ੍ਕृਤਮ੍
ਉਹ ਸੁਚੱਜੇ ਵਿਛੋਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੋਹਣੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਸਰੋਭਿਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਯੁਕ੍ਤਂ ਵੀਣਾਵੇਣੁਨਿਨਾਦਿਤਮ੍
ਉਹ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਝੀਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇ ਵੀਂਆ ਤੇ ਬਾਂਸਰੀਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਹੈ।
ਵੀਥੀਭਿਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਯੁਕ੍ਤਂ ਸੋਪਾਨੈ ਰਤ੍ਨਭੂषਿਤੈਃ
ਉਹ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿੜ੍ਹੀਆਂ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।
ਚਤੁਰ੍ਦ੍ਵਾਰਮਨੌਪਮ੍ਯਮਗਮ੍ਯਂ ਦੇਵਵਿਦ੍ਵਿषਾਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਚਾਰ ਦਰਵਾਜੇ ਹਨ, ਉਹ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ।
ਨਾਨਾਗੀਤਵਿਧਾਨਜ੍ਞੈਰ੍ਦੇਵਾਨਾਮਪਿ ਦੁਰ੍ਲਭੈਃ
ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੀਤਾਂ ਦੇ ਜਣੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਵੀ ਵਿਰਲੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਭੂਤਚਨ੍ਦ੍ਰਵਦਨੈਰ੍ਨੂਪੁਰਾਰਾਵਸਂਯੁਤੈਃ
ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਚੰਦ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੈ।
ਅਸ਼ੇषਵਿਭਵੋਪੇਤੈਰ੍ਭੂषਿਤੈਸ੍ਤਨੁਮਧ੍ਯਮੈਃ
ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਸੋਹਣੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਪਤਲੇ ਕਮਰ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਸਂਲਾਪਾਲਾਪਕੁਸ਼ਲੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਭੂषੈਤੈਃ
ਉਹ ਗੱਲਬਾਤ ਤੇ ਬੋਲਚਾਲ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਨਾਨਾਵਰ੍ਣਵਿਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗੈਰ੍ਨਾਨਾਭੋਗਰਤਿਪ੍ਰਿਯੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੇ ਹਨ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਖਾਂ ਤੇ ਰਸਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਸਂਖ੍ਯੇਯਗੁਣਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਮਾਗਮ੍ਯਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰਪਿ
ਉਸ ਨਗਰੀ ਵਿਚ ਗਿਣਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਗੁਣ ਹਨ, ਜੋ ਦੇਵਤੇਆਂ ਲਈ ਵੀ ਅਪਹੁੰਚ ਹਨ।
ਤਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯੇ ऽਤਿਤੇਜਸ੍ਕਮੁਚ੍ਚਪ੍ਰਾਕਾਰਤੋਰਣਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬੜੀ ਤੇਜਸਵੀ ਤੇ ਉੱਚੀ ਪ੍ਰਾਕਾਰ ਵਾਲਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਹੈ।
ਸ਼ੇਤੇ ऽਸ਼ੇषਜਗਤ੍ਸੂਤਿਃ ਸ਼ੇषਾਹਿਸ਼ਯਨੇ ਹਰਿਃ
ਹਰੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ੇਸ਼ ਨਾਗ ਦੇ ਪਲੰਗ ਉੱਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਨ੍ਦਾਮृਤਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ਪਰਂ ਤਤ੍ ਤਮਸਃ ਪਰਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਆਨੰਦ ਰੂਪ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਪੀ ਕੇ, ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਕਨ੍ਯਯਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਗृਹੀਤਚਰਣਦ੍ਵਯਃ
ਕਿਰੀਤ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਧੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਫੜੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸਮਾਸ੍ਤੇ ਤਨ੍ਮਨਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ਨਾਰਾਯਣਾਮृਤਮ੍
ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਮਨ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲਾਈ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਸਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੀ ਹੈ।
ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਨਾਮ ਤਤ੍ ਸ੍ਥਾਨਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰਪਿ ਵਨ੍ਦਿਤਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਵੈਕੁੰਠ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਸਿਰ ਨਿਵਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਏਤਾਵਚ੍ਛਕ੍ਯਤੇ ਵਕ੍ਤੁਂ ਨਾਰਾਯਣਪੁਰਂ ਹਿ ਤਤ੍
ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੱਸਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਇਹੀ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਨਗਰ ਹੈ।
ਸ਼ੇਤੇ ਨਾਰਾਯਣਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਮਾਯਯਾ ਮੋਹਯਞ੍ਜਗਤ੍
ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ, ਉਥੇ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਜਗਤ ਨੂੰ ਭੁਲਾਵੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਤਮੇਵਾਭ੍ਯੇਤਿ ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤੇ ਸ ਏਵ ਪਰਮਾ ਗਤਿਃ
ਕਲਿਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸਾਰੇ ਉਸ ਵੱਲ ਹੀ ਮੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੰਜਿਲ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਰ੍ਣਵਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਦ੍ਵੀਪਃ ਪੁष੍ਕਰਸਂਵृਤਃ
ਦੁੱਧ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਟਾਪੂ ਹੈ, ਜੋ ਕਮਲ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਤਾਵਦੇਵ ਚ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਃ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਰਿਮਣ੍ਡਲਃ
ਉਹ ਟਾਪੂ ਚੌੜਾਈ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਗੋਲ ਹੈ।
ਏਕ ਏਵ ਮਹਾਸਾਨੁਃ ਸਂਨਿਵੇਸ਼ਾਦ੍ ਦ੍ਵਿਧਾ ਕृਤਃ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਬਣਤਰ ਕਰਕੇ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਮਹਾਵੀਤਂ ਸ੍ਮृਤਂ ਵਰ੍षਂ ਧਾਤਕੀਖਣ੍ਡਮੇਵ ਚ
ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਮਹਾਵੀਤ ਅਤੇ ਧਾਤਕੀ ਖੰਡ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।