ਕੂਰ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍

ਤਥੋਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ

ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ, ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।

ਗਙ੍ਗਾਯਮੁਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤ੍ਯਜੇਤ੍ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ

ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਜਾਨ ਬੜੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਤਿਆਗ ਦੇਵੇ—

ਈਪ੍ਸਿਤਾਂਲ੍ਲਭਤੇ ਕਾਮਾਨ੍ ਵਦਨ੍ਤਿ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਾਃ

ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਚਾਹੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਗੱਲ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।

ਵਰਾਙ੍ਗਨਾਸਮਾਕੀਰ੍ਣੈਰ੍ਮੋਦਤੇ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਃ

ਉਹ, ਪਵਿੱਤਰ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਯਾਵਨ੍ਨ ਸ੍ਮਰਤੇ ਜਨ੍ਮ ਤਾਪਤ੍ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਮਹੀਯਤੇ

ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਆਪਣਾ ਜਨਮ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਹਿਰਣ੍ਯਰਤ੍ਨਸਂਪੂਰ੍ਣੇ ਸਮृਦ੍ਧੇ ਜਾਯਤੇ ਕੁਲੇ

ਉਹ ਸੋਨੇ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਦੇਸ਼ਸ੍ਥੋ ਯਦਿ ਵਾਰਣ੍ਯੇ ਵਿਦੇਸ਼ੇ ਯਦਿ ਵਾ ਗृਹੇ

ਚਾਹੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਵਿਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ—

ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਵਦਨ੍ਤਿ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਾਃ

ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।

ऋषਯੋ ਮੁਨਯਃ ਸਿਦ੍ਧਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਲੋਕੇ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ

ਉਹ ਉਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਮੁਨੀਆਂ ਤੇ ਸਿੱਧ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।

ਮੋਦਤੇ ਮੁਨਿਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸ੍ਵਕृਤੇਨੇਹ ਕਰ੍ਮਣਾ

ਉਹ ਉਥੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਇਥੇ ਕੀਤੇ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਵਜੋਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਤਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਤ੍ ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟੋ ਜਮ੍ਬੁਦ੍ਵੀਪਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍

ਫਿਰ, ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਉਹ ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ

ਕੰਮ, ਮਨ ਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ, ਉਹ ਸੱਚ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਸੁਵਰ੍ਣਮਥ ਮੁਕ੍ਤਾਂ ਵਾ ਤਥੈਵਾਨ੍ਯਾਨ੍ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਾਨ੍

ਸੋਨਾ, ਜਾਂ ਮੋਤੀ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਤੋਹਫੇ ਵੀ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ—

ਨਿष੍ਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਯਾਵਤ੍ ਤਤ੍ਫਲਮਸ਼੍ਨੁਤੇ

ਉਸਦੇ ਲਈ, ਉਹ ਯਾਤਰਾ ਵਿਅਰਥ ਹੈ ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ।

ਨਿਮਿਤ੍ਤੇषੁ ਚ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਅਪ੍ਰਮਤ੍ਤੋ ਦ੍ਵਿਜੋ ਭਵੇਤ੍

ਹਰ ਸਮੇਂ, ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹੇ।

ਸ੍ਵਰ੍ਣਸ਼ृਙ੍ਗੀਂ ਰੌਪ੍ਯਖੁਰਾਂ ਚੈਲਕਣ੍ਠਾਂ ਪਯਸ੍ਵਿਨੀਮ੍

ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਗ, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਖੁਰ, ਗਲ 'ਤੇ ਕਪੜਾ, ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ—

ਤਾਵਦ੍ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ

ਉਹ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਉਤਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਆਰ੍षੇਣ ਤੁ ਵਿਧਾਨੇਨ ਯਥਾ ਦृष੍ਟਂ ਯਥਾ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍

ਪਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਖਿਆ ਤੇ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ—

ਬਲੀਵਰ੍ਦਂ ਸਮਾਰੂਢਃ ਸ਼ृਣੁ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਯਤ੍ਫਲਮ੍

ਬਲਦ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਵੀ ਸੁਣੋ।

ਸਲਿਲਂ ਚ ਨ ਗृਹ੍ਣਨ੍ਤਿ ਪਿਤਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦੇਹਿਨਃ

ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।

ਯਥਾਤ੍ਮਨਾ ਤਥਾ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਦਾਨਂ ਵਿਪ੍ਰੇषੁ ਦਾਪਯੇਤ੍

ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਾਂਗ, ਸਭ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰੇ।

ਨਿष੍ਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤਸਮਾਦ੍ਯਾਨਂ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍

ਉਸਦੇ ਲਈ, ਉਹ ਯਾਤਰਾ ਵਿਅਰਥ ਹੈ; ਉਹ ਪਹਿਲਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਛੱਡ ਦੇਵੇ।

ਆਰ੍षੇਣ ਤੁ ਵਿਵਾਹੇਨ ਯਥਾ ਵਿਭਵਵਿਸ੍ਤਰਮ੍

ਪਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਆਹ, ਜਿੰਨੀ ਦੌਲਤ ਹੋਵੇ—

ਉਤ੍ਤਰਾਨ੍ ਸ ਕੁਰੂਨ੍ ਗਤ੍ਵਾ ਮੋਦਤੇ ਕਾਲਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍

ਉੱਤਰ ਦੇ ਕੁਰੂਆਂ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ

ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।

ਲੋਕਪਾਲਾਸ਼੍ਚ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਪਿਤਰੋ ਲੋਕਸਂਮਤਾਃ

ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਸਿਧ ਹਨ, ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਵੱਲੋਂ ਮੰਨੇ ਹੋਏ ਪਿਤਰ—

ਹਰਿਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਪੁਰਸ੍ਕृਤਃ

ਹਰੀ ਭਗਵਾਨ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਆਂ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।

ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍

ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।

ਤੁਲ੍ਯਂ ਫਲਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਰਾਜਸੂਯਾਸ਼੍ਵਮੇਧਯੋਃ

ਉਹ ਰਾਜਸੂਯ ਤੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।