ਅਨਾਦਿਰਕ੍ਸ਼ਯੋ ऽਨਨ੍ਤੋ ਮਹਾਭੂਤੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜੋ ਆਦਿ ਰਹਿਤ, ਅਟੱਲ, ਅਨੰਤ ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਹਿਲਾ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਹੈ।
ਯਯੌ ਸ ਤੂਰ੍ਣਂ ਗੋਵਿਨ੍ਦਃ ਸ੍ਥਾਨਂ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਥਾਂ ਤੇ ਜਲਦੀ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਚਕਾਰ ਦੇਵਕੀਸੂਨੁਰ੍ਦੇਵਰ੍षਿਪਿਤृਤਰ੍ਪਣਮ੍
ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਤਰਪਣ ਕੀਤਾ।
ਲਿਙ੍ਗਾਨਿ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਸ਼ਂਭੋਰਮਿਤਤੇਜਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਅਪਾਰ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਲਿੰਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਪੂਜਯਾਞ੍ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਪੁष੍ਪੈਰਕ੍ਸ਼ਤੈਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਾਸਿਨਃ
ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਤਸ੍ਥਿਰੇ ਨਿਸ਼੍ਚਲਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ੁਭਾਙ੍ਗਂ ਤਨ੍ਨਿਵਾਸਿਨਃ
ਉਥੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਅੰਗ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਅਡੋਲ ਖੜੇ ਰਹੇ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮੀਹਿਤਾਨ੍ਯਾਸਨ੍ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਮਨ੍ਤਿ ਪੁਰਾਹਿਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਨਚਾਹੇ ਕਰਮ ਹੋਏ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਆਦਾਯ ਪੁष੍ਪਵਰ੍ਯਾਣਿ ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯਾਵਿਸ਼ਦ੍ ਗृਹਮ੍
ਉਹ ਚੋਟੀ ਦੇ ਫੁੱਲ ਲੈ ਕੇ ਮੁਨੀਸ਼ਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਵੜ ਗਿਆ।
ਜਟਾਚੀਰਧਰਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਨਨਾਮ ਸ਼ਿਰਸਾ ਮੁਨਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਜਟਾਵਾਂ ਤੇ ਛਾਲ ਦੀ ਪਹਿਰਾਵਾ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸ਼ਾਂਤ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਵਾ ਕੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ।
ਆਸਨੇ ਚਾਸਯਾਮਾਸ ਯੋਗਿਨਾਂ ਪ੍ਰਥਮਾਤਿਥਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਆਸਨ ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ।
ਵਿष੍ਣੁਮਵ੍ਯਕ੍ਤਸਂਸ੍ਥਾਨਂ ਸ਼ਿष੍ਯਭਾਵੇਨ ਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਵਾਂਗ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਯਦ੍ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦੇਵ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਮਦ੍ਗੇਹਂ ਵਿष੍ਣੁਰਾਗਤਃ
ਉਹੀ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਘਰ ਆਪ ਆ ਪਹੁੰਚੇ ਹਨ।
ਤਾਦृਸ਼ਸ੍ਯਾਥ ਭਵਤਃ ਕਿਮਾਗਮਨਕਾਰਣਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਜਿਹੋ ਜਿਹਾ ਮਹਾਨ ਜੀ, ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਦਾ ਕੀ ਕਾਰਨ ਹੈ?
ਵ੍ਯਾਜਹਾਰ ਮਹਾਯੋਗੀ ਵਚਨਂ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਤਮ੍
ਉਸ ਮਹਾਨ ਜੋਗੀ ਨੇ, ਚਰਨਾਂ 'ਚ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਭਵਤਃ ਸ੍ਥਾਨਂ ਭਗਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨੋਤ੍ਸੁਕਃ
ਮੈਂ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੇ ਥਾਂ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਮਯਾਚਿਰੇਣ ਕੁਤ੍ਰਾਹਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਮੁਮਾਪਤਿਮ੍
ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ ਤੇ ਕਿੰਨੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂਗਾ?
