ਕਥਂ ਤ੍ਵਾਂ ਪੁਰੁषੋ ਦੇਵਮਚਿਰਾਦੇਵ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਹੇ ਦੇਵ, ਥੋੜੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਆਯਾਸਬਹੁਲਾ ਲੋਕੇ ਯਾਨਿ ਚਾਨ੍ਯਾਨਿ ਸ਼ਙ੍ਕਰ
ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਹੋਰ ਕਿਹੜੀਆਂ ਔਖੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਹਨ?
ਦृਸ਼੍ਯੋ ਹਿ ਭਗਵਾਨ੍ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਮਥ ਦੇਹਿਨਾਮ੍
ਭਗਵਾਨ ਬਹੁਤ ਸੁਖਮ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਹਿਤਾਯ ਸਰ੍ਵਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਾਮਾਙ੍ਗਨਾਸ਼ਨ
ਸਾਰੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਕਾਮ-ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਬੋਲ।
ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਤਵ ਯਥਾ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਪਰਮਰ੍षਿਭਿਃ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਸੱਚ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਉੱਚੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਭੂਤਾਨਾਂ ਸਂਸਾਰਾਰ੍ਣਵਤਾਰਿਣੀ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਨਿਵਸਨ੍ਤਿ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਪਰਂ ਨਿਯਮਮਾਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਉੱਚ ਨਿਯਮ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਜ੍ਞਾਨਾਨਾਮੁਤ੍ਤਮਂ ਜ੍ਞਾਨਮਵਿਮੁਕ੍ਤਂ ਪਰਂ ਮਮ
ਸਾਰੇ ਗਿਆਨਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗਿਆਨ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤੇ ਜੋ ਮੇਰਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਸਂਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ਯੇਵ ਦਿਵ੍ਯਭੂਮਿਗਤਾਨਿ ਚ
ਜੋ ਸਮਸ਼ਾਨ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਦਿਵਿਆ ਭੂਮੀ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਇਸ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਅਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤਨ੍ਨ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਯੁਕ੍ਤਾਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਚੇਤਸਾ
ਜੋ ਮਨ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ; ਜੋ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਮਨ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਕਾਲੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਜਗਦਿਦਂ ਸਂਹਰਾਮ੍ਯਤ੍ਰ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਸੁੰਦਰੋ, ਮੈਂ ਕਾਲ ਬਣ ਕੇ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਮਾਮੇਵ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਤੇ
ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਉਥੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਸਿਰਫ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਹੀ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਧ੍ਯਾਨਮਧ੍ਯਯਨਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਯਂ ਭਵੇਤ੍
ਧਿਆਨ, ਪਾਠ ਤੇ ਗਿਆਨ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਉਥੇ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਵਿਮੁਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਸ੍ਯ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵ੍ਰਜਤਿ ਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਜੋ ਅਵਿਮੁਕਤ ਵਿਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਸਂਕੀਰ੍ਣਾਃ ਪਾਪਯੋਨਯਃ
ਜੋਤੀਆਂ, ਵਿਦੇਸ਼ੀ, ਤੇ ਹੋਰ ਮਿਲੇ-ਜੁਲੇ ਜਾਂ ਪਾਪੀ ਜਨਮ ਵਾਲੇ,
ਕਾਲੇਨ ਨਿਧਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਅਵਿਮੁਕ੍ਤੇ ਵਰਾਨਨੇ
ਜੋ ਅਵਿਮੁਕਤ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਅੰਤ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ,
ਸ਼ਿਵੇ ਮਮ ਪੁਰੇ ਦੇਵਿ ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਮਾਨਵਾਃ
ਉਹ ਮੇਰੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ, ਦੇਵੀ, ਮਨੁੱਖ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਈਸ਼੍ਵਰਾਨੁਗृਹੀਤਾ ਹਿ ਸਰ੍ਵੇ ਯਾਨ੍ਤਿ ਪਰਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਭ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਸ਼੍ਮਨਾ ਚਰਣੌ ਹਤ੍ਵਾ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਵਸੇਨ੍ਨਰਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿਚ ਪਥਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਮਾਰ ਕੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ,
ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਵਿਪਨ੍ਨਸ੍ਯ ਗਤਿਃ ਸਂਸਾਰਮੋਕ੍ਸ਼ਣੀ
ਉਹ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਅੰਤ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਅਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਾ ਨ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਮ ਮਾਯਾਵਿਮੋਹਿਤਾਃ
ਜੋ ਜਾਗੇ ਨਹੀਂ, ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਭੁਲੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ।
ਵਿਣ੍ਮੂਤ੍ਰਰੇਤਸਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਤੇ ਵਸਨ੍ਤਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਗੰਦ, ਪੇਸ਼ਾਬ ਤੇ ਬੀਜ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਮਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਯਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਨ ਸ਼ੋਚਤਿ
ਉਹ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ ਕੋਈ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਯਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕृਤਕृਤ੍ਯਃ ਸ੍ਯਾਦਿਤਿ ਮਨ੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਣ੍ਡਤਾਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਗਿਆਨੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਗਤਿਰੁਤ੍ਕृष੍ਟਾ ਯਾਵਿਮੁਕ੍ਤੇ ਤੁ ਲਭ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਅਵਿਮੁਕਤ ਵਿਚ ਹੀ ਲੱਭਦਾ ਹੈ।
ਭੇषਜਂ ਪਰਮਂ ਤੇषਾਮਵਿਮੁਕ੍ਤਂ ਵਿਦੁਰ੍ਬੁਧਾਃ
ਗਿਆਨੀ ਅਵਿਮੁਕਤ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਇਲਾਜ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਅਵਿਮੁਕ੍ਤਂ ਪਰਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਮਵਿਮੁਕ੍ਤਂ ਪਰਂ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਅਵਿਮੁਕਤ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸੱਚਾਈ ਹੈ; ਅਵਿਮੁਕਤ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚੰਗਿਆਈ ਹੈ।
ਤੇषਾਂ ਤਤ੍ਪਰਮਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਦਦਾਮ੍ਯਨ੍ਤੇ ਪਰਂ ਪਦਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ।
ਕੇਦਾਰਂ ਭਦ੍ਰਕਰ੍ਣਂ ਚ ਗਯਾ ਪੁष੍ਕਰਮੇਵ ਚ
ਕੇਦਾਰ, ਭਦਰਕਰਨ, ਗਯਾ ਅਤੇ ਪੁਸ਼ਕਰ—
ਪ੍ਰਭਾਸਂ ਵਿਜਯੇਸ਼ਾਨਂ ਗੋਕਰ੍ਣਂ ਭਦ੍ਰਕਰ੍ਣਕਮ੍
ਪ੍ਰਭਾਸ, ਵਿਜਯੇਸ਼ਾਨ, ਗੋਕਰਨ ਅਤੇ ਭਦਰਕਰਨਕ—