ਨਮਸ੍ਕਰਿष੍ਯੇ ਨ ਯਤੋ ऽਨ੍ਯਦਸ੍ਤਿ
ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪਾਰਂ ਭਵਤਃ ਸ੍ਵਰੂਪਮ੍
ਉਹ ਅਸੀਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਤੇਰੀ ਅਸਲੀ ਸੁਰਤ,
ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਂ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਓਟ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਸਬ੍ਰਹ੍ਮਪਾਰਂ ਪ੍ਰਣਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਨਿਤ੍ਯਮ੍
ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੈ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਕਾਲਂ ਬृਹਨ੍ਤਂ ਭਵਤਃ ਸ੍ਵਰੂਪਮ੍
ਵੱਡਾ ਸਮਾਂ, ਤੇਰੀ ਅਸਲੀ ਸੁਰਤ,
ਪਿਨਾਕਿਨਂ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਵ੍ਰਜਾਮਿ
ਪਿਨਾਕ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਓਟ ਲੈਣ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਪਪਾਤ ਦਣ੍ਡਵਦ੍ ਭੂਮੌ ਪ੍ਰੋਚ੍ਚਰਨ੍ ਪ੍ਰਣਵਂ ਪਰਮ੍
ਉਹ ਜਮੀਨ ਤੇ ਡੰਡੋਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ 'ਓਮ' ਉਚਾਰਦਾ ਹੋਇਆ।
ਜ੍ਞਾਨਮਾਨਨ੍ਦਮਦ੍ਵੈਤਂ ਕੋਟਿਕਾਲਾਗ੍ਨਿਸਨ੍ਨਿਭਮ੍
ਜਾਣ, ਆਨੰਦ, ਅਦਵੈਤ, ਲੱਖਾਂ ਸਮੇਂ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ।
ਨਿਲਿਲ੍ਯੇ ਵਿਮਲੇ ਲਿਙ੍ਗੇ ਤਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਲਿੰਗ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਅਜੀਬ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਵੇਤ੍ਤਿ ਤਮਸਾ ਵਿਦ੍ਵਾਨਪ੍ਯਤ੍ਰ ਮੁਹ੍ਯਤਿ
ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ; ਗਿਆਨੀ ਵੀ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਭਕ੍ਤਃ ਪਾਪਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਰੁਦ੍ਰਸਾਮੀਪ੍ਯਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਭਗਤ, ਪਾਪ ਤੋਂ ਸਾਫ ਹੋ ਕੇ, ਰੁਦਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਸਮਯੇ ਸ ਯੋਗਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ਪਰਮ੍
ਸਵੇਰੇ, ਦੁਪਹਿਰ ਤੇ ਸ਼ਾਮ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਜੋਗ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਃ ਸਤਤਂ ਦੇਵਂ ਪੂਜਯਾਮੋ ऽਥ ਸ਼ੂਲਿਨਮ੍
ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂਗੇ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗੇ।
ਉਵਾਸ ਤਤ੍ਰ ਯੁਕ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਪੂਜਯਨ੍ ਵੈ ਕਪਰ੍ਦਿਨਮ੍
ਉਥੇ, ਯੋਗਮਈ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਜਟਾਧਾਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਯਯੌ ਮਧ੍ਯਮੇਸ਼ਂ ਬਹੁਵਰ੍षਗਣਾਨ੍ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਪ੍ਰਭੂ ਬਹੁਤ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਮੱਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਗਿਆ।
ਨਦੀਂ ਵਿਮਲਪਾਨੀਯਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹृष੍ਟੋ ऽਭਵਨ੍ਮੁਨਿਃ
ਸਾਫ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਦਰਿਆ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਚਕਾਰ ਭਾਵਪੂਤਾਤ੍ਮਾ ਸ੍ਨਾਨਂ ਸ੍ਨਾਨਵਿਧਾਨਵਿਤ੍
ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਰੀਤ ਜਾਣ ਕੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਕੀਤਾ।
ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਲੋਕਾਦਿਂ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ਨਾਨਾਵਿਧੈਰ੍ਭਵਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਮੂਲ ਭਵ ਨੂੰ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ।
ਮਧ੍ਯਮੇਸ਼੍ਵਰਮੀਸ਼ਾਨਮਰ੍ਚਯਾਮਾਸ ਸ਼ੂਲਿਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਧਯਮੇਸ਼ਵਰ, ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਆਰਾਧਨਾ ਕੀਤੀ।
ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸਮਾਗਤਾ ਰੁਦ੍ਰਂ ਮਧ੍ਯਮੇਸ਼੍ਵਰਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਰੁਦਰ, ਮਧਯਮੇਸ਼ਵਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਜਟਿਲਾ ਮੁਣ੍ਡਿਤਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸ਼ੁਕ੍ਲਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਿਨਃ
ਉਥੇ ਜਟਾਧਾਰੀ ਤੇ ਮੁੰਡੇ ਹੋਏ ਤਪस्वੀ ਵੀ ਸਨ, ਜੋ ਚਿੱਟੇ ਜਨੇਊ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਰਤਾਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਵੇਦਾਨ੍ਤਜ੍ਞਾਨਤਤ੍ਪਰਾਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਚਰੀ ਵਿਚ ਲੱਗੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਵੇਦਾਂਤ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਸਨ।
ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਹੈ, ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਪੈਲਾਦਯਃ ਸ਼ਿष੍ਯਾਸ੍ਤਾਨृषੀਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭਾਵਿਤਾਨ੍
ਪੈਲਾ ਤੇ ਹੋਰ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਵ੍ਯਾਸਃ ਸ੍ਵਯਂ ਹृषੀਕੇਸ਼ੋ ਯੇਨ ਵੇਦਾਃ ਪृਥਕ੍ ਕृਤਾਃ
ਵਿਆਸ ਜੀ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੇਦ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੀਤੇ, ਆਪ ਹੀ ਸਨ।
ਅਂਸ਼ਾਂਸ਼ੇਨਾਭਵਤ੍ ਪੁਤ੍ਰੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਸ਼ੁਕ ਇਤਿ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਸ਼ੁਕ ਨਾਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ।
ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਃ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਸ੍ਯ ਤਜ੍ਜ੍ਞਾਨਮੈਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜੋ ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਆਸ਼੍ਰਯ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਦਿਵਿਆ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨੇਮੁਰਵ੍ਯਗ੍ਰਮਨਸਃ ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਸਤ੍ਯਵਤੀਸੁਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ, ਸਤਯਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਿਸਾਦਾਦ੍ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਯਤ੍ ਤਨ੍ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰਂ ਪਰਮ੍
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ, ਜੋ ਪਰਮ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਹੈ—
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਪਸ਼੍ਯੇਮ ਤਂ ਦੇਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਗਵਤੋ ਮੁਖਾਤ੍
ਅਸੀਂ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਦੇਖੀਏ।