ਇਕ੍ਸ਼ੁਕਾ ਧੇਨੁਕਾ ਚੈਵ ਗਭਸ੍ਤਿਸ਼੍ਚੇਤਿ ਨਿਮ੍ਨਗਾਃ
ਉਸ ਥਾਂ ਮੁੱਖ ਦਰਿਆ ਇਖ਼ਸ਼ੁਕਾ, ਧੇਨੁਕਾ ਅਤੇ ਗਭਸਤੀ ਹਨ।
ਅਨਾਮਯਾ ਹ੍ਯਸ਼ੋਕਾਸ਼੍ਚ ਰਾਗਦ੍ਵੇषਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਉਹ ਲੋਕ ਰੋਗ ਤੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲਾਲਚ ਜਾਂ ਵੈਰ ਨਹੀਂ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਵੈਸ਼੍ਯਾਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ ਕ੍ਰਮੇਣ ਤੁ
ਇੱਥੇ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼ ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਆਪਣੀ ਵਾਰੀ ਅਨੁਸਾਰ ਹਨ।
ਵ੍ਰਤੋਪਵਾਸੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਦੇਵਦੇਵਂ ਦਿਵਾਕਰਮ੍
ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਰਤ ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਲੋਕਤਾ ਚ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਜਾਯਤੇ ਤਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਇਕੋ ਲੋਕ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਵੇਤਦ੍ਵੀਪਸ਼੍ਚ ਤਨ੍ਮਧ੍ਯੇ ਨਾਰਾਯਣਪਰਾਯਣਾਃ
ਉਸ ਵਿਚਕਾਰ ਸ਼ਵੇਤ ਟਾਪੂ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸਭ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ।
ਸ਼੍ਵੇਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਰਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਵਿष੍ਣੁਤਤ੍ਪਰਾਃ
ਉੱਥੇ ਸਦਾ ਚਿੱਟੇ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ।
ਕ੍ਰੋਧਲੋਭਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਮਾਯਾਮਾਤ੍ਸਰ੍ਯਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਉਹ ਕ੍ਰੋਧ ਤੇ ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਮਾਇਆ ਤੇ ਇਰਖ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ।
ਨਾਰਾਯਣਪਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਾਰਾਯਣਪਰਾਯਣਾਃ
ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ, ਸਭ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ।
ਕੇਚਿਜ੍ਜਪਨ੍ਤਿ ਤਪ੍ਯਨ੍ਤਿ ਕੇਚਿਦ੍ ਵਿਜ੍ਞਾਨਿਨੋ ऽਪਰੇ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਜਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤਿ ਤਤ੍ ਪਰਂ ਵ੍ਯੋਮ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਪਰਂ ਪਦਮ੍
ਉਹ ਪਰਮ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਥਾਂ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਰਮਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਵਿष੍ਣਵਾਖ੍ਯਂ ਤਮਸਃ ਪਰਂ
ਉਹ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ।
ਸੁਪੀਤਵਾਸਸਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਾਙ੍ਕਿਤਵਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਚਟਕ ਪੀਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੈ।
ਸ੍ਵਯੋਗੋਦ੍ਭੂਤਕਿਰਣਾ ਮਹਾਗਰੁਡਵਾਹਨਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜੋ ਚਮਕ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਜੋਗ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਵੱਡੇ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹਨ।
ਵਸਨ੍ਤਿ ਤਤ੍ਰ ਪੁਰੁषਾ ਵਿष੍ਣੋਰਨ੍ਤਰਚਾਰਿਣਃ
ਉਥੇ ਉਹ ਪੁਰਖ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਚਲਦੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ।
ਨਾਰਾਯਣਂ ਨਾਮ ਪੁਰਂ ਵ੍ਯਾਸਾਦ੍ਯੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨਾਮ ਦੀ ਨਗਰੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਿਆਸ ਆਦਿ ਨੇ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਹਰ੍ਮ੍ਯਪ੍ਰਾਕਾਰਸਂਯੁਕ੍ਤਮਟ੍ਟਾਲਕਸਮਾਕੁਲਮ੍
