ਯੋਗਿਭਿਰ੍ਧ੍ਯਾਨਨਿਰਤੈਰ੍ਨਾਸਾਗ੍ਰਗਤਲੋਚਨੈਃ
ਉਥੇ ਜੋਗੀ ਸਨ, ਜੋ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਤੇ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਨੱਕ ਦੇ ਆਗੇ ਰੱਖਦੇ।
ਨਦੀਭਿਰਭਿਤੋ ਜੁष੍ਟਂ ਜਾਪਕੈਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਭਿਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਜਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤੈਃ ਸਤ੍ਯਸਂਕਲ੍ਪੈਰ੍ਨਿਃ ਸ਼ੋਕੈਰ੍ਨਿਰੁਪਦ੍ਰਵੈਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਂਤ, ਸੱਚੇ ਇਰਾਦੇ ਵਾਲੇ, ਗਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਤਕਲੀਫ਼ ਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ।
ਸੇਵਿਤਂ ਤਾਪਸੈਰ੍ਨਿਤ੍ਯ ਜ੍ਞਾਨਿਭਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਭਿਃ
ਉਹ ਸਥਾਨ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਤਪੱਸੀਆਂ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰੀ ਜੀਵਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸੇਵਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗਙ੍ਗਾ ਭਗਵਤੀ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਹਤ੍ਯੇਵਾਘਨਾਸ਼ਿਨੀ
ਉਥੇ ਭਗਵਤੀ ਗੰਗਾ ਸਦਾ ਵਹਿ ਰਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਣਾਮੇਨਾਥ ਵਚਸਾ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਮਾਧਵਃ
ਫਿਰ ਮਾਧਵ ਨੇ ਵਚਨ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਣੇਮੁਰ੍ਭਕ੍ਤਿਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਯੋਗਿਨਾਂ ਪਰਮਂ ਗੁਰੁਮ੍
ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਵਾ ਕੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰੋਚੁਰਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਵ੍ਯਕ੍ਤਮਾਦਿਦੇਵਂ ਮਹਾਮੁਨਿਮ੍
ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਆਦਿ ਦੇਵ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਬਾਰੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਅਗਚ੍ਛਤ੍ਯਧੁਨਾ ਦੇਵਃ ਪੁਰਾਣਪੁਰੁषਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਹੁਣ ਆਪ ਹੀ ਪੁਰਾਣਾ ਪੁਰਖ, ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ।
ਅਮੂਰ੍ਤੋ ਮੂਰ੍ਤਿਮਾਨ੍ ਭੂਤ੍ਵਾ ਮੁਨੀਨ੍ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਿਹਾਗਤਃ
ਜੋ ਰੂਹਾਨੀ ਸੀ, ਉਹ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਇਥੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਇਆ।
ਅਨਾਦਿਰਕ੍ਸ਼ਯੋ ऽਨਨ੍ਤੋ ਮਹਾਭੂਤੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜੋ ਆਦਿ ਰਹਿਤ, ਅਟੱਲ, ਅਨੰਤ ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਹਿਲਾ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਹੈ।
ਯਯੌ ਸ ਤੂਰ੍ਣਂ ਗੋਵਿਨ੍ਦਃ ਸ੍ਥਾਨਂ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਥਾਂ ਤੇ ਜਲਦੀ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਚਕਾਰ ਦੇਵਕੀਸੂਨੁਰ੍ਦੇਵਰ੍षਿਪਿਤृਤਰ੍ਪਣਮ੍
ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਤਰਪਣ ਕੀਤਾ।
ਲਿਙ੍ਗਾਨਿ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਸ਼ਂਭੋਰਮਿਤਤੇਜਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਅਪਾਰ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਲਿੰਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਪੂਜਯਾਞ੍ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਪੁष੍ਪੈਰਕ੍ਸ਼ਤੈਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਾਸਿਨਃ
ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਤਸ੍ਥਿਰੇ ਨਿਸ਼੍ਚਲਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ੁਭਾਙ੍ਗਂ ਤਨ੍ਨਿਵਾਸਿਨਃ
ਉਥੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਅੰਗ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਅਡੋਲ ਖੜੇ ਰਹੇ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮੀਹਿਤਾਨ੍ਯਾਸਨ੍ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਮਨ੍ਤਿ ਪੁਰਾਹਿਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਨਚਾਹੇ ਕਰਮ ਹੋਏ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਆਦਾਯ ਪੁष੍ਪਵਰ੍ਯਾਣਿ ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯਾਵਿਸ਼ਦ੍ ਗृਹਮ੍
ਉਹ ਚੋਟੀ ਦੇ ਫੁੱਲ ਲੈ ਕੇ ਮੁਨੀਸ਼ਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਵੜ ਗਿਆ।
ਜਟਾਚੀਰਧਰਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਨਨਾਮ ਸ਼ਿਰਸਾ ਮੁਨਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਜਟਾਵਾਂ ਤੇ ਛਾਲ ਦੀ ਪਹਿਰਾਵਾ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸ਼ਾਂਤ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਵਾ ਕੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ।
ਆਸਨੇ ਚਾਸਯਾਮਾਸ ਯੋਗਿਨਾਂ ਪ੍ਰਥਮਾਤਿਥਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਆਸਨ ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ।
ਵਿष੍ਣੁਮਵ੍ਯਕ੍ਤਸਂਸ੍ਥਾਨਂ ਸ਼ਿष੍ਯਭਾਵੇਨ ਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਵਾਂਗ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਯਦ੍ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦੇਵ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਮਦ੍ਗੇਹਂ ਵਿष੍ਣੁਰਾਗਤਃ
ਉਹੀ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਘਰ ਆਪ ਆ ਪਹੁੰਚੇ ਹਨ।
ਤਾਦृਸ਼ਸ੍ਯਾਥ ਭਵਤਃ ਕਿਮਾਗਮਨਕਾਰਣਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਜਿਹੋ ਜਿਹਾ ਮਹਾਨ ਜੀ, ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਦਾ ਕੀ ਕਾਰਨ ਹੈ?
ਵ੍ਯਾਜਹਾਰ ਮਹਾਯੋਗੀ ਵਚਨਂ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਤਮ੍
ਉਸ ਮਹਾਨ ਜੋਗੀ ਨੇ, ਚਰਨਾਂ 'ਚ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਭਵਤਃ ਸ੍ਥਾਨਂ ਭਗਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨੋਤ੍ਸੁਕਃ
ਮੈਂ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੇ ਥਾਂ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਮਯਾਚਿਰੇਣ ਕੁਤ੍ਰਾਹਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਮੁਮਾਪਤਿਮ੍
ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ ਤੇ ਕਿੰਨੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂਗਾ?
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚੋਗ੍ਰੇਣ ਤਪਸਾ ਤਤ੍ਕੁਰੁष੍ਵੇਹ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਤੀਬਰ ਤਪ ਨਾਲ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਇਹ ਕਰ।
ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤੋ ऽਤ੍ਰਾਸਤੇ ਦੇਵਂ ਜਾਪਿਨਸ੍ਤਾਪਸਾਸ਼੍ਚ ਯੇ
ਇੱਥੇ ਜੋ ਤਪਸਵੀ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦੇ ਤੇ ਧਿਆਨ ਲਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਉਸ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਰੀਡਤੇ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਭੂਤੈਰ੍ਯੋਗਿਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ
ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਜੋਗੀ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਲੇਭੇ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਦ੍ ਯੋਗਂ ਵਸਿष੍ਠੋ ਭਗਵਾਨृषਿਃ
ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਤੋਂ ਜੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।