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚੋਗ੍ਰੇਣ ਤਪਸਾ ਤਤ੍ਕੁਰੁष੍ਵੇਹ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਤੀਬਰ ਤਪ ਨਾਲ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਇਹ ਕਰ।
ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤੋ ऽਤ੍ਰਾਸਤੇ ਦੇਵਂ ਜਾਪਿਨਸ੍ਤਾਪਸਾਸ਼੍ਚ ਯੇ
ਇੱਥੇ ਜੋ ਤਪਸਵੀ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦੇ ਤੇ ਧਿਆਨ ਲਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਉਸ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਰੀਡਤੇ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਭੂਤੈਰ੍ਯੋਗਿਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ
ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਜੋਗੀ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਲੇਭੇ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਦ੍ ਯੋਗਂ ਵਸਿष੍ਠੋ ਭਗਵਾਨृषਿਃ
ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਤੋਂ ਜੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਪਰਮਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਲਬ੍ਧਵਾਨੀਸ਼੍ਵਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਰਵੋਤਮ ਗਿਆਨ ਤੇ ਸਭ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਅਵਿਨ੍ਦਤ੍ ਪੁਤ੍ਰਕਾਨ੍ ਰੁਦ੍ਰਾਤ੍ ਸੁਰਭਿਰ੍ਭਕ੍ਤਿਸਂਯੁਤਾ
ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੁਰਭੀ ਨੇ ਰੁਦਰ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ।
ਦृष੍ਟਵਨ੍ਤੋ ਹਰਂ ਸ਼੍ਰੀਮਨ੍ਨਿਰ੍ਭਯਾ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਂ ਯਯੁਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਹਰਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਆਨੰਦ ਪਾਇਆ।
ਲਬ੍ਧਵਾਨ੍ ਪਰਮਂ ਯੋਗਂ ਗ੍ਰਨ੍ਥਕਾਰਤ੍ਵਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਰਵੋਤਮ ਜੋਗ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗ੍ਰੰਥ ਲਿਖਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਪੌਰਾਣਿਕੀਂ ਸੁਪੁਣ੍ਯਾਰ੍ਥਾਂ ਸਚ੍ਛਿष੍ਯੇषੁ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿषੁ
ਉਸ ਨੇ ਪੁਰਾਣਕਾਲ ਦੀ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਪੁੰਨ ਵਾਲੀ ਗੱਲ, ਚੰਗੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਵਿਚ ਦੋਵੇਂ ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਸਿਖਾਈ।
ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੈਵ ਸਹਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸ਼੍ਲੋਕਾਨਾਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਇਸ ਵਿਚ ਬਿਲਕੁਲ ਬਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕ ਹਨ।
ਇਹੈਵ ਖ੍ਯਾਪਿਤਂ ਸ਼ਿष੍ਯੈਃ ਸ਼ਾਂਸ਼ਪਾਯਨਭਾषਿਤਮ੍
ਇੱਥੇ ਹੀ, ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੇ, ਸ਼ਾਂਸ਼ਪਾਯਨ ਵਲੋਂ ਆਖੀ ਗਈ ਇਹ ਗੱਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕੀਤੀ।
ਚਕਾਰ ਤਨ੍ਨਿਯੋਗੇਨ ਯੋਗਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜੋਗ ਗ੍ਰੰਥ ਰਚਿਆ।
ਸ਼ੁਕ੍ਰੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਤ੍ ਪੁਤ੍ਰੋ ਲਬ੍ਧੋ ਯੋਗਵਿਦਾਂ ਵਰਃ
ਸ਼ੁਕਰ, ਜੋ ਯੋਗ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਉਹ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਮਿਲਿਆ।
ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਰ੍ਹਸਿ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ਮੁਗ੍ਰਂ ਭੀਮਂ ਕਪਰ੍ਦਿਨਮ੍
ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਜਟਾਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈਂ।