ਭਵਤ੍ਯੇਵ ਧृਤਂ ਸ੍ਥਾਨਮੈਸ਼੍ਵਰਂ ਤਿਲਕੇ ਕृਤੇ
ਤਿਲਕ ਲਗਾਉਣ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨਿਸ਼ਚਤ ਤੌਰ ਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਯਾਯੁषਂ ਚ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਤ੍ਰਯਾਣਾਂ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਤਿੰਨ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਤਿੰਨ ਤਰੀਕੇ ਦੀ ਉਮਰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਾਨ੍ਤੋ ਦਾਨ੍ਤੋ ਜਿਤਕ੍ਰੋਧੋ ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਵਿਧਾਨਵਿਤ੍
ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ, ਸਯੰਤ, ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕਾ, ਅਤੇ ਵਰਣ-ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਨਿਯਮ ਜਾਣਦਾ ਹੈ—
ਤੇषਾਂ ਸਂਸ੍ਥਾਨਮਚਲਂ ਸੋ ऽਚਿਰਾਦਧਿਗਚ੍ਛਤਿ
ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਟੱਲ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਇਦਾਨੀਂ ਕ੍ਰਮਮਸ੍ਮਾਕਮਾਸ਼੍ਰਮਾਣਾਂ ਵਦ ਪ੍ਰਭੋ
ਹੁਣ, ਪ੍ਰਭੂ ਜੀ, ਸਾਡੀਆਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਗੱਲ ਦੱਸੋ।
ਕ੍ਰਮੇਣੈਵਾਸ਼੍ਰਮਾਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾਃ ਕਾਰਣਾਦਨ੍ਯਥਾ ਭਵੇਤ੍
ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਚਰਨ ਸਹੀ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਨਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਵਜ੍ਹਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਵ੍ਰਜੇਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਾਤ੍ ਤੁ ਯਦਿਚ੍ਛੇਤ੍ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਚਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੰਨਿਆਸ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਯਜੇਦੁਤ੍ਪਾਦਯੇਤ੍ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ ਵਿਰਕ੍ਤੋ ਯਦਿ ਸਂਨ੍ਯਸੇਤ੍
ਕੋਈ ਯਜਨ ਕਰੇ ਜਾਂ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰੇ; ਪਰ ਜੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੈਰਾਗ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸੰਨਿਆਸ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਨਗਾਰ੍ਹਸ੍ਥ੍ਯਂ ਗृਹੀਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਂਨ੍ਯਸੇਦ੍ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਜੋ ਸਮਝਦਾਰ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਉਹ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਥੀ ਛੱਡ ਕੇ ਸੰਨਿਆਸ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਂਨ੍ਯਸੇਦ੍ ਵਿਦ੍ਵਾਨਨਿष੍ਟ੍ਵਾਪਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਥੇ ਹੀ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਦਵਾਨ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਿਵਾਜਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰਨੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਵੀ ਸੰਨਿਆਸ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਤਪੋਯੋਗਾਦ੍ ਵਿਰਕ੍ਤਃ ਸਂਨ੍ਯਸੇਦ੍ ਯਦਿ
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਤਪ ਕਰ ਕੇ, ਤਪ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਨਾਲ ਵੈਰਾਗੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੰਨਿਆਸ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਨ ਸਂਨ੍ਯਾਸੀ ਵਨਂ ਚਾਥ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਚਰ੍ਯਂ ਨ ਸਾਧਕਃ
ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਜੰਗਲ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਨਿਆਸੀ ਨਹੀਂ; ਅਤੇ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਵ੍ਰਜੇਤ ਗृਹੀ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਵਨਾਦ੍ ਵਾ ਸ਼੍ਰੁਤਿਚੋਦਨਾਤ੍
ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਗ੍ਰਹਸਥੀ ਹੈ ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸੰਨਿਆਸ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਧਃ ਪਙ੍ਗੁਰ੍ਦਰਿਦ੍ਰੋ ਵਾ ਵਿਰਕ੍ਤਃ ਸਂਨ੍ਯਸੇਦ੍ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵੈਰਾਗੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਚਾਹੇ ਉਹ ਅੰਨਾ ਹੋਵੇ, ਲੰਗੜਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਗਰੀਬ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸੰਨਿਆਸ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਪਤਤ੍ਯੇਵਾਵਿਰਕ੍ਤੋ ਯਃ ਸਂਨ੍ਯਾਸਂ ਕਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵੈਰਾਗੀ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਸੰਨਿਆਸ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜ਼ਰੂਰ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਵਨਾਸ਼੍ਰਮੇ ਯੁਕ੍ਤਃ ਸੋ ऽਮृਤਤ੍ਵਾਯ ਕਲ੍ਪਤੇ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ।
ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਪਾਲਕੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸੋ ऽਮृਤਤ੍ਵਾਯ ਕਲ੍ਪਤੇ
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇਨੈਵ ਮਨਸਾ ਕੁਰ੍ਵਾਣੋ ਯਾਤਿ ਤਤ੍ਪਦਮ੍
ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਰੱਖ ਕੇ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੈਵ ਦੀਯਤੇ ਚੇਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਰ੍ਪਣਮਿਦਂ ਪਰਮ੍
ਬ੍ਰਹਮ ਹੀ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਹੀ ਹੈ।
ਏਤਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਰ੍ਪਣਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮृषਿਭਿਃ ਤਤ੍ਤ੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਿਭਿਃ
ਇਹ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਣਾ, ਸੱਚ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।
ਕਰੋਤਿ ਸਤਤਂ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਰ੍ਪਣਮਿਦਂ ਪਰਮ੍
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਮਝ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕਰ੍ਮਣਾਮੇਤਦਪ੍ਯਾਹੁਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਰ੍ਪਣਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਵਿਦੁषਾ ਕਰ੍ਮ ਤਦ੍ਭਵੇਦਪਿ ਮੋਕ੍ਸ਼ਦਮ੍
ਜਦੋਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰਮ ਮੁਕਤੀ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਕृਤ੍ਵਾ ਫਲਸਂਨ੍ਯਾਸਂ ਬਧ੍ਯਤੇ ਤਤ੍ਫਲੇਨ ਤੁ
ਪਰ ਜੇ ਕਰਮ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਉਹਨਾਂ ਫਲਾਂ ਵਿਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਵਿਦ੍ਵਾਨਪਿ ਕੁਰ੍ਵੋਤ ਕਰ੍ਮਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯਚਿਰਾਤ੍ ਪਦਮ੍
ਅਗਿਆਨੀ ਵੀ ਜੇ ਕਰਮ ਕਰੇ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮਨਃ ਪ੍ਰਸਾਦਮਨ੍ਵੇਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਵਿਜ੍ਞਾਯਤੇ ਤਤਃ
ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਗਿਆਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਨਂ ਚ ਕਰ੍ਮਸਹਿਤਂ ਜਾਯਤੇ ਦੋषਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਗਿਆਨ ਕਰਮ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਕਰ੍ਮਾਣੀਸ਼੍ਵਰਤੁष੍ਟ੍ਯਰ੍ਥਂ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਨੈष੍ਕਰ੍ਮ੍ਯਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸਕਰਮਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਏਕਾਕੀ ਨਿਰ੍ਮਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤੋ ਜੀਵਨ੍ਨੇਵ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਇਕੱਲਾ, ਨਿਰਮਮ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਉਂਦੇ ਹੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਾਨਨ੍ਦਂ ਨਿਰਾਭਾਸਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਲਯਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜੋ ਸਦਾ ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਰੂਪ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਸ ਵਿਚ ਹੀ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।