ਉਸ ਨਗਰੀ ਵਿਚ ਮਹਲ ਤੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉੱਚੀਆਂ ਮੀਨਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਸ਼ੁਭ੍ਰਾਸ੍ਤਰਣਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਵਿਚਿਤ੍ਰੈਃ ਸਮਲਙ੍ਕृਤਮ੍
ਉਹ ਸੁਚੱਜੇ ਵਿਛੋਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੋਹਣੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਸਰੋਭਿਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਯੁਕ੍ਤਂ ਵੀਣਾਵੇਣੁਨਿਨਾਦਿਤਮ੍
ਉਹ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਝੀਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇ ਵੀਂਆ ਤੇ ਬਾਂਸਰੀਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਹੈ।
ਵੀਥੀਭਿਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਯੁਕ੍ਤਂ ਸੋਪਾਨੈ ਰਤ੍ਨਭੂषਿਤੈਃ
ਉਹ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿੜ੍ਹੀਆਂ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।
ਚਤੁਰ੍ਦ੍ਵਾਰਮਨੌਪਮ੍ਯਮਗਮ੍ਯਂ ਦੇਵਵਿਦ੍ਵਿषਾਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਚਾਰ ਦਰਵਾਜੇ ਹਨ, ਉਹ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ।
ਨਾਨਾਗੀਤਵਿਧਾਨਜ੍ਞੈਰ੍ਦੇਵਾਨਾਮਪਿ ਦੁਰ੍ਲਭੈਃ
ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੀਤਾਂ ਦੇ ਜਣੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਵੀ ਵਿਰਲੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਭੂਤਚਨ੍ਦ੍ਰਵਦਨੈਰ੍ਨੂਪੁਰਾਰਾਵਸਂਯੁਤੈਃ
ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਚੰਦ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੈ।
ਅਸ਼ੇषਵਿਭਵੋਪੇਤੈਰ੍ਭੂषਿਤੈਸ੍ਤਨੁਮਧ੍ਯਮੈਃ
ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਸੋਹਣੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਪਤਲੇ ਕਮਰ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਸਂਲਾਪਾਲਾਪਕੁਸ਼ਲੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਭੂषੈਤੈਃ
ਉਹ ਗੱਲਬਾਤ ਤੇ ਬੋਲਚਾਲ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਨਾਨਾਵਰ੍ਣਵਿਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗੈਰ੍ਨਾਨਾਭੋਗਰਤਿਪ੍ਰਿਯੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੇ ਹਨ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਖਾਂ ਤੇ ਰਸਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਸਂਖ੍ਯੇਯਗੁਣਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਮਾਗਮ੍ਯਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰਪਿ
ਉਸ ਨਗਰੀ ਵਿਚ ਗਿਣਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਗੁਣ ਹਨ, ਜੋ ਦੇਵਤੇਆਂ ਲਈ ਵੀ ਅਪਹੁੰਚ ਹਨ।
ਤਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯੇ ऽਤਿਤੇਜਸ੍ਕਮੁਚ੍ਚਪ੍ਰਾਕਾਰਤੋਰਣਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬੜੀ ਤੇਜਸਵੀ ਤੇ ਉੱਚੀ ਪ੍ਰਾਕਾਰ ਵਾਲਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਹੈ।
ਸ਼ੇਤੇ ऽਸ਼ੇषਜਗਤ੍ਸੂਤਿਃ ਸ਼ੇषਾਹਿਸ਼ਯਨੇ ਹਰਿਃ
ਹਰੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ੇਸ਼ ਨਾਗ ਦੇ ਪਲੰਗ ਉੱਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਨ੍ਦਾਮृਤਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ਪਰਂ ਤਤ੍ ਤਮਸਃ ਪਰਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਆਨੰਦ ਰੂਪ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਪੀ ਕੇ, ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।