ਮੋਦਤੇ ਮੁਨਿਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸ੍ਵਕृਤੇਨੇਹ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਉਹ ਉਥੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਇਥੇ ਕੀਤੇ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਵਜੋਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਤ੍ ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟੋ ਜਮ੍ਬੁਦ੍ਵੀਪਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਫਿਰ, ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਉਹ ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ
ਕੰਮ, ਮਨ ਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ, ਉਹ ਸੱਚ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸੁਵਰ੍ਣਮਥ ਮੁਕ੍ਤਾਂ ਵਾ ਤਥੈਵਾਨ੍ਯਾਨ੍ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਾਨ੍
ਸੋਨਾ, ਜਾਂ ਮੋਤੀ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਤੋਹਫੇ ਵੀ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ—
ਨਿष੍ਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਯਾਵਤ੍ ਤਤ੍ਫਲਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਉਸਦੇ ਲਈ, ਉਹ ਯਾਤਰਾ ਵਿਅਰਥ ਹੈ ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ।
ਨਿਮਿਤ੍ਤੇषੁ ਚ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਅਪ੍ਰਮਤ੍ਤੋ ਦ੍ਵਿਜੋ ਭਵੇਤ੍
ਹਰ ਸਮੇਂ, ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹੇ।
ਸ੍ਵਰ੍ਣਸ਼ृਙ੍ਗੀਂ ਰੌਪ੍ਯਖੁਰਾਂ ਚੈਲਕਣ੍ਠਾਂ ਪਯਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਗ, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਖੁਰ, ਗਲ 'ਤੇ ਕਪੜਾ, ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ—
ਤਾਵਦ੍ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਉਹ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਉਤਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਆਰ੍षੇਣ ਤੁ ਵਿਧਾਨੇਨ ਯਥਾ ਦृष੍ਟਂ ਯਥਾ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਪਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਖਿਆ ਤੇ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ—
ਬਲੀਵਰ੍ਦਂ ਸਮਾਰੂਢਃ ਸ਼ृਣੁ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਯਤ੍ਫਲਮ੍
ਬਲਦ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਵੀ ਸੁਣੋ।
ਸਲਿਲਂ ਚ ਨ ਗृਹ੍ਣਨ੍ਤਿ ਪਿਤਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦੇਹਿਨਃ
ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਯਥਾਤ੍ਮਨਾ ਤਥਾ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਦਾਨਂ ਵਿਪ੍ਰੇषੁ ਦਾਪਯੇਤ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਾਂਗ, ਸਭ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰੇ।
ਨਿष੍ਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤਸਮਾਦ੍ਯਾਨਂ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਉਸਦੇ ਲਈ, ਉਹ ਯਾਤਰਾ ਵਿਅਰਥ ਹੈ; ਉਹ ਪਹਿਲਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਛੱਡ ਦੇਵੇ।
ਆਰ੍षੇਣ ਤੁ ਵਿਵਾਹੇਨ ਯਥਾ ਵਿਭਵਵਿਸ੍ਤਰਮ੍
ਪਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਆਹ, ਜਿੰਨੀ ਦੌਲਤ ਹੋਵੇ—
ਉਤ੍ਤਰਾਨ੍ ਸ ਕੁਰੂਨ੍ ਗਤ੍ਵਾ ਮੋਦਤੇ ਕਾਲਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਉੱਤਰ ਦੇ ਕੁਰੂਆਂ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।
ਲੋਕਪਾਲਾਸ਼੍ਚ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਪਿਤਰੋ ਲੋਕਸਂਮਤਾਃ
ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਸਿਧ ਹਨ, ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਵੱਲੋਂ ਮੰਨੇ ਹੋਏ ਪਿਤਰ—
ਹਰਿਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਪੁਰਸ੍ਕृਤਃ
ਹਰੀ ਭਗਵਾਨ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਆਂ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਤੁਲ੍ਯਂ ਫਲਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਰਾਜਸੂਯਾਸ਼੍ਵਮੇਧਯੋਃ
ਉਹ ਰਾਜਸੂਯ ਤੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਮਤਿਰੁਤ੍ਕ੍ਰਮਣੀਯਾ ਤੇ ਪ੍ਰਯਾਗਗਾਮਨਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਪ੍ਰਯਾਗ ਜਾਣ ਦੀ ਤੇਰੀ ਮੱਤ ਪੱਕੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤੇषਾਂ ਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਮਤ੍ਰੈਵ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ
ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵਾਰਿਸ, ਇਥੇ ਹੀ ਉਹ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਹੈ।
ਸਾ ਗਤਿਸ੍ਤ੍ਯਜਤਃ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਗਙ੍ਗਾਯਮੁਨਸਂਗਮੇ
ਜੋ ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਮਿਲਣ ਤੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਵਧੀਕਤਿ ਇੱਥੇ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਯੇ ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਨ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਯਾਗ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਿਆ,
ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯਃ ਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕ ਇਵ ਰਾਹੁਣਾ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਰਾਹੂ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਚ ਪੀਤ੍ਵਾ ਚ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਤਕੈਃ
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਤੇ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਤਾਰਯੇਤ੍ ਪੂਰ੍ਵਂ ਦਸ਼ਾਤੀਤਾਨ੍ ਦਸ਼ਾਪਰਾਨ੍
ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤਾਰਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਦਸ ਪੂਰਵਜ ਤੇ ਦਸ ਅਗਲੇ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਨੂੰ ਵੀ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਯਾਵਦਾਹੂਤਸਂਪ੍ਲਵਮ੍
ਉਹ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤਕ ਯਜਨ ਦੀ ਅੱਗ ਬਰਕਰਾਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਵਚਃ ਸਰ੍ਵਸਾਮੁਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਨਂ ਚ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਇਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਧਾਰ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਸੋ ऽਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਜੋ ਮਨ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।