ਕੂਰ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍

ਯਮਤੀਰ੍ਥਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸਂਵਰ੍ਤਕਂ ਸ਼ੁਭਮ੍

ਯਮਤੀਰਥ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੰਵਰਤਕ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਵਿਖੇ ਗਿਆ।

ਨਾਗਤੀਰ੍ਥਂ ਸੋਮਤੀਰ੍ਥਂ ਸੂਰ੍ਯਤੀਰ੍ਥਂ ਤਥੈਵ ਚ

ਨਾਗ ਤੀਰਥ, ਸੋਮ ਤੀਰਥ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਤੀਰਥ ਵੀ,

ਘਟੋਤ੍ਕਚਂ ਤੀਰ੍ਥਵਰਂ ਸ਼੍ਰੀਤੀਰ੍ਥਂ ਚ ਪਿਤਾਮਹਮ੍

ਘਟੋਤਕਚ, ਵਧੀਆ ਤੀਰਥ, ਸ਼੍ਰੀ ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਿਤਾਮਹ,

ਕਾਪਿਲਂ ਚੈਵ ਸੋਮੇਸ਼ਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੀਰ੍ਥਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍

ਕਾਪਿਲਾ, ਸੋਮੇਸ਼, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੀਰਥ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ,

ਤਦਾਨੀਂ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਲ੍ਲਿਙ੍ਗਮੈਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਉਸ ਵੇਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਉਹ ਇਸ਼ਵਰੀ ਲਿੰਗ ਉਥੇ ਰੱਖਿਆ।

ਮਯਾਨੀਤਮਿਦਂ ਲਿਙ੍ਗਂ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ ਸ੍ਥਾਪਿਤਵਾਨਸਿ

ਇਹ ਲਿੰਗ ਮੈਂ ਲਿਆ ਸੀ; ਤੁਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਕਿਉਂ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ?

ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਂ ਲਿਙ੍ਗਂਨਾਮ੍ਨਾ ਤਵ ਭਵਿष੍ਯਤਿ

ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇੱਥੇ ਸਥਾਪਿਤ ਲਿੰਗ ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਲਵੇਗਾ।

ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਂ ਪਰਮਂ ਵਾਹ੍ਨੇਯਂ ਤੀਰ੍ਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍

ਗੰਧਰਵ ਤੀਰਥ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ, ਤੇ ਵਾਹਨੇਯਾ, ਵਧੀਆ ਤੀਰਥ,

ਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗਦੇਸ਼੍ਵਰਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦੇਸ਼ਵਰ, ਪਵਿੱਤਰ, ਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰੇਸ਼ਵਰ, ਪਵਿੱਤਰ,

ਸਾਰਸ੍ਵਤਂ ਪ੍ਰਭਾਸਂ ਚ ਭਦ੍ਰਕਰ੍ਣਂ ਹ੍ਰਦਂ ਸ਼ੁਭਮ੍

ਸਾਰਸਵਤ, ਪ੍ਰਭਾਸਾ, ਤੇ ਭਦਰਕਰਨ, ਸ਼ੁਭ ਝੀਲ,

ਹਿਰਣ੍ਯਗਰ੍ਭਂ ਗੋਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਚੈਵ ਵृषਧ੍ਵਜਮ੍

ਹਿਰਣਯਗਰਭ, ਗੋਪ੍ਰੇਖਿਆ, ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਤੀਰਥ ਵੀ,

ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਂ ਮਹਾਤੀਰ੍ਥਂ ਲੋਲਾਰ੍ਕਂ ਚੋਤ੍ਤਰਾਹ੍ਵਯਮ੍

ਤ੍ਰਿਲੋਚਨ, ਮਹਾ ਤੀਰਥ, ਤੇ ਲੋਲਾਰਕ, ਜਿਸਨੂੰ ਉੱਤਰ ਆਹਵਨ ਕਹਿੰਦੇ,

ਸ਼ੁਕ੍ਰੇਸ਼੍ਵਰਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਮਾਨਨ੍ਦਪੁਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍

