ਬਹੂਨਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਰੂਪਾਣਿ ਪੂਰਯਾਮਾਸ ਲੀਲਯਾ
ਉਸ ਨੇ ਕਈ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਰੇਮੇ ਨਾਰਾਯਣਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਮਾਯਯਾ ਮੋਹਯਞ੍ਜਗਤ੍
ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਜਗਤ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲਾ ਕੇ ਆਨੰਦ ਮਨਾਇਆ।
ਬਭੂਵੁਰ੍ਵਿਹ੍ਵਲਾ ਭੀਤਾ ਗੋਵਿਨ੍ਦਵਿਰਹੇ ਜਨਾਃ
ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿਚ ਲੋਕ ਬੇਚੈਨ ਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਹੋ ਗਏ।
ਕृष੍ਣੇਨ ਮਾਰ੍ਗਮਾਣਸ੍ਤਂ ਹਿਮਵਨ੍ਤਂ ਯਯੌ ਗਿਰਿਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਭਦਾ ਹੋਇਆ, ਹਿਮਵੰਤ ਪਹਾੜ ਤੇ ਗਿਆ।
ਆਜਗਾਮੋਪਮਨ੍ਯੁਂ ਤਂ ਪੁਰੀਂ ਦ੍ਵਾਰਵਤੀਂ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਉਪਮਨਯੂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਦੁਬਾਰਾ ਦਵਾਰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਆ ਗਿਆ।
ਆਜਗ੍ਮੁਰ੍ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾਂ ਭੀषਯਨ੍ਤਃ ਸਹਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ਃ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਕ ਚਮਕਦਾਰ ਦਵਾਰਕਾ ਆਏ, ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।
ਹਤ੍ਵਾ ਯੁਦ੍ਧੇਨ ਮਹਤਾ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਸ੍ਮ ਪੁਰੀਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਹਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੈਲਾਸਸ਼ਿਖਰੇ ਕृष੍ਣਂ ਦ੍ਵਾਰਵਤੀਂ ਗਤਃ
ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਦਵਾਰਕਾ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰੋਚੁਰ੍ਨਾਰਾਯਣੋ ਨਾਥਃ ਕੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਭਗਵਾਨ੍ ਹਰਿਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ, ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਕਿੱਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ?'
ਰਮਤੇ ऽਦ੍ਯ ਮਹਾਯੋਗੀਂ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਹਮਿਹਾਗਤਃ
'ਅੱਜ ਮਹਾਂਯੋਗੀ ਆਨੰਦ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।'
ਜਗਾਮਾਕਾਸ਼ਗੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਕੈਲਾਸਂ ਗਿਰਿਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੈਲਾਸ ਪਰਬਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਉੱਤੇ ਗਿਆ।
ਵਰਾਸਨਸ੍ਥਂ ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਦੇਵਦੇਵਾਨ੍ਤਿਕੇ ਹਰਿਮ੍
ਉਥੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਹਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਗੋਵਿੰਦ ਇੱਕ ਸੋਹਣੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ।
ਮਹਾਦੇਵਗਣੈਃ ਸਿਦ੍ਧੈਰ੍ਯੋਗਿਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਸੰਗਤੀਆਂ, ਸਿਧਾਂ ਅਤੇ ਯੋਗੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸ ਹਰੇਃ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਂ ਦ੍ਵਾਰਕੇ ਪੁਰੇ
ਉਸ ਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਦਵਾਰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਹੋਈਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ।
ਆਜਗਾਮ ਪੁਰੀਂ ਕृष੍ਣਃ ਸੋ ऽਨੁਜ੍ਞਾਤੋ ਹਰੇਣ ਤੁ
ਫਿਰ, ਹਰੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਆਪਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਵਚੋਭਿਰਮृਤਾਸ੍ਵਾਦੈਰ੍ਮਾਨਿਤੋ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਮਧੁਸੂਦਨ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਅਨ੍ਵਗਚ੍ਛਨ੍ ਮਹੋਯੋਗਂ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਮ੍
ਜੋ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀਆਂ ਚਲੇ।
ਯਯੌ ਸ ਤੂਰ੍ਣਂ ਗੋਵਿਨ੍ਦੋ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਦ੍ਵਾਰਵਤੀਂ ਪੁਰੀਮ੍
ਗੋਵਿੰਦ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਿਵਿਆ ਦਵਾਰਵਤੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਨਿਸ਼ੇਵ ਚਨ੍ਦ੍ਰਰਹਿਤਾ ਵਿਨਾ ਤੇਨ ਚਕਾਸ਼ਿਰੇ
ਉਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ ਚੰਦ੍ਰ ਰਹਿਤ ਰਾਤਾਂ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਮਣ੍ਡਯਾਞ੍ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਪੁਰੀਂ ਦ੍ਵਾਰਵਤੀਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਦਵਾਰਵਤੀ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ।
ਲਾਜਾਦਿਭਿਃ ਪੁਰੀਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਭੂषਯਾਞ੍ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਤਦਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਲਾਜ਼ ਤੇ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ।
ਸ਼ਙ੍ਖਾਨ੍ ਸਹਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ੋ ਦਧ੍ਮੁਰ੍ਵੋਣਾਵਾਦਾਨ੍ ਵਿਤੇਨਿਰੇ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸ਼ੰਖ ਵੱਜੇ, ਤੇ ਡੋਲਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਗੂੰਜੀ।
ਅਗਾਯਨ੍ ਮਧੁਰਂ ਗਾਨਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਯੌਵਨਸ਼ਾਲਿਨਃ
ਜਵਾਨ ਤੇ ਰੌਣਕ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਮਿੱਠੇ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਮੁਮੁਚੁਃ ਪੁष੍ਪਵਰ੍षਾਣਿ ਵਸੁਦੇਵਸੁਤੋਪਰਿ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ।
ਵਰਾਸਨੇ ਮਹਾਯੋਗੀ ਭਾਤਿ ਦੇਵੀਭਿਰਨ੍ਵਿਤਃ
ਮਹਾਂਯੋਗੀ ਸੋਹਣੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠਾ, ਦੇਵੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਆਤ੍ਮਜੈਰਭਿਤੋ ਮੁਖ੍ਯੈਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਸਹਸ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸਂਵृਤਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੁੱਖ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਭ੍ਰਾਜਤੇ ਮਾਲਯਾ ਦੇਵੋ ਯਥਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਦੇਵਤਾ ਮਾਲਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੀ ਦੇਵੀ ਨਾਲ।
ਮਹਰ੍षਯਃ ਪੂਰ੍ਵਜਾਤਾ ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯਾਦਯੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਮਾਰਕੰਡੇਅ ਆਦਿ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਨਨਾਮੋਤ੍ਥਾਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਸ੍ਵਾਸਨਂ ਚ ਦਦੌ ਹਰਿਃ
ਹਰੀ ਉਠ ਕੇ, ਸਿਰ ਨਮਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਦਿਤੀ।
ਵਿਸਰ੍ਜਯਾਮਾਸ ਹਰਿਰ੍ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਦਭਿਵਾਞ੍ਛਿਤਾਨ੍
ਹਰੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾ ਮੁਤਾਬਕ ਵਰ ਦਿੱਤੇ, ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।