ਨ ਯਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਰਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਯਥਾ ਮृਤਾਃ
ਉਹ ਸਭ, ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿਚ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ।
ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਨਾਸ਼ਯੇਤ੍ ਪਾਪਂ ਜਨ੍ਮਾਨ੍ਤਰਸ਼ਤੈਃ ਕृਤਮ੍
ਉਥੇ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਮੇਵੈਤਦ੍ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਇਹ ਸਾਰੇ ਵਰਤ, ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲੇ ਹਨ।
ਵਾਯੁਭਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸਤਤਂ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਸ੍ਤਿਤੋ ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਵਾ ਤੇ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—
ਵਾਰਾਣਸੀਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪੁਨਾਤਿ ਸਕਲਂ ਨਰਃ
ਵਾਰਾਣਸੀ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਜੋ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਸਮਝੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਤਤ੍ ਪਰਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਸਹਸ੍ਤ੍ਰੇਣੈਵ ਜਨ੍ਮਨਾ
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਹਜ਼ਾਰ ਜਨਮਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੇ ਵਿਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਪਰਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮੇਕੇਨੈਵ ਤੁ ਜਨ੍ਮਨਾ
ਪਰ ਉਹ ਇੱਕ ਹੀ ਜਨਮ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਅਵਿਮੁਕ੍ਤਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨਾਨ੍ਯਦ੍ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ ਤਪੋਵਨਮ੍
ਅਵਿਮੁਕਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤਪੋਵਨ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਤਦੇਵ ਗੁਹ੍ਯਂ ਗੁਹ੍ਯਾਨਾਮੇਤਦ੍ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਾ ਗਤਿਰ੍ਵਿਹਿਤਾ ਸੁਭ੍ਰੁ ਸਾਵਿਮੁਕ੍ਤੇ ਮृਤਸ੍ਯ ਤੁ
ਸੁੰਦਰੋ, ਅਵਿਮੁਕਤ ਵਿਚ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਜੋ ਮੰਜ਼ਿਲ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਹੈ।
ਪੁਰੀ ਵਾਰਾਣਸੀ ਤੇਭ੍ਯਃ ਸ੍ਥਾਨੇਭ੍ਯੋ ਹ੍ਯਧਿਕਾਸ਼ੁਭਾ
ਵਾਰਾਣਸੀ ਸ਼ਹਿਰ ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਚष੍ਟੇ ਤਾਰਕਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਤਤ੍ਰੈਵ ਹ੍ਯਵਿਮੁਕ੍ਤਕਮ੍
ਉਥੇ ਹੀ, ਅਵਿਮੁਕਤ ਵਿਚ, ਤਾਰਕ ਨਾਮਕ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਕੇਨ ਜਨ੍ਮਨਾ ਦੇਵਿ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਤਦਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਇੱਕ ਹੀ ਜਨਮ ਨਾਲ, ਦੇਵੀ, ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿਚ ਉਹ ਅਵਸਥਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯਥਾਵਿਮੁਕ੍ਤਾਦਿਤ੍ਯੇ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਅਵਿਮੁਕਤ ਨਾਮਕ ਸੂਰਜ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿਚ ਸਥਾਪਤ ਹੈ,
ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਂਸ੍ਥਿਤਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵਾਵਿਮੁਕ੍ਤਕਮ੍
ਉਥੇ ਹੀ, ਅਵਿਮੁਕਤ ਨਾਮਕ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਸੱਚ ਸਥਿਤ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਨਾਰਾਯਣੋ ਦੇਵੋ ਮਹਾਦੇਵੋ ਦਿਵੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਥੇ ਹੀ, ਨਾਰਾਇਣ ਤੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਵਸਦੇ ਹਨ।
ਉਪਾਸਤੇ ਮਾਂ ਸਤਤਂ ਦੇਵਦੇਵਂ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਉਹ ਸਦਾ ਮੈਨੂੰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਤੇ ਪਿਤਾਮਾ ਨੂੰ, ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵਾਰਾਣਸੀਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤੇ ਯਾਨ੍ਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਜੋ ਵਾਰਾਣਸੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਮਹਾਦੇਵਾਜ੍ਜ੍ਞਾਨਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿਚ, ਮਹਾਦੇਵ ਤੋਂ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਨੈਵ ਚਰੇਤ੍ ਪਾਪਂ ਕਾਯੇਨ ਮਨਸਾ ਗਿਰਾ
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਵੀ ਸਰੀਰ, ਮਨ ਜਾਂ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਅਵਿਮੁਕ੍ਤਾਸ਼੍ਰਯਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਵੇਤ੍ਤਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ
ਅਵਿਮੁਕਤ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਗਿਆਨ, ਕੋਈ ਵੀ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਦੇਵ੍ਯੈ ਦੇਵੇਨ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਇਹ, ਦੇਵ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਥੇਸ਼੍ਵਰਾਣਾਂ ਗਿਰਿਸ਼ਃ ਸ੍ਥਾਨਾਨਾਂ ਚੈਤਦੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਗਿਰਿਸ਼ਾ ਸਭ ਲੋਰਾਂ ਵਿਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ, ਇਥੇ ਇਹ ਥਾਂ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਉੱਤਮ ਹੈ।
ਤੇ ਵਿਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਪਰਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮਵਿਮੁਕ੍ਤਂ ਸ਼ਿਵਾਲਯਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਖੇਤਰ, ਅਵਿਮੁਕਤ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਘਰ ਹੈ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨ ਤੇषਾਂ ਵੇਦਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਤਤ੍ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ
ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਥਾਂ ਜਾਣਣਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ।
ਤੇषਾਂ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਿਹਾਮੁਤ੍ਰ ਚ ਪਾਤਕਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਾਸ਼ਯੇਤ੍ ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਦੇਵਃ ਕਾਲਤਨੁਃ ਸ਼ਿਵਃ
ਕਾਲ ਰੂਪ ਸ਼ਿਵ ਦੇਵਤਾ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਮृਤਾਨਾਂ ਚ ਪੁਨਰ੍ਜਨਮ੍ ਨ ਭੂਯੋ ਭਵਸਾਗਰੇ
ਜੋ ਮਰ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ।
ਯੋਗੀ ਵਾਪ੍ਯਥਵਾਯੋਗੀ ਪਾਪੀ ਵਾ ਪੁਣ੍ਯਕृਤ੍ਤਮਃ
ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਯੋਗੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਪਾਪੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਨੇਕ ਹੋਵੇ—