ਸ਼ੁਕਰੇਸ਼ਵਰ, ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ, ਤੇ ਆਨੰਦਪੁਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ,

ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਵਿਸ੍ਤਰਾਦ੍ ਵਕ੍ਤੁਂ ਤੀਰ੍ਥਸਂਖ੍ਯਾ ਦ੍ਵਿਜਾਤ੍ਤਮਾਃ

ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸਣਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਦੁਜਾ।

ਉਪੋष੍ਯ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰਾਸੌ ਪਾਰਾਸ਼ਰ੍ਯੋ ਮਹਾਮੁਨਿਃ

ਉਥੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਪਾਰਾਸ਼ਰਿਆ,

ਜਗਾਮ ਪੁਨਰੇਵਾਪਿ ਯਤ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸ਼ਿਵਃ

ਫਿਰ ਉਸ ਥਾਂ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਵਿਸ਼ਵੇਸ਼ਵਰ ਸ਼ਿਵ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।

ਉਵਾਚ ਸ਼ਿष੍ਯਾਨ੍ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸ੍ਵਾਨ੍ ਦੇਸ਼ਾਨ੍ ਗਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਥਾ

ਧਰਮਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਾਪਸ ਜਾਓ।'

ਵਾਸਂ ਚ ਤਤ੍ਰ ਨਿਯਤੋ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਚਕਾਰ ਸਃ

ਉਸ ਨੇ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿਚ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਵਾਸ ਕੀਤਾ।

ਭੈਕ੍ਸ਼ਾਹਾਰੋ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਪਰਾਯਣਃ

ਭਿਖਿਆ ਖਾ ਕੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।

ਭ੍ਰਮਮਾਣੇਨ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾ ਤੁ ਨੈਵ ਲਬ੍ਧਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ

ਉਹ ਜਦੋਂ ਫਿਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮੋ, ਉਸ ਨੂੰ ਭਿਕਖਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ।

ਵਿਘ੍ਨਂ ਸृਜਾਮਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਯੇਨ ਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਵਿਹੀਯਤੇ

ਮੈਂ ਸਭ ਲਈ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਰੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਤ੍ ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਵੇषਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮਾਨੁषਮ੍

ਫਿਰ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਖੁਦ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਈ।

ਗृਹਾਣ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਮਤ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵੈਵਂ ਪ੍ਰਦਦੌ ਸ਼ਿਵਾ

'ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਭਿਕਖਾ ਲੈ ਲੈ,' ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ਿਵਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਭਿਕਖਾ ਦਿੱਤੀ।

ਇਹ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਨ ਵਸ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕृਤਘ੍ਨੋ ऽਸਿ ਤ੍ਵਯਾ ਸਦਾ

ਇਸ ਥਾਂ ਤੇ ਤੂੰ ਵਸ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਕ੍ਰਿਤਘਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਣਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਚ ਪ੍ਰਵਰੈਃ ਸ੍ਤਵੈਃ

ਉਸ ਨੇ ਨਮ ਸਕੇ ਹੋ ਕੇ, ਚੰਗੀਆਂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਬੋਲਿਆ।

ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਯ ਦੇਵੀ ਚਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ

'ਇੰਝ ਹੀ ਹੋਵੇ,' ਕਹਿ ਕੇ ਅਤੇ ਆਗਿਆ ਦੇ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ।

ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਗੁਣਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਥ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਃ

ਫਿਰ, ਉਸ ਥਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਖਾਸੀਅਤਾਂ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਹੀ ਟਿਕ ਗਿਆ।

ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਵਸੇਨ੍ਨਰਃ

ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵਾਰਾਨਸੀ ਵਿਚ ਵਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਦ੍ ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਨ੍ ਸੋ ऽਪਿਯਾਤਿਪਰਾਙ੍ਗਤਿਮ੍

ਜਾਂ ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਸੁਣਾਏ; ਉਹ ਵੀ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।