ਚਕ੍ਰੇ ਸਮਾਧਾਯ ਮਨੋ ऽਵਗਾਹਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕਚਿਹ੍ਨਾਙ੍ਕਿਤਚਾਰੁਮੌਲਿਃ
ਉਸ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਮੋੜ, ਚੰਦ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਯਥੋਦਯੇ ਭਾਨੁਰਸ਼ੇषਦੇਵਃ
ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਉਗਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ—
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਵਿਦ੍ਯਾਧਰਕਿਂਨਰਾਦ੍ਯਾਃ
ਗੰਧਰਵ, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਕਿੰਨਰ ਅਤੇ ਹੋਰ—
ਤ੍ਰਯੀਮਯਂ ਯਤ੍ਰ ਵਿਭਾਤਿ ਰੁਦ੍ਰਃ
ਜਿੱਥੇ ਰੁਦਰ, ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ, ਚਮਕਦਾ ਹੈ—
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤੁष੍ਟਾਵ ਕਪਰ੍ਦਿਨਂ ਤਮ੍
ਉਸ ਜਟਾਧਾਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਮਾਦਿਤ੍ਯਮਗ੍ਨਿਂ ਕਪਿਲਾਧਿਰੂਢਮ੍
ਸੂਰਜ, ਅੱਗ, ਪੀਲੇ ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਸਵਾਰ—
ਮਹਾਮੁਨਿਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਮਯਂ ਪਵਿਤ੍ਰਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ—
ਹਿਰਣ੍ਯਗਰ੍ਭਾਧਿਪਤਿਂ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਮ੍
ਸੋਨੇ ਦੀ ਗਰਭ ਵਾਲੇ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ,
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਓਟ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਨਮਸ੍ਕਰਿष੍ਯੇ ਨ ਯਤੋ ऽਨ੍ਯਦਸ੍ਤਿ
ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪਾਰਂ ਭਵਤਃ ਸ੍ਵਰੂਪਮ੍
ਉਹ ਅਸੀਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਤੇਰੀ ਅਸਲੀ ਸੁਰਤ,
ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਂ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਓਟ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਸਬ੍ਰਹ੍ਮਪਾਰਂ ਪ੍ਰਣਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਨਿਤ੍ਯਮ੍
ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੈ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਕਾਲਂ ਬृਹਨ੍ਤਂ ਭਵਤਃ ਸ੍ਵਰੂਪਮ੍
ਵੱਡਾ ਸਮਾਂ, ਤੇਰੀ ਅਸਲੀ ਸੁਰਤ,
ਪਿਨਾਕਿਨਂ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਵ੍ਰਜਾਮਿ
ਪਿਨਾਕ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਓਟ ਲੈਣ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਪਪਾਤ ਦਣ੍ਡਵਦ੍ ਭੂਮੌ ਪ੍ਰੋਚ੍ਚਰਨ੍ ਪ੍ਰਣਵਂ ਪਰਮ੍
ਉਹ ਜਮੀਨ ਤੇ ਡੰਡੋਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ 'ਓਮ' ਉਚਾਰਦਾ ਹੋਇਆ।
ਜ੍ਞਾਨਮਾਨਨ੍ਦਮਦ੍ਵੈਤਂ ਕੋਟਿਕਾਲਾਗ੍ਨਿਸਨ੍ਨਿਭਮ੍
ਜਾਣ, ਆਨੰਦ, ਅਦਵੈਤ, ਲੱਖਾਂ ਸਮੇਂ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ।
ਨਿਲਿਲ੍ਯੇ ਵਿਮਲੇ ਲਿਙ੍ਗੇ ਤਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਲਿੰਗ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਅਜੀਬ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਵੇਤ੍ਤਿ ਤਮਸਾ ਵਿਦ੍ਵਾਨਪ੍ਯਤ੍ਰ ਮੁਹ੍ਯਤਿ
ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ; ਗਿਆਨੀ ਵੀ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਭਕ੍ਤਃ ਪਾਪਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਰੁਦ੍ਰਸਾਮੀਪ੍ਯਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਭਗਤ, ਪਾਪ ਤੋਂ ਸਾਫ ਹੋ ਕੇ, ਰੁਦਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਸਮਯੇ ਸ ਯੋਗਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ਪਰਮ੍
ਸਵੇਰੇ, ਦੁਪਹਿਰ ਤੇ ਸ਼ਾਮ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਜੋਗ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਃ ਸਤਤਂ ਦੇਵਂ ਪੂਜਯਾਮੋ ऽਥ ਸ਼ੂਲਿਨਮ੍
ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂਗੇ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗੇ।
ਉਵਾਸ ਤਤ੍ਰ ਯੁਕ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਪੂਜਯਨ੍ ਵੈ ਕਪਰ੍ਦਿਨਮ੍
ਉਥੇ, ਯੋਗਮਈ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਜਟਾਧਾਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਯਯੌ ਮਧ੍ਯਮੇਸ਼ਂ ਬਹੁਵਰ੍षਗਣਾਨ੍ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਪ੍ਰਭੂ ਬਹੁਤ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਮੱਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਗਿਆ।
ਨਦੀਂ ਵਿਮਲਪਾਨੀਯਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹृष੍ਟੋ ऽਭਵਨ੍ਮੁਨਿਃ
ਸਾਫ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਦਰਿਆ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਚਕਾਰ ਭਾਵਪੂਤਾਤ੍ਮਾ ਸ੍ਨਾਨਂ ਸ੍ਨਾਨਵਿਧਾਨਵਿਤ੍
ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਰੀਤ ਜਾਣ ਕੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਕੀਤਾ।
ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਲੋਕਾਦਿਂ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ਨਾਨਾਵਿਧੈਰ੍ਭਵਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਮੂਲ ਭਵ ਨੂੰ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ।
ਮਧ੍ਯਮੇਸ਼੍ਵਰਮੀਸ਼ਾਨਮਰ੍ਚਯਾਮਾਸ ਸ਼ੂਲਿਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਧਯਮੇਸ਼ਵਰ, ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਆਰਾਧਨਾ ਕੀਤੀ।
ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸਮਾਗਤਾ ਰੁਦ੍ਰਂ ਮਧ੍ਯਮੇਸ਼੍ਵਰਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਰੁਦਰ, ਮਧਯਮੇਸ਼ਵਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।