ਅਸਾਂਪ੍ਰਤਮਵਿਜ੍ਞੇਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਗ੍ਰੇ ਸਮਵਰ੍ਤਤ
ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਬ੍ਰਹਮ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਕृਤਃ ਪ੍ਰਲਯੋ ਜ੍ਞੇਯੋ ਯਾਵਦ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਸਮੁਦ੍ਭਵਃ
ਜਦ ਤੱਕ ਸਾਰਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਪ੍ਰਾਕ੍ਰਿਤ ਵਿਨਾਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਹਰ੍ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਤਸ੍ਯ ਨ ਰਾਤ੍ਰਿਰ੍ਹ੍ਯੁਪਚਾਰਤਃ
ਉਸ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਨਾ ਦਿਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਰਾਤ — ਇੱਥੇ ਤਕ ਕਿ ਉਪਮਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਸਰ੍ਵਭੂਤਮਯੋ ऽਵ੍ਯਕ੍ਤੋ ਹ੍ਯਨ੍ਤਰ੍ਯਾਮੀਸ਼੍ਵਰਃ ਪਰਃ
ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਉਹ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਅੰਤਰਯਾਮੀ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਾਮਾਸ ਯੋਗੇਨ ਪਰੇਣ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਸ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਉੱਚੀ ਜੋਗ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਹਿਲਾਇਆ।
ਅਨੁਪ੍ਰਵਿष੍ਟਃ ਕ੍ਸ਼ੋਭਾਯ ਤਥਾਸੌ ਯੋਗਮੂਰ੍ਤਿਮਾਨ੍
ਉਹ ਜੋਗ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਹਿਲਚਲ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ।
ਸ ਸਂਕੋਚਵਿਕਾਸਾਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਧਾਨਤ੍ਵੇ ऽਪਿ ਚ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਪ੍ਰਧਾਨ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ, ਸੁੰਘੜ ਅਤੇ ਫੈਲਾਅ ਦੇ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ।
ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਨ੍ਮਹਦ੍ ਬੀਜਂ ਪ੍ਰਧਾਨਪੁਰੁषਾਤ੍ਮਕਮ੍
ਉਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਧਾਨ ਅਤੇ ਪੁਰੁਸ਼ ਰੂਪ ਮਹਾਨ ਬੀਜ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ।
ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਧृਤਿਃ ਸ੍ਮृਤਿਃ ਸਂਵਿਦੇਤਸ੍ਮਾਦਿਤਿ ਤਤ੍ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਉਸ ਤੋਂ ਬੁਧੀ, ਧੀਰਜ, ਯਾਦ ਅਤੇ ਚੇਤਨਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ — ਇਹ ਹੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਵਿਧੋ ऽਯਮਹਙ੍ਕਾਰੋ ਮਹਤਃ ਸਂਬਭੂਵ ਹ
ਮਹਤ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।
ਆਤ੍ਮਾ ਚ ਪੁਦ੍ਗਲੋ ਜੀਵੋ ਯਤਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਯਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਆਤਮਾ, ਵਿਅਕਤੀ ਅਤੇ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਸਾਰੀਆਂ ਕਰਤਾਵਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਤਥਾ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍ਵਂ ਤਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜਂ ਜਗਤ੍
ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਉਸ ਦੇ ਹੀ ਪੁੱਤਰ ਹਨ।
ਯੇਨਾਸੌ ਜਾਯਤੇ ਕਰ੍ਤਾ ਭੂਤਾਦੀਂਸ਼੍ਚਾਨੁਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਜਿਸ ਤੋਂ ਇਹ ਜੀਵ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ, ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਭੂਤਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂਲ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਤੈਜਸਾਨੀਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਸ੍ਯੁਰ੍ਦੇਵਾ ਵੈਕਾਰਿਕਾ ਦਸ਼
ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੈਜਸ ਰੂਪ ਹਨ ਅਤੇ ਦਸ ਦੇਵਤੇ ਵੈਕਾਰਿਕ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਭੂਤਤਨ੍ਮਾਤ੍ਰਸਰ੍ਗੋ ऽਯਂ ਭੂਤਾਦੇਰਭਵਨ੍ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਇਹ ਭੂਤ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੈ; ਭੂਤਾਂ ਤੋਂ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਹੋਏ।
ਆਕਾਸ਼ਂ ਸ਼ੁषਿਰਂ ਤਸ੍ਮਾਦੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਸ਼ਬ੍ਦਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਉਸ ਤੋਂ ਆਕਾਸ਼ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਖਾਲੀ ਹੈ ਅਤੇ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਾਯੁਰੁਤ੍ਪਦ੍ਯਤੇ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੋ ਗੁਣੋ ਮਤਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਹਵਾ ਪੈਦਾ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਦੀ ਖਾਸੀਅਤ ਸਪਰਸ਼ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਜ੍ਯੋਤਿਰੁਤ੍ਪਦ੍ਯਤੇ ਵਾਯੋਸ੍ਤਦ੍ਰੂਪਗੁਣਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਹਵਾ ਤੋਂ ਅੱਗ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰੂਪ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਂਭਵਨ੍ਤਿ ਤਤੋ ऽਮ੍ਭਾਂਸਿ ਰਸਾਧਾਰਾਣਿ ਤਾਨਿ ਤੁ
ਉਸ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸਵਾਦਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ।
ਸਂਘਾਤੋ ਜਾਯਤੇ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਗਨ੍ਧੋ ਗੁਣੋ ਮਤਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਮਿਲਾਪ ਬਣਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਖਾਸੀਅਤ ਸੁਗੰਧ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਗੁਣਸ੍ਤੁ ਤਤੋ ਵਾਯੁਃ ਸ਼ਬ੍ਦਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਤ੍ਮਕੋ ऽਭਵਤ੍
ਫਿਰ, ਹਵਾ ਦੋ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ—ਆਵਾਜ਼ ਤੇ ਛੂਹ—ਜਨਮ ਲੈ ਲੀ।
ਤ੍ਰਿਗੁਣਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਤਤੋ ਵਹ੍ਨਿਃ ਸ ਸ਼ਬ੍ਦਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਰੂਪਵਾਨ੍
ਅਗਲੇ ਪੜਾਅ 'ਤੇ, ਅੱਗ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ—ਆਵਾਜ਼, ਛੂਹ ਤੇ ਰੂਪ—ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ।
ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚਤੁਰ੍ਗੁਣਾ ਆਪੋ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾਸ੍ਤੁ ਰਸਾਤ੍ਮਿਕਾਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਚਾਰ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਵਾਦ ਦਾ ਸਰੂਪ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬਣੀ।
ਤਸਮਾਤ੍ ਪਞ੍ਚਗੁਣਾ ਭੂਮਿਃ ਸ੍ਥੂਲਾ ਭੂਤੇषੁ ਸ਼ਬ੍ਦ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਪੰਜ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ, ਭੂਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਰੀ, ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪਰਸ੍ਪਰਾਨੁਪ੍ਰਵੇਸ਼ਾਦ੍ ਧਾਰਯਨ੍ਤਿ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵਿਚ ਮਿਲ ਕੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਨਾਸ਼ਕ੍ਨੁਵਨ੍ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰष੍ਟੁਮਸਮਾਗਮ੍ਯ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਸ਼ਃ
ਇਕਠੇ ਹੋਏ ਬਿਨਾਂ, ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।
ਮਹਾਦਾਦਯੋ ਵਿਸ਼ੇषਾਨ੍ਤਾ ਹ੍ਮਣ੍ਡਮੁਤ੍ਪਾਦਯਨ੍ਤਿ ਤੇ
ਮਹਾਨ ਤੱਤ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੱਕ, ਇਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵਿਸ਼ੇषੇਭ੍ਯੋ ऽਣ੍ਡਮਭਵਦ੍ ਬृਹਤ੍ ਤਦੁਦਕੇਸ਼ਯਮ੍
ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਅੰਡਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਕृਤੇ ऽਣ੍ਡੇ ਵਿਵृਤ੍ਤਃ ਸ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਜ੍ਞੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਂਜ੍ਞਿਤਃ
ਮੂਲ ਅੰਡੇ ਵਿਚ, ਖੇਤਰ ਦਾ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਆਦਿਕਰ੍ਤਾ ਸ ਭੂਤਾਨਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਗ੍ਰੇ ਸਮਵਰ੍ਤਤ
ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਇਆ।