ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਕੋ ਭਵਾਨ੍ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ ਦੇਸ਼ਾਦ੍ ਦੇਸ਼ਮਿਮਂਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ? ਕਿਸ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹੋ?
ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਾਦਿਭਿਰ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਕੁਟੁਮ੍ਬਭਰਣੋਤ੍ਸੁਕਃ
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪੋਤਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਰਿਵਾਰਕ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਘਰ ਦੀ ਰੋਟੀ ਕਮਾਉਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਰਹੇ ਹੋ।
ਨ ਕਦਾਚਿਤ੍ ਕृਤਂ ਪੁਣ੍ਯਮਲ੍ਪਂ ਵਾ ਸ੍ਵਲ੍ਪਮੇਵ ਵਾ
ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਵੀ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਭੀ, ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੋ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਦृष੍ਟਃ ਸ੍ਪृष੍ਟੇ ਨਮਸ੍ਕृਤਃ
ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਛੂਹਿਆ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਨ ਦृष੍ਟਂ ਨਨ੍ਮਯਾ ਘੋਰਂ ਯਮਸ੍ਯ ਵਦਨਂ ਮੁਨੇ
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਯਮ ਦਾ ਡਰਾਉਣਾ ਚਿਹਰਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਪਿਪਾਸਯਾਧੁਨਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਨ ਜਾਨਾਮਿ ਹਿਤਾਹਿਤਮ੍
ਹੁਣ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਕੀ ਚੰਗਾ ਹੈ ਤੇ ਕੀ ਮਾੜਾ।
ਕੁਰੁष੍ਵ ਤਂ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਃ
ਮੇਰੇ ਲਈ ਉਹ ਕਰੋ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਆਸਰੇ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਾਦृਸ਼ੋ ਨ ਹਿ ਲੋਕੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਪੁਣ੍ਯਕृਤ੍ਤਮਃ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗਾ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਸਂਸ੍ਪृष੍ਟੋ ਵਨ੍ਦਿਤੋ ਭੂਯਃ ਕੋ ऽਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਸਦृਸ਼ੋ ਭੁਵਿ
ਤੁਹਾਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੈ?
ਯੇਨੇਮਾਂ ਕੁਤ੍ਸਿਤਾਂ ਯੋਨਿਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੇਵ ਪ੍ਰਹਾਸ੍ਯਸਿ
ਜਿਸ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਹ ਮਾੜੀ ਜਨਮ ਛੇਤੀ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਚਕ੍ਰੇ ਸਮਾਧਾਯ ਮਨੋ ऽਵਗਾਹਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕਚਿਹ੍ਨਾਙ੍ਕਿਤਚਾਰੁਮੌਲਿਃ
ਉਸ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਮੋੜ, ਚੰਦ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਯਥੋਦਯੇ ਭਾਨੁਰਸ਼ੇषਦੇਵਃ
ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਉਗਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ—
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਵਿਦ੍ਯਾਧਰਕਿਂਨਰਾਦ੍ਯਾਃ
ਗੰਧਰਵ, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਕਿੰਨਰ ਅਤੇ ਹੋਰ—
ਤ੍ਰਯੀਮਯਂ ਯਤ੍ਰ ਵਿਭਾਤਿ ਰੁਦ੍ਰਃ
ਜਿੱਥੇ ਰੁਦਰ, ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ, ਚਮਕਦਾ ਹੈ—
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤੁष੍ਟਾਵ ਕਪਰ੍ਦਿਨਂ ਤਮ੍
ਉਸ ਜਟਾਧਾਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਮਾਦਿਤ੍ਯਮਗ੍ਨਿਂ ਕਪਿਲਾਧਿਰੂਢਮ੍
ਸੂਰਜ, ਅੱਗ, ਪੀਲੇ ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਸਵਾਰ—
ਮਹਾਮੁਨਿਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਮਯਂ ਪਵਿਤ੍ਰਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ—
ਹਿਰਣ੍ਯਗਰ੍ਭਾਧਿਪਤਿਂ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਮ੍
ਸੋਨੇ ਦੀ ਗਰਭ ਵਾਲੇ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ,
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਓਟ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਨਮਸ੍ਕਰਿष੍ਯੇ ਨ ਯਤੋ ऽਨ੍ਯਦਸ੍ਤਿ
ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪਾਰਂ ਭਵਤਃ ਸ੍ਵਰੂਪਮ੍
ਉਹ ਅਸੀਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਤੇਰੀ ਅਸਲੀ ਸੁਰਤ,
ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਂ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਓਟ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਸਬ੍ਰਹ੍ਮਪਾਰਂ ਪ੍ਰਣਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਨਿਤ੍ਯਮ੍
ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੈ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਕਾਲਂ ਬृਹਨ੍ਤਂ ਭਵਤਃ ਸ੍ਵਰੂਪਮ੍
ਵੱਡਾ ਸਮਾਂ, ਤੇਰੀ ਅਸਲੀ ਸੁਰਤ,
ਪਿਨਾਕਿਨਂ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਵ੍ਰਜਾਮਿ
ਪਿਨਾਕ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਓਟ ਲੈਣ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਪਪਾਤ ਦਣ੍ਡਵਦ੍ ਭੂਮੌ ਪ੍ਰੋਚ੍ਚਰਨ੍ ਪ੍ਰਣਵਂ ਪਰਮ੍
ਉਹ ਜਮੀਨ ਤੇ ਡੰਡੋਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ 'ਓਮ' ਉਚਾਰਦਾ ਹੋਇਆ।
ਜ੍ਞਾਨਮਾਨਨ੍ਦਮਦ੍ਵੈਤਂ ਕੋਟਿਕਾਲਾਗ੍ਨਿਸਨ੍ਨਿਭਮ੍
ਜਾਣ, ਆਨੰਦ, ਅਦਵੈਤ, ਲੱਖਾਂ ਸਮੇਂ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ।
ਨਿਲਿਲ੍ਯੇ ਵਿਮਲੇ ਲਿਙ੍ਗੇ ਤਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਲਿੰਗ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਅਜੀਬ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਵੇਤ੍ਤਿ ਤਮਸਾ ਵਿਦ੍ਵਾਨਪ੍ਯਤ੍ਰ ਮੁਹ੍ਯਤਿ
ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ; ਗਿਆਨੀ ਵੀ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।