ਅਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਾ ਨ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਮ ਮਾਯਾਵਿਮੋਹਿਤਾਃ
ਜੋ ਜਾਗੇ ਨਹੀਂ, ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਭੁਲੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ।
ਵਿਣ੍ਮੂਤ੍ਰਰੇਤਸਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਤੇ ਵਸਨ੍ਤਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਗੰਦ, ਪੇਸ਼ਾਬ ਤੇ ਬੀਜ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਮਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਯਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਨ ਸ਼ੋਚਤਿ
ਉਹ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ ਕੋਈ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਯਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕृਤਕृਤ੍ਯਃ ਸ੍ਯਾਦਿਤਿ ਮਨ੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਣ੍ਡਤਾਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਗਿਆਨੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਗਤਿਰੁਤ੍ਕृष੍ਟਾ ਯਾਵਿਮੁਕ੍ਤੇ ਤੁ ਲਭ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਅਵਿਮੁਕਤ ਵਿਚ ਹੀ ਲੱਭਦਾ ਹੈ।
ਭੇषਜਂ ਪਰਮਂ ਤੇषਾਮਵਿਮੁਕ੍ਤਂ ਵਿਦੁਰ੍ਬੁਧਾਃ
ਗਿਆਨੀ ਅਵਿਮੁਕਤ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਇਲਾਜ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਅਵਿਮੁਕ੍ਤਂ ਪਰਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਮਵਿਮੁਕ੍ਤਂ ਪਰਂ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਅਵਿਮੁਕਤ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸੱਚਾਈ ਹੈ; ਅਵਿਮੁਕਤ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚੰਗਿਆਈ ਹੈ।
ਤੇषਾਂ ਤਤ੍ਪਰਮਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਦਦਾਮ੍ਯਨ੍ਤੇ ਪਰਂ ਪਦਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ।
ਕੇਦਾਰਂ ਭਦ੍ਰਕਰ੍ਣਂ ਚ ਗਯਾ ਪੁष੍ਕਰਮੇਵ ਚ
ਕੇਦਾਰ, ਭਦਰਕਰਨ, ਗਯਾ ਅਤੇ ਪੁਸ਼ਕਰ—
ਪ੍ਰਭਾਸਂ ਵਿਜਯੇਸ਼ਾਨਂ ਗੋਕਰ੍ਣਂ ਭਦ੍ਰਕਰ੍ਣਕਮ੍
ਪ੍ਰਭਾਸ, ਵਿਜਯੇਸ਼ਾਨ, ਗੋਕਰਨ ਅਤੇ ਭਦਰਕਰਨਕ—
ਨ ਯਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਰਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਯਥਾ ਮृਤਾਃ
ਉਹ ਸਭ, ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿਚ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ।
ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਨਾਸ਼ਯੇਤ੍ ਪਾਪਂ ਜਨ੍ਮਾਨ੍ਤਰਸ਼ਤੈਃ ਕृਤਮ੍
ਉਥੇ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਮੇਵੈਤਦ੍ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਇਹ ਸਾਰੇ ਵਰਤ, ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲੇ ਹਨ।
ਵਾਯੁਭਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸਤਤਂ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਸ੍ਤਿਤੋ ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਵਾ ਤੇ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—
ਵਾਰਾਣਸੀਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪੁਨਾਤਿ ਸਕਲਂ ਨਰਃ
ਵਾਰਾਣਸੀ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਜੋ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਸਮਝੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਤਤ੍ ਪਰਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਸਹਸ੍ਤ੍ਰੇਣੈਵ ਜਨ੍ਮਨਾ
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਹਜ਼ਾਰ ਜਨਮਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੇ ਵਿਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਪਰਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮੇਕੇਨੈਵ ਤੁ ਜਨ੍ਮਨਾ
ਪਰ ਉਹ ਇੱਕ ਹੀ ਜਨਮ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਅਵਿਮੁਕ੍ਤਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨਾਨ੍ਯਦ੍ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ ਤਪੋਵਨਮ੍
ਅਵਿਮੁਕਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤਪੋਵਨ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਤਦੇਵ ਗੁਹ੍ਯਂ ਗੁਹ੍ਯਾਨਾਮੇਤਦ੍ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਾ ਗਤਿਰ੍ਵਿਹਿਤਾ ਸੁਭ੍ਰੁ ਸਾਵਿਮੁਕ੍ਤੇ ਮृਤਸ੍ਯ ਤੁ
ਸੁੰਦਰੋ, ਅਵਿਮੁਕਤ ਵਿਚ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਜੋ ਮੰਜ਼ਿਲ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਹੈ।
ਪੁਰੀ ਵਾਰਾਣਸੀ ਤੇਭ੍ਯਃ ਸ੍ਥਾਨੇਭ੍ਯੋ ਹ੍ਯਧਿਕਾਸ਼ੁਭਾ
ਵਾਰਾਣਸੀ ਸ਼ਹਿਰ ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਚष੍ਟੇ ਤਾਰਕਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਤਤ੍ਰੈਵ ਹ੍ਯਵਿਮੁਕ੍ਤਕਮ੍
ਉਥੇ ਹੀ, ਅਵਿਮੁਕਤ ਵਿਚ, ਤਾਰਕ ਨਾਮਕ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਕੇਨ ਜਨ੍ਮਨਾ ਦੇਵਿ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਤਦਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਇੱਕ ਹੀ ਜਨਮ ਨਾਲ, ਦੇਵੀ, ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿਚ ਉਹ ਅਵਸਥਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯਥਾਵਿਮੁਕ੍ਤਾਦਿਤ੍ਯੇ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਅਵਿਮੁਕਤ ਨਾਮਕ ਸੂਰਜ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿਚ ਸਥਾਪਤ ਹੈ,
ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਂਸ੍ਥਿਤਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵਾਵਿਮੁਕ੍ਤਕਮ੍
ਉਥੇ ਹੀ, ਅਵਿਮੁਕਤ ਨਾਮਕ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਸੱਚ ਸਥਿਤ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਨਾਰਾਯਣੋ ਦੇਵੋ ਮਹਾਦੇਵੋ ਦਿਵੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਥੇ ਹੀ, ਨਾਰਾਇਣ ਤੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਵਸਦੇ ਹਨ।
ਉਪਾਸਤੇ ਮਾਂ ਸਤਤਂ ਦੇਵਦੇਵਂ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਉਹ ਸਦਾ ਮੈਨੂੰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਤੇ ਪਿਤਾਮਾ ਨੂੰ, ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵਾਰਾਣਸੀਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤੇ ਯਾਨ੍ਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਜੋ ਵਾਰਾਣਸੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਮਹਾਦੇਵਾਜ੍ਜ੍ਞਾਨਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿਚ, ਮਹਾਦੇਵ ਤੋਂ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।