ਸੁਰੇਸ਼ਸਦृਸ਼ਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਦੇਹਿ ਦਾਨਵਸੂਦਨ
"ਹੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਵਧੇ, ਮੈਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਰਗਾ ਹੋਵੇ।"
ਸਮਾਰੇਭੇ ਤਪਃ ਕਰ੍ਤੁਂ ਤਪੋਨਿਧਿਰਰਿਨ੍ਦਮਃ
ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਤਪ ਦੀ ਖਜ਼ਾਨਾ ਹੈ, ਤਪ ਕਰਣ ਦਾ ਪੱਕਾ ਇਰਾਦਾ ਕੀਤਾ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲੇਭੇ ਸੁਤਂ ਰੁਦ੍ਰਂ ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਤੀਵ੍ਰਂ ਮਹਤ੍ ਤਪਃ
ਉਸ ਨੇ ਕਠੋਰ ਤੇ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕਰਕੇ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਤਤਾਪ ਘੋਰਂ ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਨਿਦਾਨਂ ਤਪਸਸ੍ਤਪਃ
ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਉਸ ਨੇ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਭਾਰੀ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਅਸਲ ਮੂਲ ਹੈ।
ਚਚਾਰ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨੋ ਮੂਲਂ ਬੋਧਯਨ੍ ਭਾਵਮੈਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਜੜ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਰੱਬੀ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਆਸ਼੍ਰਮਂ ਤੂਪਮਨ੍ਯੋਰ੍ਵੈ ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਹ ਉਪਮਨਯੂ ਮਹਾਂਮੁਨੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਗਿਆ।
ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਪਾਣਿਃ ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਕृਤਲਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸੀ।
ऋषੀਣਾਮਾਸ਼੍ਰਮੈਰ੍ਜੁष੍ਟਂ ਵੇਦਘੋषਨਿਨਾਦਿਤਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਓਥੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਧੁਨੀ ਗੂੰਜਦੀ ਸੀ।
ਵਿਮਲਸ੍ਵਾਦੁਪਾਨੀਯੈਃ ਸਰੋਭਿਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਸੁੱਚੇ, ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਠੰਢੇ ਸਰੋਵਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ऋषਿਕੈਰृषਿਪੁਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਮਹਾਮੁਨਿਗਣੈਸ੍ਤਥਾ
ਉਥੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੀ ਸਨ।
ਯੋਗਿਭਿਰ੍ਧ੍ਯਾਨਨਿਰਤੈਰ੍ਨਾਸਾਗ੍ਰਗਤਲੋਚਨੈਃ
ਉਥੇ ਜੋਗੀ ਸਨ, ਜੋ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਤੇ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਨੱਕ ਦੇ ਆਗੇ ਰੱਖਦੇ।
ਨਦੀਭਿਰਭਿਤੋ ਜੁष੍ਟਂ ਜਾਪਕੈਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਭਿਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਜਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤੈਃ ਸਤ੍ਯਸਂਕਲ੍ਪੈਰ੍ਨਿਃ ਸ਼ੋਕੈਰ੍ਨਿਰੁਪਦ੍ਰਵੈਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਂਤ, ਸੱਚੇ ਇਰਾਦੇ ਵਾਲੇ, ਗਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਤਕਲੀਫ਼ ਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ।
ਸੇਵਿਤਂ ਤਾਪਸੈਰ੍ਨਿਤ੍ਯ ਜ੍ਞਾਨਿਭਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਭਿਃ
ਉਹ ਸਥਾਨ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਤਪੱਸੀਆਂ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰੀ ਜੀਵਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸੇਵਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗਙ੍ਗਾ ਭਗਵਤੀ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਹਤ੍ਯੇਵਾਘਨਾਸ਼ਿਨੀ
ਉਥੇ ਭਗਵਤੀ ਗੰਗਾ ਸਦਾ ਵਹਿ ਰਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਣਾਮੇਨਾਥ ਵਚਸਾ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਮਾਧਵਃ
ਫਿਰ ਮਾਧਵ ਨੇ ਵਚਨ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਣੇਮੁਰ੍ਭਕ੍ਤਿਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਯੋਗਿਨਾਂ ਪਰਮਂ ਗੁਰੁਮ੍
ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਵਾ ਕੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰੋਚੁਰਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਵ੍ਯਕ੍ਤਮਾਦਿਦੇਵਂ ਮਹਾਮੁਨਿਮ੍
ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਆਦਿ ਦੇਵ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਬਾਰੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਅਗਚ੍ਛਤ੍ਯਧੁਨਾ ਦੇਵਃ ਪੁਰਾਣਪੁਰੁषਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਹੁਣ ਆਪ ਹੀ ਪੁਰਾਣਾ ਪੁਰਖ, ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ।
ਅਮੂਰ੍ਤੋ ਮੂਰ੍ਤਿਮਾਨ੍ ਭੂਤ੍ਵਾ ਮੁਨੀਨ੍ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਿਹਾਗਤਃ
ਜੋ ਰੂਹਾਨੀ ਸੀ, ਉਹ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਇਥੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਇਆ।
ਅਨਾਦਿਰਕ੍ਸ਼ਯੋ ऽਨਨ੍ਤੋ ਮਹਾਭੂਤੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜੋ ਆਦਿ ਰਹਿਤ, ਅਟੱਲ, ਅਨੰਤ ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਹਿਲਾ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਹੈ।
ਯਯੌ ਸ ਤੂਰ੍ਣਂ ਗੋਵਿਨ੍ਦਃ ਸ੍ਥਾਨਂ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਥਾਂ ਤੇ ਜਲਦੀ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਚਕਾਰ ਦੇਵਕੀਸੂਨੁਰ੍ਦੇਵਰ੍षਿਪਿਤृਤਰ੍ਪਣਮ੍
ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਤਰਪਣ ਕੀਤਾ।
ਲਿਙ੍ਗਾਨਿ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਸ਼ਂਭੋਰਮਿਤਤੇਜਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਅਪਾਰ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਲਿੰਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਪੂਜਯਾਞ੍ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਪੁष੍ਪੈਰਕ੍ਸ਼ਤੈਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਾਸਿਨਃ
ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਤਸ੍ਥਿਰੇ ਨਿਸ਼੍ਚਲਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ੁਭਾਙ੍ਗਂ ਤਨ੍ਨਿਵਾਸਿਨਃ
ਉਥੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਅੰਗ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਅਡੋਲ ਖੜੇ ਰਹੇ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮੀਹਿਤਾਨ੍ਯਾਸਨ੍ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਮਨ੍ਤਿ ਪੁਰਾਹਿਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਨਚਾਹੇ ਕਰਮ ਹੋਏ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਆਦਾਯ ਪੁष੍ਪਵਰ੍ਯਾਣਿ ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯਾਵਿਸ਼ਦ੍ ਗृਹਮ੍
ਉਹ ਚੋਟੀ ਦੇ ਫੁੱਲ ਲੈ ਕੇ ਮੁਨੀਸ਼ਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਵੜ ਗਿਆ।
ਜਟਾਚੀਰਧਰਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਨਨਾਮ ਸ਼ਿਰਸਾ ਮੁਨਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਜਟਾਵਾਂ ਤੇ ਛਾਲ ਦੀ ਪਹਿਰਾਵਾ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸ਼ਾਂਤ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਵਾ ਕੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ।
ਆਸਨੇ ਚਾਸਯਾਮਾਸ ਯੋਗਿਨਾਂ ਪ੍ਰਥਮਾਤਿਥਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਆਸਨ ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ।