ਗਾਯਨ੍ਤਿ ਲੌਕਿਕੈਰ੍ਗਾਨੈਰ੍ਦੈਵਤਾਨਿ ਨਰਾਧਿਪ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਲੋਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲੋਕੀ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਕਲੌ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਸ੍ਤਥਾ
ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਵੀ ਹੋਣਗੇ।
ਕੀਟਮੂषਕਸਰ੍ਪਾਸ਼੍ਚ ਧਰ੍षਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਨ੍
ਕੀੜੇ, ਚੂਹੇ ਤੇ ਸੱਪ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨਗੇ।
ਦਧੀਚਸ਼ਾਪਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਾਃ ਪੁਰਾ ਦਕ੍ਸ਼ਾਧ੍ਵਰੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਜੋ ਦੋਹਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਦਧੀਚੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਦਕਸ਼ ਦੀ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਸੜ ਗਏ ਸਨ—
ਵृਥਾ ਧਰ੍ਮਂ ਚਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਕਲੌ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਯੁਗਾਨ੍ਤਿਕੇ
ਉਹ ਕਲਿਜੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਕਰਣਗੇ।
ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਚ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਦ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਜਾਤਿषੁ
ਉਹ ਸਭ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਜਨਮ ਲੈਣਗੇ।
ਵੇਦਬਾਹ੍ਯਵ੍ਰਤਾਚਾਰਾ ਦੁਰਾਚਾਰਾ ਵृਥਾਸ਼੍ਰਮਾਃ
ਉਹ ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਦੇ ਵਰਤ ਤੇ ਚਲਣ ਅਪਣਾਉਣਗੇ, ਮਾੜਾ ਵਿਹਾਰ ਕਰਣਗੇ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਅਰਥ ਹੋਣਗੇ।
ਤਮਸਾਵਿष੍ਟਮਨਸੋ ਵੈਡਾਲਵृਤ੍ਤਿਕਾਧਮਾਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਅੰਧਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਣਗੇ, ਤੇ ਉਹ ਨਿਕਲੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ ਮਾੜੀ ਚਲਣ ਕਰਕੇ ਨੀਚ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਨ ਦੇਵਤਾ ਭਵੇਨ੍ਨृਣਾਂ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਚ ਦੈਵਤਮ੍
ਇਨਸਾਨਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੌਤਸ੍ਮਾਰ੍ਤਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਰ੍ਥਂ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਵੇਦ ਤੇ ਸ੍ਰੁਤੀ ਦੇ ਰਿਵਾਜਾਂ ਨੂੰ ਟਿਕਾਉਣ ਲਈ, ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਾਸਤੇ ਇਹ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਵੇਦਾਨ੍ਤਸਾਰਂ ਹਿ ਧਰ੍ਮਾਨ੍ ਵੇਦਨਿਦਰ੍ਸ਼ਿਤਾਨ੍
ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂਤ ਦਾ ਮੂਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਧਰਮ ਉਹੀ ਹਨ ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ।
ਵਿਜਿਤ੍ਯਕਲਿਜਾਨ੍ ਦੋषਾਨ੍ ਯਾਨ੍ਤਿ ਤੇ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਕਲਿਜੁਗ ਦੇ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਔਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਅਨੇਕਦੋषਦੁष੍ਟਸ੍ਯ ਕਲੇਰੇष ਮਹਾਨ੍ ਗੁਣਃ
ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਔਗੁਣ ਹਨ, ਪਰ ਇਸ ਦਾ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਗੁਣ ਵੀ ਹੈ।
ਵਿਸ਼ੇषਾਦ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਰੁਦ੍ਰਮੀਸ਼ਾਨਂ ਸ਼ਰਣਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਰੁਦਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸ਼ਰਨ ਆਵੇ।
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਚੇਤਸੋ ਰੁਦ੍ਰਂ ਤੇ ਯਾਨ੍ਤਿ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹਨ, ਉਹ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਅਨ੍ਯਦੇਵਨਮਸ੍ਕਾਰਾਨ੍ਨ ਤਤ੍ਫਲਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਮਹਾਦੇਵਨਮਸ੍ਕਾਰੋ ਧ੍ਯਾਨਂ ਦਾਨਮਿਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ
ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਧਿਆਨ ਤੇ ਦਾਨ — ਇਹੀ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਵਾਣੀ ਹੈ।
ਸਮਾਸ਼੍ਰਯੇਦ੍ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਂ ਯਦੀਚ੍ਛੇਤ੍ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀਰੂਪਾਖਸ਼ ਦੇ ਸ਼ਰਨ ਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤੇषਾਂ ਦਾਨਂ ਤਪੋ ਯਜ੍ਞੋ ਵृਥਾ ਜੀਵਿਤਮੇਵ ਚ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦਾਨ, ਤਪ, ਯਜ, ਤੇ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਹੈ।
ਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕਾਯ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਾਯ ਯੋਗਿਨਾਂ ਗੁਰਵੇ ਨਮਃ
ਤ੍ਰਯੰਬਕ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮਃ ਸ਼ੋਮਾਯ ਰੁਦ੍ਰਾਯ ਮਹਾਗ੍ਰਾਸਾਯ ਹੇਤਵੇ
ਸੋਮਾ ਨੂੰ, ਰੁਦਰ ਨੂੰ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਖਪਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਮਹਾਦੇਵਂ ਮਹਾਯੋਗਮੀਸ਼ਾਨਂ ਚਾਮ੍ਬਿਕਾਪਤਿਮ੍
ਮਹਾਦੇਵ, ਵੱਡਾ ਯੋਗੀ, ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਪਤੀ।
ਯੋਗਿਨਾਂ ਕੁਰੁਮਾਚਾਰ੍ਯਂ ਯੋਗਿਗਮ੍ਯਂ ਪਿਨਾਕਿਨਮ੍
ਯੋਗੀਆਂ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪਹੁੰਚਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਿਨਾਕ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਸਰ੍ਵਗਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੇ ਭਗਤ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ।
ਏਕਮੂਰ੍ਤਿ ਮਹਾਮੂਰ੍ਤਿ ਵੇਦਵੇਦ੍ਯਂ ਦਿਵਸ੍ਪਤਿਮ੍
ਇੱਕ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਵੱਡਾ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਵੇਦਾਂ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ।
ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਂ ਕਾਲਦਹਨਂ ਕਾਮਦਂ ਕਾਮਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਕਾਲ ਦਾ ਅੱਗ, ਕਾਲ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਵਾਲਾ, ਇੱਛਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਇੱਛਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਉਗ੍ਰਂ ਪਸ਼ੁਪਤਿਂ ਭੀਮਂ ਭਾਸ੍ਕਰਂ ਤਮਸਃ ਪਰਮ੍
ਉਗਰ ਤੇ ਭੈੜਾ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਤੇਜੀਲਾ ਸੂਰਜ, ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ—
ਅਤੀਤਾਨਾਗਤਾਨਾਂ ਵੈ ਯਾਵਨ੍ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਕ੍ਸ਼ਯਃ
ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿਚ, ਮਨੂਆਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਜਿੰਨਾ ਚੱਲਦੇ ਹਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤਾਨਿ ਨ ਸਂਦੇਹਃ ਕਲ੍ਪਃ ਕਲ੍ਪੇਨ ਚੈਵ ਹਿ
ਇਹ ਸਭ ਗੱਲਾਂ ਹਰ ਯੁਗ ਤੇ ਹਰ ਚੱਕਰ ਵਿਚ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ ਤੇ ਦੱਸੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤੁਲ੍ਯਾਭਿਮਾਨਿਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਾਮਰੂਪੈਰ੍ਭਵਨ੍ਤ੍ਯੁਤ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਅਹੰਕਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਨਾਂ ਤੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।