ਦੇਹਾਨ੍ਤੇ ਤਤ੍ਪਰਂ ਜ੍ਯੋਤਿਰਾਨਨ੍ਦਂ ਵਿਸ਼ਤੇ ਬੁਧਃ
ਦੇਹ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਗਿਆਨੀ ਉਹ ਪਰਮ ਆਨੰਦਮਈ ਜੋਤ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਉਪਾਸ੍ਯ ਦੇਵਮੀਸ਼ਾਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਨ੍ਤਃ ਪਰਂ ਪਦਮ੍
ਈਸ਼ਾਨ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ।
ਗੋਚਰ੍ਮਮਾਤ੍ਰਂ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਓਙ੍ਕਾਰੇਸ਼੍ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਓਂਕਾਰੇਸ਼ਵਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਗੋ-ਚਰਮ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦਾ ਹੈ।
ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਂ ਤਥੋਙ੍ਕਾਰਂ ਕਪਰ੍ਦੇਸ਼੍ਵਰਮੇਵ ਚ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਵੇਸ਼ਵਰ, ਓਂਕਾਰ ਅਤੇ ਕਪਰਦੇਸ਼ਵਰ ਵੀ ਹਨ।
ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਦਿਹ ਜਾਨਾਤਿ ਵਿਨਾ ਸ਼ਂਭੋਰਨੁਗ੍ਰਹਾਤ੍
ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਸਿਵ ਜੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ।
ਕृਤ੍ਤਿਵਾਸੇਸ਼੍ਵਰਂ ਲਿਙ੍ਗਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਦੇਵਸ੍ਯ ਸ਼ੂਲਿਨਃ
ਕ੍ਰਿਤਿਵਾਸਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਧਾਰੀ ਦੇ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਲਈ—
ਕਥਯਾਮਾਸ ਸ਼ਿष੍ਯੇਭ੍ਯੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਤ੍ਤਮਃ
ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ ਹਨ੍ਤੁਮਾਯਾਤੋ ਯੇ ऽਤ੍ਰ ਨਿਤ੍ਯਮੁਪਾਸਤੇ
ਉਹ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਸੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ—ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਥੇ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਰਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਃ
ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਹੋਏਆਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ—
ਵਸਸ੍ਤਸ੍ਯਾਕਰੋਤ੍ ਕृਤ੍ਤਿਂ ਕृਤ੍ਤਿਵਾਸੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਤਤਃ
ਕ੍ਰਿਤਿਵਾਸਾ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਫਿਰ ਆਪਣਾ ਵਸਤ੍ਰ ਚਮੜੀ ਬਣਾਇਆ।
ਤੇਨੈਵ ਚ ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ੍ਤਤ੍ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਉਸੇ ਸਰੀਰ ਰਾਹੀਂ, ਉਹ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਕृਤ੍ਤਿਵਾਸੇਸ਼੍ਵਰਂ ਲਿਙ੍ਗਂ ਨਿਤ੍ਯਮਾਵृਤ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਉਹ ਕ੍ਰਿਤਿਵਾਸਾ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਘੇਰੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕृਤ੍ਤਿਵਾਸਂ ਨ ਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤਿ ਕृਤਾਰ੍ਥਾਸ੍ਤੇ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਤਿਵਾਸਾ ਨੂੰ ਕਦੇ ਛੱਡਦੇ ਨਹੀਂ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਏਕੇਨ ਜਨ੍ਮਨਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਃ ਕृਤ੍ਤਿਵਾਸੇ ਤੁ ਲਭ੍ਯਤੇ
ਕ੍ਰਿਤਿਵਾਸਾ ਵਿਖੇ ਇੱਕ ਹੀ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਗੋਪਿਤਂ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਮਹਾਦੇਵੇਨ ਸ਼ਂਭੁਨਾ
ਇਹ ਗੱਲ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਮਹਾਦੇਵ, ਸਿਵ ਜੀ ਨੇ ਲੁਕਾਈ ਸੀ।
ਉਪਾਸਤੇ ਮਹਾਦੇਵਂ ਜਪਨ੍ਤਿ ਸ਼ਤਰੁਦ੍ਰਿਯਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸ਼ਤਰੁਦ੍ਰੀਏ ਦਾ ਜਪ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤਿ ਹृਦਯੇ ਦੇਵਂ ਸ੍ਥਾਣੁਂ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਤਰਂ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ, ਸਭ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ, ਸਿਵ ਜੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਕृਤ੍ਤਿਵਾਸਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਃ
ਜੋ ਕ੍ਰਿਤਿਵਾਸਾ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਸਰਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ—
ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤਿ ਚਿਤ੍ਤੇ ਯਤਯੋ ਮਹੇਸ਼ਮ੍
ਯਤੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮਹੇਸ਼ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤਿ ਰੁਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਣਮਨ੍ਤਿ ਸ਼ਂਭੁਮ੍
ਉਹ ਰੁਦਰ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਜਾਨੇ ਮਹਾਦੇਵਮਨੇਕਰੂਪਮ੍
ਮੈਂ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਜਗਾਮ ਲਿਙ੍ਗਂ ਤਦ੍ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਕਪਰ੍ਦੇਸ਼੍ਵਰਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਉਹ ਉਸ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਲਈ ਗਿਆ, ਜੋ ਜਟਾਧਾਰੀ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ।
ਪਿਸ਼ਾਚਮੋਚਨੇ ਤੀਰ੍ਥੇ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਸ਼ੂਲਿਨਮ੍
ਪਿਸ਼ਾਚਮੋਚਨ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਮੇਨਿਰੇ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਪ੍ਰਣੇਮੁਰ੍ਗਿਰਿਸ਼ਂ ਹਰਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਸ ਧਰਤੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਮਹੱਤਵ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਗਿਰਿਸ਼ਾ, ਜੋ ਬੁਰਾਈ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਮृਗੀਮੇਕਾਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿਤੁਂ ਕਪਰ੍ਦੇਸ਼੍ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇੱਕ ਹੀ ਮਰਗ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਖਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸੀ, ਵਧੀਆ ਕਪਾਰਦੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਕੋਲ ਆਈ।
ਧਾਵਮਾਨਾ ਸੁਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਸ੍ਯ ਵਸ਼ਮਾਗਤਾ
ਉਹ ਡਰ ਤੇ ਘਬਰਾਹਟ 'ਚ ਭੱਜਦੀ ਹੋਈ ਬਾਘ ਦੇ ਵਸ਼ 'ਚ ਆ ਗਈ।
ਜਗਾਮ ਚਾਨ੍ਯਂ ਵਿਜਨਂ ਦੇਸ਼ਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਾਨ੍
ਉਹ ਨੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੋਰ ਸੁੰਨ ਜਗ੍ਹਾ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਅਦृਸ਼੍ਯਤ ਮਹਾਜ੍ਵਾਲਾ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਸੂਰ੍ਯਸਮਪ੍ਰਭਾ
ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਵृषਾਧਿਰੂਢਾ ਪੁਰੁषੈਸ੍ਤਾਦृਸ਼ੈਰੇਵ ਸਂਵृਤਾ
ਉਹ ਵੱਛ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਐਸੇ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਦਿਖੀ।
ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸ੍ਵਯਂ ਭੂਤ੍ਵਾ ਨ ਦृष੍ਟਸ੍ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ ਤਤਃ
ਗਣੇਸ਼ਵਰ ਆਪ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਉਸ ਪਲ ਤੋਂ ਦਿਖਾਈ ਨਾ ਦਿੱਤਾ।